Διεύθυνση

"ΑΓΑΠΗΣΕΙΣ ΚΥΡΙΟΝ ΤΟΝ ΘΕΟΝ ΣΟΥ ΕΞ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΞ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΞ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΙΣΧΥΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΞ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΣΟΥ, ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ ΩΣ ΣΕΑΥΤΟΝ." (Λκ 10,27)

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2018

Εν όψει των Χριστουγέννων


του Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ιωσήφ

Πλησίασε και πάλι η μεγάλη και σωτήρια ημέρα των Χριστουγέννων. Σε λίγες μέρες, οι καμπάνες όλου του κόσμου θα διαλαλήσουν με τους ολόγλυκους ήχους τους πως «Χριστός γεννάται, λύτρωση στου κόσμου την ορφάνια»!

Μα πολύ πιο νωρίς, εμείς, οι Ορθόδοξοι, έχουμε το προανάκρουσμα αυτής της μελωδίας, όχι μόνο με την περίοδο της Χριστουγεννιάτικης νηστείας, που αρχίζει από τις 15 Νοεμβρίου, ούτε μόνο από τις πάντερπνες Καταβασίες «Χριστός γεννάται, δοξάσατε• Χριστός εξ ουρανών, απαντήσατε• Χριστός επί γης, υψώθητε» και το γλυκύτατο Κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον Λόγον εν σπηλαίω έρχεται αποτεκείν απορρήτως», που από μέρες τ’ ακούμε να ψάλλονται στις εκκλησιές μας, μα και από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της Κυριακής προ των Χριστουγέννων, που είναι το πρώτο κεφάλαιο της Καινής Διαθήκης, το πρώτο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον αγίου Ευαγγελίου, και μας περιγράφει όχι μόνο το ανθρώπινο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού, μα και το ίδιο το κοσμοσωτήριο γεγονός της Γεννήσεώς Του.

Έτσι, η Εκκλησία μας, με πολλή σοφία, μας δίνει βαθμιαία την ευκαιρία και τη δυνατότητα μιας καλής πνευματικής προετοιμασίας, όχι απλώς για να γιορτάσουμε, μα, κυριολεκτικά, για να ζήσουμε το μεγάλο Μυστήριο της Σαρκώσεως του Λόγου του Θεού.

Αν τα Χριστούγεννα για άλλα δόγματα και λαούς είναι μια ευκαιρία οικογενειακής ζεστασιάς και εκδηλώσεων αγάπης μόνο, για τους Ορθοδόξους είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο σπουδαίο. Είναι μια ακόμη ευκαιρία να εμβαθύνουμε με σοβαρότητα στο γεγονός της ταπεινώσεως και της κενώσεως του Θεού, προκειμένου να πληρωθούμε και να υψωθούμε εμείς! Να γεμίσουμε όχι απλώς από αρετές, οι οποίες αυτονομημένες και καθαυτές δεν έχουν καμιά σημασία και αξία, όσο εντυπωσιακές κι αξιοθαύμαστες κι αν φαίνονται, αλλ’ αποκτούν νόημα και αξία μόνο σε σχέση με τον Σωτήρα Χριστό. Κατά πόσο δηλαδή καλλιεργούνται με την ευλογία Του, σύμφωνα με το θέλημά Του, και με μόνο σκοπό τη δόξα του Ονόματος Του, ως εργαλεία δηλαδή θεώσεως, αλλά και να γεμίσουμε από ζωή, και από εκείνο το «περισσόν», το οποίο υπαινίχθηκε ο Κύριος λέγοντας: «Εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιωάν. 10: 10). Να γεμίσουμε από τις άκτιστες ενέργειές Του, που χαρίζουν ζωή! Όχι μόνο τούτη την πρόσκαιρη, μα και την παντοτεινή και αιώνια! Και να γεμίσουμε από το φως Του το άκτιστο, το ζωοποιό, το θεοποιούν (=αυτό που κάνει τον άνθρωπο θεό), το αφθαρτίζον, το αγιάζον, αυτό που, από υπερβολή φιλανθρωπίας και ξεχείλισμα αγάπης, μας κάνει «θεούς» κατά χάριν. Αυτό είναι το «περισσόν»! Και να υψωθούμε στο αρχαίο κάλλος, στην πρώτη ομορφιά, την «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» (Γεν. 1: 26), με την οποία μας έπλασε, κι απ’ όπου με την αμαρτία μας ξεπέσαμε και -δυστυχώς- εξακολουθούμε να ξεπέφτουμε.

Είναι, λοιπόν, τα Χριστούγεννα για τους Ορθοδόξους μια ευκαιρία να ταπεινωθούμε μαζί με τον ταπεινούμενο Χριστό. Και ταυτόχρονα μια ευκαιρία για να υψωθούμε από την κίβδηλη ζωή της αμαρτίας και την αφόρητη πλήξη της καθημερινής συμβατικότητας στην εν Χριστώ ζωή! Τη ζωή των δακρύων της μετανοίας και της μυστικής χαράς που χαρίζει στις μετανοούσες ψυχές ο Παμφιλάνθρωπος Κύριος. Τη ζωή της ειλικρίνειας απέναντι στον εαυτό μας, στους ανθρώπους και στο Θεό. Τη ζωή της γνήσιας πνευματικότητας μέσα στη μοσχολιβανισμένη ατμόσφαιρα της Εκκλησίας. Τη ζωή της αυθεντικής, χριστομίμητης και χριστοκεντρικής αρετής, που βιώνεται εν τω κρυπτώ, αλλά θα λάβει την ανταπόδοσή της εν τω φανερώ. Τη ζωή που θάχει πάρει διαζύγιο από κάθε είδους φαρισαϊσμούς κ’ υποκρισίες. Τη ζωή του «χρηστού ζυγού» και του «ελαφρού φορτίου» του Χριστού (Ματθ. 11: 30), που η άρση τους φέρνει την ανάπαυση, το γλυκασμό και την παμπόθητη ειρήνη της ψυχής, την «πάντα νουν υπερέχουσαν»!

Ευχή της Εκκλησίας είναι πάντα αυτή η ευκαιρία να γίνεται δεκτή από κάθε πιστό με ευγνώμονα αισθήματα προς τον «νηπιάζοντα τη σάρκι» Κύριο, και ν’ αξιοποιείται καλοδιάθετα, ώστε να μη μένουμε στα Χριστούγεννα της γαλοπούλας, των κουραμπιέδων και των δώρων, μα να ζούμε τα Χριστούγεννα του Χριστού! Τα Χριστούγεννα της Εκκλησίας! Τα Χριστούγεννα που έχουν τη δύναμη να γεμίζουν το κενό της ψυχής μας και να παρηγορούν την καρδιά μας! Τα Χριστούγεννα που λυτρώνουν, σώζουν και θεοποιούν!



Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2018

O ΠΑΛΙΑΤΖΗΣ

Οδηγούσε στεναχωρημένος, φορτωμένος στο κεφάλι του από λάθη δικά του. Αμαρτίες, ιστορίες, υπερβολές και πασαλείμματα.
Κολλημένος, όπως ήταν μέσα του, κόλλησε και πίσω από τον παλιατζή, σ’ ένα στενάκι της πόλης, μην μπορώντας να φύγει με ταχύτητα.

«Παλιατζής!» έλεγε ο άλλος από μπροστά. «Φώναξε τον παλιατζή να σου καθαρίσει την αυλή! Υπόγεια, ταράτσες, αποθήκες, αυλές!».
Το στενάκι ατέλειωτο. Το κοντέρ στα είκοσι. Ο παλιατζής τα ίδια τα δικά του.
«Φώναξε τον παλιατζή να σου καθαρίσει την αυλή! Υπόγεια, ταράτσες, αποθήκες, αυλές!».


Σηκώνει το χειρόφρενο, κατεβαίνει κάτω, πηγαίνει με ορμή στο τζάμι του παλιατζή.
«Πάρε εμένα, ρε!» του λέει. «Βάλε με από πίσω και πάρε με! Καθάρισε μου υπόγεια, ταράτσες, αποθήκες, αυλές! Τα μέσα μου, ρε! Έχω αμαρτίες, ρε! Με φορτώνεις, ρε, από πίσω;».
Τον κοιτούσε ο παλιατζής. Τι να του πει;
«Εγώ σίδερα παίρνω, κύριε. Για την ψυχή θέλει παπά».

Πάγωσε ο άνθρωπος μπροστά στον παλιατζή. Φτερούγισε, όμως, παγωμένος. Δεν το είχε σκεφτεί. «Σωστά» είπε μετά. «Σ' ευχαριστώ πολύ» .Σε δέκα λεπτά, είχε βρει έναν παπά της ενορίας του. Ξομολογήθηκε, ξαλάφρωσε.

Τι ωραία που ήταν μετά…


Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Αγ. Νεκτάριος: Η καθαρή καρδιά είναι θρόνος Θεού

Τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από τον θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου» (Β' Κορ. 6, 16)…

Ποιοί λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιό αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; 

Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο τον Θεό! 

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη…
Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. 

Μήπως έχασε την παρρησία της προς τον Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέμματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς τον Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους;… 

Δυστυχώς, εκείνος που παραμέλησε την καρδιά του, στερήθηκε όλα τα αγαθά κι έπεσε σε πλήθος κακών. Έδιωξε την χαρά και γέμισε με πίκρα, θλίψη και στενοχώρια. Έδιωξε την ειρήνη και απόκτησε άγχος, ταραχή και τρόμο. Έδιωξε την αγάπη και δέχθηκε το μίσος. Έδιωξε, τέλος, όλα τα χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος που δέχθηκε με το Βάπτισμα και οικειώθηκε όλες τις κακίες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο ελεεινό και τρισάθλιο. 

Αδελφοί μου! Ο Πολυέλεος Θεός θέλει την ευτυχία όλων μας και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό ίδρυσε την Αγία Του Εκκλησία. Για να μας καθαρίζει αυτή από την αμαρτία, να μας αγιάζει, να μας συμφιλιώνει μαζί Του, να μας χαρίζει τις ευλογίες του ουρανού. 
Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της, για να μας υποδεχθεί. Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαριά τη συνείδηση. Ας τρέξουμε και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία προς τον Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα… 
Κάνε την καρδιά σου κήπο αρετών και όχι έρημο παθών! 

        Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως



Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Εισόδια της Θεοτόκου - Το προοίμιο της αναμόρφωσης του ανθρώπου


 «Ὁ Κύριος δόξασε τὸ ὄνομά σου σὲ ὅλες τὶς γενιές. Μέσα ἀπὸ ἐσένα θὰ ἀποκαλύψει ὁ Κύριος στὶς ἔσχατες ἡμέρες τὴ λύτρωσή Του στὸν Ἰσραὴλ» (Πρωτευαγγέλιο Ιακώβου 7,2)

Εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου και η Εκκλησία θυμάται την εκπλήρωση της υπόσχεσης των Προπατόρων Ιωακείμ και Άννας. Λίγα χρόνια πριν από την ενανθρώπηση του Λόγου, ένα στείρο και άτεκνο ζευγάρι, ο Ιωακείμ και η Άννα, συντετριμμένοι από τη ντροπή της ατεκνίας, πληροφορούνται από άγγελο Κυρίου ότι θα αποκτήσουν παιδί, το οποίο θα λύσει την κατάρα που τους ταλάνιζε. Η θυγατέρα του γηραλέου ζεύγους μεγαλώνει και αφού γίνει τριών ετών εκπληρώνεται η υπόσχεση των γονέων της προς το Θεό, με την αφιέρωση της στο Ναό των Ιεροσολύμων.

Η διήγηση της θεομητορικής εορτής των Εισοδίων προέρχεται από την απόκρυφη, εξωβιβλική παράδοση και συγκεκριμένα από το απόκρυφο βιβλίο «Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου». Στο σχετικό τμήμα του βιβλίου (στίχοι 7,1-8,1) περιγράφεται η πρόθεση των Προπατόρων να εκπληρώσουν την αφιέρωση της Μαριάμ στο Θεό, ήδη από το δεύτερο έτος της. Η απόδοση της Θεοτόκου στο Ναό αναβάλλεται, όμως, με πρωτοβουλία της Άννας, για όταν θα συμπληρωθεί το τρίτο έτος της ζωής της, ώστε να έχει συνείδηση του γεγονότος και να μην αντιδράσει, αναζητώντας τους γονείς της. Ο Γεώργιος Νικομηδείας θαυμάζει τὴ συμπεριφορά της Θεοτόκου κατά τον αποχωρισμό από τους γονείς της, σημειώνοντας ότι δεν αντέδρασε, όπως κάθε άλλο τριετές νήπιο, αλλά υπάκουσε στο θείο θέλημα.

Η ηλικία εισαγωγής της Θεοτόκου στο Ναό αποτελεί σημαντικό στοιχείο για την πατερική παράδοση. Το τριετές της Παναγίας, σύμφωνα με τους Γερμανό και Ταράσιο Κωνσταντινουπόλεως, εκτός από την ιδιαίτερη ιερότητα του αριθμού τρία, συνδέεται με διάφορα αγιογραφικά στιγμιότυπα, τόσο από την Παλαιά, όσο και από την Καινή Διαθήκη. Ο Γεώργιος Νικομηδείας ερμηνεύει το τριετές της ηλικίας μέσα από το πρίσμα της περί Θεού τριαδικής δογματικής διδασκαλίας της Εκκλησίας και δηλώνει το άσπιλο της Θεομήτορος, μέσω της οποίας φανερώθηκε στον κόσμο η δύναμη της Αγίας Τριάδας, με την εκπλήρωση της Πατρικής επαγγελίας για τη σωτηρία του ανθρώπου στην υπόσταση του Χριστού. Στο πρόσωπο της τριετούς θυγατέρας εμφανίζεται, κατά τον ίδιο πατέρα, το αδιαίρετο του Τριαδικού Θεού, αλλά και η επανένωση του τριχοτομημένου κόσμου σε κοινή προσκύνηση του ενός Θεού, μέσω της συμβολής της στην υλοποίηση του σχεδίου της θείας οικονομίας.

Η είσοδος της Παρθένου στο Ναό και η επί εννέα έτη διαβίωσή της σε αυτόν είναι το προοίμιο της προετοιμασίας για την ενανθρώπηση του Λόγου και για το απολυτρωτικό έργο Του. Η εορτή των Εισοδίων παραλληλίζεται άμεσα με την Υπαπαντή του Κυρίου, οπότε ο τεσσαρακονθήμερος Χριστός γίνεται δεκτός στο Ναό από το Θεοδόχο Συμεών. Ο προφήτης Ζαχαρίας υποδέχεται τη Θεομήτορα, εισάγοντάς την αδιαμαρτύρητα στο Ναό των Ιεροσολύμων, όπως ο Συμεών, ως άλλος Ζαχαρίας, δέχεται στα χέρια του τον Υιό της και Υιό του Θεού, προφητεύοντας τα απολυτρωτικό έργο Του.

Τα Εισόδια δεν είναι μία κοινή ανάμνηση ενός γεγονότος, αλλά η αρχή της προετοιμασίας της ανθρωπότητας για την πραγμάτωση της σωτηρίας στο πρόσωπο του Χριστού. Είναι η προκήρυξη της επαγγελίας του Θεού για την επάνοδο της ανθρώπινης φύσης στην αρχέγονη δόξα της. Είναι η αρχή της χριστοποίησης της ζωής του ανθρώπου, με την απόταξη του παλαιού εαυτού. Το μήνυμα της εορτής είναι η συμπόρευση με τη Θεοτόκο όχι στις αναβαθμίδες του επίγειου νομικού Ναού, αλλά σε εκείνες του επουράνιου θυσιαστηρίου. Η Θεομήτωρ καλεί να την ακολουθήσουμε και να προετοιμάσουμε εαυτούς, καλλιεργώντας τις θείες δωρεές, με τις οποίες εφοδιάσθηκε ο άνθρωπος την ημέρα του βαπτίσματος. Η Θεοτόκος καλεί κάθε άνθρωπο να καταστεί όργανο και δοχείο της θείας χάρης, όπως εκείνη έγινε το τιμιότερο και αγνότερο δοχείο της θείας παρουσίας, με την δι’ εκείνης ενανθρώπιση του Υιού και Λόγου του Θεού.

                           Γεώργιος Ζαραβέλας




ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ


Αγαπητοί ενορίτες, στο πρόγραμμα των ακολουθιών του Νοεμβρίου έχει προκύψει μία αλλαγή. Για την εορτή του αγίου Ανδρέα δεν θα έχουμε Λειτουργία το πρωί της Παρασκευής, αλλά βραδινή Λειτουργία (και όρθρο) την Πέμπτη το βράδυ 29/11 από τις 21.00 έως τις 23.00.



Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ

Ο άγιος μεγαλομάρτυρας Μηνάς είναι από τους στρατιωτικούς αγίους της Εκκλησίας και έζησε το δεύτερο μισό του 3ου αιώνα μ.Χ.
Καταγόταν από την Αίγυπτο, υπηρετούσε όμως στα ρωμαϊκά στρατεύματα της Μικράς Ασίας. Παρόλο που οι γονείς του ήταν ειδωλολάτρες, αυτός ήταν ευσεβής, και μάλιστα δεν άντεχε να βλέπει την πλάνη των ειδώλων να επικρατεί στον κόσμο. Έτσι αποφάσισε να αποσυρθεί για ένα διάστημα στο βουνό, μόνος του, με μόνο το Θεό, ώστε με νηστείες, προσευχές και άλλους πνευματικούς αγώνες, κυρίως όμως με τη Χάρη  του Θεού να δυναμώσει μέσα στην καρδιά του τον ζήλο και την αγάπη του για τον Χριστό.

Όταν ένιωσε έτοιμος, κατέβηκε πάλι ανάμεσα στους ανθρώπους και διακήρυξε ότι ο Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και όχι τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Ο Άγιος ήταν τότε πενήντα χρονών και δεν ήταν μόνο ότι είχε ανδρεία, φρόνηση και ωραίο παράστημα, αλλά, όπως θα λέγαμε σήμερα, γνώριζε πολύ κόσμο και ήταν αξιοσέβαστος σε πάρα πολλούς. Γι’  αυτό ο ηγεμόνας θαύμασε το θάρρος του, αλλά φοβήθηκε μην επηρεάσει και άλλους. Έτσι προσπάθησε να τον κολακεύσει, για να τον πάρει με το μέρος του. Όταν όμως κατάλαβε ότι είναι ανένδοτος, θύμωσε πολύ και διέταξε να τον φυλακίσουν, για να συλλογιστεί πώς θα τον θανατώσει.

«Κανένα βάσανο δεν μπορεί να με χωρίσει από την αγάπη του Χριστού», είπε στον ηγεμόνα. Και πράγματι· όχι απλώς με θαυμαστή υπομονή και καρτερία αλλά και με χαρά και αγαλλίαση υπέμεινε ό,τι διέταξε ο φθαρτός και γήινος βασιλιάς, για να πάει κοντά στον αληθινό και αιώνιο Βασιλιά, που δίνει ζωή σε όλους και εξουσιάζει τα πάντα, και τους άρχοντες αυτού του κόσμου. Στο τέλος τον αποκεφάλισαν. Αυτήν την ημέρα η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του, στις 11 Νοεμβρίου.

Ο άγιος Μηνάς πήρε από τον Θεό τη χάρη να κάνει εξαίσια θαύματα και να βοηθάει τους ανθρώπους όταν βρίσκονται σε κάποια ανάγκη (πολλοί π.χ. τον επικαλούνται όταν χάνουν ή ψάχνουν κάτι και ο Άγιος τους βοηθάει αμέσως να το βρουν). Ας αναφέρουμε μια τέτοια περίπτωση.

Παλαιότερα οι χριστιανοί συνήθιζαν να κάνουν αγρυπνία όλο το βράδυ και οι άρρωστοι να μένουν στον ναό, για να παρακαλέσουν τον Άγιο να τους θεραπεύσει. Κάποτε, ανάμεσα στους πολλούς ασθενείς στον ναό του Αγίου, ήταν ένας κουτσός και μια βουβή γυναίκα, που πρόσμεναν τη γιατρειά τους από τον Άγιο. Κατά τα μεσάνυχτα, ενώ όλοι οι ασθενείς κοιμούνταν, παρουσιάζεται ο Άγιος στον κουτσό και του λέει: «Τώρα που είναι ησυχία πήγαινε και ακούμπησε το πανωφόρι της βουβής γυναίκας και θα γίνεις καλά». Καθώς σηκώθηκε εκείνος και πήγε ν’ αγγίξει το πανωφόρι της βουβής γυναίκας, εκείνη τρόμαξε κι άρχισε να φωνάζει, κατηγορώντας τον παράλυτο, κι έτσι λύθηκε η γλώσσα της κι άρχισε να μιλάει. Ο κουτσός στο μεταξύ ντράπηκε από τα λόγια της βουβής, καθώς και από τις τσιρίδες της ξύπνησαν κι άλλοι και άρχισε να τρέχει. Μόλις συνειδητοποίησαν και οι δύο το θαύμα που είχε γίνει και στους δύο μ’ αυτόν τον χαριτωμένο τρόπο, ευχαριστούσαν και δόξαζαν τον Θεό, μαζί με όλους τους χριστιανούς που ήταν εκεί.



Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

"Μακάριος είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει την πνευματική του ασθένεια. 
Διότι η γνώση αυτή τού γίνεται θεμέλιο, ρίζα και αρχή κάθε αγαθοσύνης". 
Αββάς Ισαάκ

"Όπως η όραση είναι ανώτερη από όλες τις αισθήσεις, έτσι και η προσευχή είναι η πιο θεία από όλες τις αρετές." 
Όσιος Νείλος 

"Δεν υπάρχει καμία κακία που να μη διαλύεται με τα σωτήρια δάκρυα της μετάνοιας." 
Όσιος Νείλος

”Γνώριζε ότι χωρίς πειρασμούς βρίσκεσαι μακριά από το δρόμο του Θεού και δεν περπατάς στα ίχνη των αγίων”, 
Ισαάκ ό Σύρος

“ Είναι μεγάλη ντροπή να σπαταλήσουμε το σήμερα και αργότερα να αναπολούμε το παρελθόν, όταν πια σε τίποτε δεν θα μας ωφελεί μια τέτοια λύπη”, 
Μέγας Βασίλειος

“ Αν δεν υπήρχαν αντίπαλοι, δε θα υπήρχαν αγώνες. Κι αν δεν υπήρχαν αγώνες, δεν θα υπήρχαν στεφάνια”, 
Άγιος Θεοφύλακτος

Πρέπει να είμαστε άνθρωποι της χάρης, ώστε όποιος μας πλησιάζει να ξεκουράζεται”, Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής.

“ Να σέβεσαι το Θεό με έργα σεμνά, να Τον υμνείς με λόγια και να Τον τιμάς με τη σκέψη”, 
Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός

«Όταν υπάρχει η φλόγα της αγάπης, ό,τι κακό πλησιάζει το κατακαίει». 
Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής

Αγίου Νεκταρίου Επισκόπου Πενταπόλεως, του Θαυματουργού«Η ευτυχία, η έσωθεν χαρά, εκπηγάζει από την ταπείνωση». 

«Με την ανάμνηση του Ιησού Χριστού συγκέντρωσε τον σκορπισμένο σου νου» 
Άγιος Φιλόθεος ο Σιναΐτης





Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018

“Εταπεινώθην, καὶ ἔσωσέ με” (B)

1. Η ολοσχερής θεραπεία του πάθους του θυμού μόνο τότε θα ευοδωθεί και η ψυχή θα ελευθερωθεί από τα βαριά δεσμά της, εάν το κακό χτυπηθεί στη ρίζα του, που είναι ο επάρατος εγωισμός μας. Η ρήσις του Ψαλμωδού “ἐταπεινώθην, καὶ ἔσωσέ με” (Ψ. 114, 6) έχει και εδώ απόλυτα την εφαρμογή της. Όπως το δέντρο, όταν κοπούν οι ρίζες του, αυτομάτως ξεραίνεται, έτσι και ο θυμός ξεραίνεται, όταν κοπεί η ρίζα του. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός και αποτελεί κανόνα, ότι οι ταπεινόφρονες ποτέ δε θυμώνουν. Και στη δική μας ψυχή, όταν νεκρωθεί ο πολυκέφαλος εγωισμός και αποκτήσουμε αληθινή ταπείνωση, ουδέποτε θα οργιζόμαστε και θα θυμώνουμε, αλλά παντού και πάντοτε θα διατηρούμαστε πράοι και ειρηνικοί, απαθείς και ατάραχοι. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να προσεγγίσουμε την προτροπή του Κυρίου: “Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πραΰς εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ“.

2. Ας ακούσουμε και εις το σημείο αυτό την Πατερική σοφία και εμπειρία:
–“Εν τοις λογισμοίς τοις ταπεινοίς κοιμίζομεν τον θυμόν” (Χρυσόστομος).
–“Την ταπεινοφροσύνην ακολουθεί η καλοσύνη… η ακινησία του θυμού… και η υπομονή των πειρασμών” (Ισαάκ ο Σύρος).
–Ο Μέγας Αντώνιος μιλάει γενικότερα για τους πειρασμούς, στους οποίους συμπεριλαμβάνει το πάθος του θυμού: “Είδα όλες τις παγίδες του πονηρού απλωμένες πάνω στη γη και στενάζοντας είπα: Ποιος μπορεί τάχα να τις προσπεράσει; Και μια φωνή μου αποκρίθηκε: Η ταπεινοφροσύνη“.

3. Και επειδή αυτή είναι η πραγματικότητα, γι’ αυτό και συμβουλεύει ο Μ. Βασίλειος: “Προκοπή της ψυχής είναι προκοπή εις την ταπείνωση… Γνώση θεοσεβείας σημαίνει γνώση ταπεινώσεως και πραότητος. Η ταπείνωση είναι μίμηση του Χριστού, η έπαρση δε και η θρασύτητα και η αναίδεια (και ο θυμός) είναι μίμηση του διαβόλου. Γίνε μιμητής Χριστού, και μη του αντιχρίστου…“.
“Η πραότητα (που αποτελεί τη σκιά της ταπεινώσεως) διαφυλάσσει το θυμό ατάραχο” λέγει ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής. Δηλαδή κρατεί τα ηνία του θυμού και τον διοχετεύει δημιουργικά.

Διασκευασμένο απόσπασμα από το βιβλίο “Ο ΘΥΜΟΣ”, Αρχιμ. Γαβριήλ Γ. Αθανασιάδη



Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

Μην δικαιολογείς τον θυμό σου (Α)

1. Ποτέ να μη δικαιολογούμε τον θυμό μας, όσο δυσμενείς κι αν είναι οι περιστάσεις. Μη λέμε αβασάνιστα εκείνο το επιπόλαιο και ένοχο, που είναι ασυγχώρητη δικαιολογία: “Ο δικός μου θυμός περνά γρήγορα”. Περνά ίσως γρήγορα, αλλά τι αφήνει πίσω του; Είναι πολύ δύσκολο -και συχνά αδύνατο- να επανορθώσουμε ό,τι καταστρέψαμε με το θυμό μας. Μετά τη θύελλα και το χαλάζι ξαναβγαίνει ασφαλώς ο ήλιος, αλλ’ όμως πίσω ολόκληρες εκτάσεις παραμένουν καταστρεμμένες.

2. Ο θυμός μας, έστω κι αν είναι ολιγοχρόνιος, πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε, δεν είναι δείγμα παλληκαριάς και δυναμισμού, αλλά γνώρισμα αδυναμίας και απαιδευσίας και αναίδειας. Ανδρισμός και ηρωισμός και ευγένεια ψυχής και ήθος ψηλό είναι η πραότης, η γλυκύτης, και η ανεξικακία. “κρείσσων ἀνὴρ μακρόθυμος ἰσχυροῦ, ὁ δὲ κρατῶν ὀργῆς κρείσσων καταλαμβανομένου πόλιν” (Παροιμ. ιστ’ 32). Ο άνθρωπος που δε θυμώνει, είναι δυνατότερος από τον ισχυρό και χειροδύναμο, εκείνος δε, που συγκρατεί τον θυμό του και έχει αυτοκυριαρχία, είναι ανώτερος από τον πορθητή, που κυριεύει πόλεις και φρούρια οχυρωμένα.

3. Πρέπει να το εννοήσουμε και να το παραδεχθούμε, ότι ο θυμός δεν αποτελεί φυσιολογική αντίδραση της ψυχής στις δύσκολες περιστάσεις και στην ορθή αντιμετώπιση των ποικίλων προβλημάτων της ζωής. Με τον θυμό δεν κερδίζουμε, αλλά χάνουμε, δεν οικοδομούμε, αλλά κατεδαφίζουμε. Με το θυμό κάνουμε δυσκολότερη και προβληματική τη ζωή μας. Και στο κακό που τυχόν υπάρχει προσθέτουμε μεγαλύτερο κακό. Οι δυσκολίες της ζωής, που ποτέ δε θα λείψουν και από κανέναν, για να αντιμετωπιστούν σωστά και θεάρεστα, απαιτούν από όλους μας πολλή υπομονή και αξιοπρεπή και ειρηνική αντιμετώπιση. […]




Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ;

Να μη δίνουμε, τρόπον τινά, λαβή στον Θεό να μας πει: «Λες ότι μου έχεις εμπιστοσύνη, αλλά τελικά εσύ μόνος σου κάνεις κουμάντο. Ε, κάνε έτσι». Με τη στάση αυτή δεν αφήνουμε τον Θεό να μας προλάβει από κάτι, αφού δεν Τον ρωτάμε. Και να δείξει ο  Θεός κάποιο σημάδι, δεν θα το καταλάβεις εσύ ο εγωιστής, ο οποίος έχεις πάρα πολλή εμπιστοσύνη στην κρίση σου και στις δικές σου ενέργειες και δεν προσέχεις πώς επεμβαίνει ο Θεός. Στον άνθρωπο δεν γίνεται όπως με ένα εργοστάσιο: δίνεις την πρώτη ύλη, και μέσα από διάφορα στάδια επεξεργασίας βγάζει αυτό για το οποίο είναι φτιαγμένο να παράγει. Αλλά τι; Ο συγκεκριμένος άνθρωπος με την ελεύθερη βούλησή του αφουγκράζεται τον Θεό, υποτάσσει τον εαυτό του ενσυνείδητα σ’ Εκείνον και όλα τα μαθαίνει καθ’οδόν, καθώς του φανερώνεται ο Θεός και του αποκαλύπτει τις αλήθειές Του. Και αυτό όλο είναι ένα μυστήριο συγκλονιστικό!

           π. Συμεών Κραγιόπουλος




Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

 Πρώτο και κύριο στην πνευματική ζωή είναι να μάθει κανείς να προσεύχεται, να έλθει σε κοινωνία με τον Χριστό. Δεν γίνεται αυτό αλλιώς, με την προσευχή γίνεται. Ένας λόγος που οι χριστιανοί σήμερα είναι σαν πεθαμένοι, έτσι απλώς βολεμένοι, είναι αυτός: σαν να μην παίρνουν οξυγόνο θεϊκό διά της προσευχής, διά της αληθινής προσευχής. 

 Ο διάβολος τον καλό χριστιανό περισσότερο θα προσβάλει, αυτόν θα πειράξει. Γι’ αυτό συνέχεια μέσα μας πρέπει να έχουμε την μετάνοια. Μετάνοια και για όλες τις αμαρτίες που έχει κάνει κανείς και που κάνει αλλά και, κυρίως, για την αμαρτωλή κατάσταση που έχει μέσα του. Τον ταπεινό, τον μετανοημένο δεν μπορεί να τον κάνει τίποτε ο διάβολος. Ούτε τον αγγίζει. Φοβάται την μετάνοια ο διάβολος, φοβάται τους ταπεινούς. Άμα είσαι ταπεινός, μη φοβάσαι. Ο διάβολος όπου φύγει-φύγει.

           Π. Συμεών Κραγιόπουλος  



Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Η ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός πολύ καθαρά στο Ιερό Ευαγγέλιο μας λέγει «Αγαπάτε τους εχθρούς σας» (Ματθ. ε' 44).

Η έγκλιση που χρησιμοποιεί είναι προστακτική. Δεν λέγει μακάρι να αγαπάτε, ούτε αν θέλετε αγαπήστε τους εχθρούς σας. Μας λέγει αν δεν αγαπήσετε θα χάσετε τις ψυχές σας, αν αγαπήσετε θα τις σώσετε.

Για να αγαπήσουμε τους εχθρούς μας προϋπόθεση είναι να αγαπήσουμε λιγότερο τον εαυτό μας, για να μπορέσουμε με συμπόνοια και κατανόηση να ηρεμήσομε εσωτερικά μέσα μας βλέποντας ως μηδαμινά τα σφάλματα των ανθρώπων που μας στενοχώρησαν.

Ο ίδιος o Χριστός μας, μάς δίνει την απάντηση πάνω στο Σταυρό «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τι ποιούσι (Λουκά κγ', 34).
Πράγματι, αδελφοί μου, o άνθρωπος ... όταν εχθρεύεται τον συνάνθρωπό του, δεν ξέρει τι κάνει, είναι πολλές φορές εκτός εαυτού γιατί λειτουργεί το φοβερό πάθος του εγωϊσμού, της αυταρέσκειας, και έτσι σκοτίζεται το μυαλό του.

Ο Χριστός μάς λέγει: «Μακάριοί εστε όταν oνειδίσωσιν υμάς και διώξωσιν και είπωσιν παν πονηρόν ρήμα καθ' υμών ψευδόμενοι ένεκεν εμού» (Ματθ. ε', 11).

Ο άγιος Κλήμης, μάς λέγει πολύ χαρακτηριστικά «φιλάνθρωπος είναι εκείνος, που στους εχθρούς του συμπεριφέρθηκε με ημερότητα, και τους ευεργετεί. Η φιλανθρωπία αποτελείται από δύο μέρη το ένα είναι η ελεημοσύνη και το άλλο είναι η αγάπη προς τον πλησίον. Δια τον άνθρωπον πλησίον είναι o κάθε άνθρωπος. Διότι o άνθρωπος είναι και o καλός και o κακός. Και o εχθρός και o φίλος. Εκείνος λοιπόν που ασκεί την φιλανθρωπία πρέπει να γίνεται μιμητής του Θεού, o oποίος ευεργετεί και τους δικαίους και τους αδίκους διότι ένας Θεός υπάρχει εις τον κόσμον αυτόν, και Αυτός χορηγεί εις όλους και τον ήλιον και τας βροχάς Του. Αν θέλεις να ευεργετείς τους καλούς και να τιμωρείς τους κακούς, προσπαθείς να γίνεις κριτής».

Είναι ανάγκη λοιπόν εκείνος που θέλει να είναι καλός Χριστιανός, όπως είπε o Χριστός, και τους εχθρούς να αγαπά, ακόμη και να εύχεται υπέρ αυτών και να συγχωρεί εκείνους που τον ενοχλούν (Ματθ. ε', 44). Διότι έτσι θα αποβή πιστός τηρητής των εντολών και φεύγοντας από τον κόσμον αυτόν, θα του συγχωρεθούν όλα του τα αμαρτήματα, επειδή αγάπησε τον πλησίον και τους εχθρούς, όπως αγαπά τον εαυτό του.

Μέσα στο Γεροντικό αναφέρεται μία πολύ ωραία σύντομη ιστορία από την ζωή δύο ασκητών:
Κάποτε στα μέρη της Λιβύης ένας αδελφός πήγε στον γέροντα Σιλουανό να εξομολογηθή λέγοντάς του, «Γέροντα, έχω έναν εχθρόν, o oποίος μου έκαμε πολλά κακά και το χωράφι μου, όταν ακόμη ήμουν στον κόσμο, κατεπάτησε και πολλές φορές εσκέφθη να με ζημιώσει, τώρα τελευταία και δηλητηριαστάς έβαλε να με θανατώσουν. Θέλω λοιπόν να τον παραδώσω στον δικαστή να τον τιμωρήσει».
Ο άγιος Σιλουανός του λέγει: «παιδί μου ας κάνουμε την προσευχή μας να μας φωτίσει o Θεός». Αφού λοιπόν προσεύχονταν, όταν έφθασαν εις την φράση της προσευχής «και άφες ημίν τα oφειλήματα ημών» o Γέροντας είπε: «ΜΗ αφήσεις ημίν τα oφειλήματα ημών, ως ΟΥΔΕ ημείς αφίεμεν τοις oφειλέταις ημών».
Ο αδελφός λέγει:
- Όχι έτσι πάτερ.
- Ναι παιδί μου έτσι απάντησε o Γέρων αν πραγματικά θέλεις να πας στο δικαστή, δια να πραγματοποιήσεις εκδίκησιν, o Σιλουανός δεν σου κάνει άλλη ευχή.
Μετά από αυτό έβαλε μετάνοια o αδελφός και συνεχώρησε τον εχθρόν του.
Εκείνους που μας στεναχωρούν ή μας προσβάλλουν ή μας ζημιώνουν, πρέπει να τους θεωρούμε ως ιατρούς τους oποίους μας έστειλε o Χριστός για να μας ευεργετήσουν, γιατί μας απαλλάσσουν από την κενοδοξίαν. Φάρμακο του Ιησού είναι εκείνοι που μας προξενούν ζημιές ή μας υβρίζουν, απαλλάσοντάς μας από την πλεονεξίαν. Αν λοιπόν αποφεύγουμε έναν ωφέλιμον πειρασμό, είναι σαν να αποφεύγουμε την αιώνιο ζωή. Ποιος άλλος εχάρισε εις τον άγιο Στέφανο μεγαλύτερη δόξαν, από όσην του επροξένησαν εκείνοι που τον ελιθοβόλησαν;




Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ

Μπορεί η ίδια η πνευματική ζωή να δημιουργήσει με κάποιο τρόπο άγχος σε έναν άνθρωπο;

Ναι, όταν προσπαθεί να συνδυάσει τα κοσμικά με τα πνευματικά! Ας ακούσουμε πάλι τι λέει ο γέροντας Παΐσιος: «Όσο μπορείτε στις δουλειές σας καρδιά να μη δίνετε. Χέρια, μυαλό να δίνετε. Καρδιά να μη δίνετε σε χαμένα, σε άχρηστα πράγματα. Γιατί μετά πώς θα σκιρτήσει η καρδιά για το Χριστό; Όταν η καρδιά είναι στο Χριστό τότε αγιάζονται και οι δουλειές, υπάρχει και η εσωτερική ψυχική ξεκούραση συνέχεια και νιώθει κανείς την πραγματική χαρά. Να αξιοποιείτε την καρδιά σας, να μην τη σπαταλάτε.» (Γέροντος Παϊσίου Λόγοι Α΄ σ.191). Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να αναλίσκεται σε υλικά πράγματα και να προσκολλάται η καρδιά του σ’ αυτά, αλλά ει δυνατόν να ξοδεύει την καρδιά του μόνο για το Θεό. 

Άλλη περίπτωση είναι όταν αμαρτάνει κανείς και δε μετανοεί ολοκληρωτικά, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να λειτουργεί σωστά η συνείδησή του. Πολύ περισσότερο όταν κάνει αμαρτήματα εκ προθέσεως και εκ προμελέτης. Μπορεί λοιπόν να υπάρξουν και καθαρά πνευματικοί παράγοντες άγχους. Διότι όσο και αν συμβιβαστεί κανείς με τη συνείδησή του, δεν παύει να νιώθει ότι έρχεται σε σύγκρουση με το θέλημα του Θεού. Με πολύ όμορφο πραγματικά τρόπο ο γέροντας Παΐσιος μιλάει για τα λεγόμενα απωθημένα της συνείδησης (με τη χαριτωμένη έκφραση «καπακωμένη συνείδηση»!) και μάλιστα τα απωθημένα στην πνευματική ζωή, όταν δεν έχουν σβηστεί από τη χάρη της εξομολόγησης. «Αν βλέπεις ότι δεν έχεις γαλήνη, αλλά στεναχώρια, να ξέρεις ότι υπάρχει μέσα σου κάτι ατακτοποίητο και πρέπει να το βρεις, για να το διορθώσεις. Κάνεις ας υποθέσουμε ένα σφάλμα, στεναχωριέσαι, αλλά δεν το εξομολογείσαι. Σου συμβαίνει μετά ένα ευχάριστο γεγονός και νιώθεις χαρά. Αυτή η χαρά σκεπάζει τη στεναχώρια για το σφάλμα σου και σιγά-σιγά το ξεχνάς, δεν το βλέπεις επειδή καπακώθηκε από τη χαρά. Αλλά εκείνο εσωτερικά δουλεύει…» (Γ.Π., Λόγοι Γ΄ σ.128). Και πιο κάτω λέει ο γέροντας πως δημιουργείται μια λανθασμένη συνείδηση. Όταν ο άνθρωπος αναπαύει το λογισμό του και δικαιολογεί τα σφάλματά του, λόγω του ότι έχει εγωισμό. Ενώ όταν δεν έχει εμπιστοσύνη στο λογισμό του και ρωτάει τον πνευματικό, τότε βρίσκει θεϊκή παρηγοριά. Επίσης, όταν λειτουργεί χρησιμοποιώντας το ψέμα, τότε σκαρτίζει τη συνείδησή του και δε βρίσκει ανάπαυση. Ενώ η ορθή συνείδηση, όταν ο άνθρωπος είναι τακτοποιημένος ενώπιον του Θεού, μας πληροφορεί σωστά.

Άλλες πνευματικές περιπτώσεις άγχους
Όταν σε συκοφαντούν ή σε αδικούν και εσύ αδημονείς να απολογηθείς, να αποκατασταθείς, να απαντήσεις, να εκδικηθείς καμιά φορά, τότε είσαι γεμάτος άγχος και ταραχή. Πρόκειται φυσικά για παθολογική κατάσταση στην οποία ασφαλώς έχει μερίδιο και ο πονηρός, που σπρώχνει προς τα εκεί που φυσάει ο ούριος άνεμος, για να καταποντίσει το πλοίο! Όλα αυτά όμως δεν αρμόζουν σε χριστιανό όπως τονίζει ο Μέγας Μακάριος. Όταν όμως σκεφτείς όπως σου ζητάει ο Χριστός, με μακροθυμία, με συγχωρητικότητα, με αγάπη, τότε δεν έχεις τίποτε από όλα αυτά, αντίθετα παίρνεις ουράνιο μισθό και στο τέλος παίρνεις και μια άρρητη χαρά και ικανοποίηση από την ευλογία του Θεού, από τα δώρα του Αγίου Πνεύματος.

Λέει ο αββάς Ισίδωρος ότι το φοβερότερο από τα πάθη είναι το να ακολουθεί κανείς την καρδιά του. Αυτό στην αρχή μεν δείχνει ότι αναπαύει κάπως τον άνθρωπο, ύστερα όμως τον οδηγεί στην κατάθλιψη, επειδή αγνόησε το έργο της θείας οικονομίας και το δρόμο του Θεού για να τον ακολουθήσει (Μικρός Ευεργετινός σ.113).. Αντιμετώπιση θα είναι η πιστή εφαρμογή του θελήματος του Θεού. Επίσης, η αυτοεξέταση με βάση το θείο νόμο και η εξαγόρευση όλων των αμαρτιών μας. Όποια καθυστέρηση δημιουργείται είναι φυσικό να μας ενισχύει το άγχος και μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη και σε μελαγχολία και απογοήτευση.

Η υπερηφάνεια μπορεί να μας γεμίσει με άγχος αφού μπαίνουμε σε έναν αγώνα υπερίσχυσης και διάκρισης (εκ του πονηρού) σε σχέση με τους άλλους. Να γίνουμε αρεστοί και δακτυλοδεικτούμενοι. Από την άλλη πληγωνόμαστε εύκολα από τις παρατηρήσεις και τις υποδείξεις, ακόμη και όταν απλώς διαφωνεί κάποιος μαζί μας. Η ταπείνωση όμως μας απαλλάσσει από το άγχος σε οποιαδήποτε περίπτωση. Μας διαβεβαιώνει ρητά ο Χριστός: «μάθετε απ’ εμού ότι πράος ειμί και ταπεινός τη καρδία και ευρήσετε ανάπαυσιν ταις ψυχαίς υμών». Το λέει ξεκάθαρα ότι θα βρείτε ανάπαυση και ηρεμία στην ψυχή σας.

          π. Αντώνιος Στυλιανάκης



Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2018

Η ΥΨΩΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ

Η Εκκλησία μας καλεί να προσκυνήσουμε τον τίμιο Σταυρό με φόβο αλλά και με χαρά. Με φόβο ένεκα της αμαρτίας, και με χαρά για τη σωτηρία που μας προσφέρει. Σ’ αυτά τα δύο περικλείεται όλη η χριστιανική ζωή.

Εκείνο το οποίο χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να έχει και τον φόβο και τη χαρά. Ναι μεν ο Κύριος ένεκα των αμαρτιών μας έπαθε, πόνεσε, σταυρώθηκε, αλλά όλα αυτά τα έκανε για να μας σώσει. Και θέλει ο Κύριος να νιώθουμε την αμαρτία μας, να πονούμε γι’ αυτήν, να νιώθουμε την όλη θυσία που έκανε για εμάς ένεκα των αμαρτιών μας και να μετανοούμε. Όμως, θέλει εξίσου, αν όχι και περισσότερο, να νιώθουμε και να βιώνουμε όλο αυτό το οποίο βγαίνει από το έργο του Κυρίου, που είναι η σωτηρία, που είναι επομένως η χαρά, η άνεση, η πληρότητα της ψυχής, το να έχει μέσα της η ψυχή τη χάρη του Θεού, το φως του Χριστού.



          Πατήρ Συμεών Κραγιόπουλος 



Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2018

ΈΠΕΣΑ… ΚΑΙ ΤΏΡΑ;

Τι θα γίνει τώρα; Απατηθήκαμε και χάσαμε τον Παράδεισο. Δεν υπάρχει άραγε σωτηρία;
Τυφλωθήκαμε. Δεν θα ξαναδούμε άραγε το φως;
Με μια λέξη, πεθάναμε. Άραγε δεν θα αναστηθούμε;
Αδελφέ μου, αυτός που ανέστησε απ’ τον τάφο τον δίκαιο Λάζαρο, δεν έχει τη δύναμη να αναστήσει πολύ ευκολότερα εσένα, που είσαι ακόμα ζωντανός; Αυτός που έχυσε το αίμα Του για μας, δεν θα μας σώσει από την αμαρτία; Ας μην απελπιστούμε. Ας μην βυθιστούμε στην απόγνωση. Είναι φοβερό να χάσουμε την ελπίδα της συγχωρήσεως. Όποιος δεν προσδοκά τη σωτηρία, αμαρτάνει ασυλλόγιστα. Όποιος όμως, ελπίζει σ’ αυτήν, σπεύδει να μετανοήσει. Η άκαρπη γη, αν καλλιεργηθεί με επιμέλεια, μεταβάλλεται σε καρποφόρα. Εμείς δεν μπορούμε να διορθωθούμε;
Ο Θεός είναι φιλάνθρωπος, απέραντα φιλάνθρωπος. Γι’ αυτό μη λες: «αμάρτησα όχι μία, αλλά πολλές φορές. Άραγε ο Θεός θα με συγχωρήσει;». Άκουσε τι λέει ο ψαλμωδός: «Πόσο μεγάλη, Κύριε, είναι η αγαθότητά Σου!» (Ψαλμ. 30:20).
Τα αμαρτήματα σου ποτέ δεν νικούν, το μέγεθος της ευσπλαχνίας του Θεού. Τα τραύματα σου ποτέ δεν ξεπερνούν τη θεραπευτική Του δύναμη. Μόνο παραδώσου σ’ Αυτόν με πίστη. Εξομολογήσου το πάθος σου. Πες κι εσύ μαζί με τον προφήτη Δαβίδ: «Θα εξομολογηθώ με ειλικρίνεια την ανομία μου στον Κύριο». Θα ακολουθήσει τότε αυτό που αναφέρει στη συνέχεια ο ίδιος στίχος: «Κι Εσύ, Κύριε, συγχώρεσες την ασέβεια της καρδιάς μου» (Ψαλμ 31:5).

Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων 
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Φωνή των Πατέρων» Τόμος Ά, Τεύχη 1-10



Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Προσωπικά αντικείμενα του Αγίου Νεκταρίου


Το πτυχίο του Αγίου Νεκταρίου 



Η καρέκλα και το τραπέζι του Αγίου Νεκταρίου επί του οποίου διακρίνονται τα προσωπικά του είδη γραφείου, παραπλεύρως του "ηγαπημένου" του πεύκου 








Η υπογραφή του αγίου Νεκταρίου σε έγγραφο της Ριζαρείου Σχολής όταν ήταν εκεί Διευθυντής