KYPIAKH B΄ MATΘAIOY

 Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.

Κεφ. 4: 18-23  

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν· καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, καὶ κηρύσσων τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας, καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.

Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ Xριστοῦ 

εἶναι ὁ μεγαλύτερος μαγνήτης στή ζωή μας

Δεύτερη Kυριακή τοῦ Mατθαίου σήμερα, φίλοι ἀναγνῶσται. Mπαίνομε σιγά–σιγά στό Kαλοκαιράκι καί τό Eὐαγγέλιο  μᾶς μεταφέρει κοντά στή θάλασσα τῆς Γαλιλαίας. Ἐκεῖ, ὅπως λέει, περπατοῦσε ὁ Xριστός μιά μέρα καί εἶδε δύο ψαράδες, τόν Πέτρο καί τόν Ἀνδρέα, νά ρίχνουν τά δίχτυα στή θάλασσα, γιά νά ψαρέψουν, καί τούς ἐκάλεσε. Kαί κεῖνοι ἀνταποκρίθηκαν ἀμέσως, καί Tόν ἀκολούθησαν, ἀφήνοντας τό πλοῖο μόνο καί ἔρημο. Tί ἦταν αὐτό; Θαῦμα τῆς ἀγάπης καί τῆς δυνάμεως τοῦ Xριστοῦ μας.

Ὅταν Ἐκεῖνος τούς ἐκάλεσε μέ τή γλυκειά καί οὐράνια φωνή Tου, αὐτῶν οἱ ψυχές καί οἱ καρδιές ξεκόλλησαν ἀπό τά πάντα. Ἄφησαν ὅ,τι εἶχαν, καί τό πλοῖο, καί τίς φαμελιές τους καί τίς συνήθειές τους τίς προηγούμενες καί τά πάντα, καί Tόν ἀκολούθησαν μ’ ὅλη τους τήν ψυχή καί τήν καρδιά. Aὐτό εἶν’ τό Eὐαγγέλιο, Aὐτός εἶναι ὁ Xριστός μας. Ὅταν Ἐκεῖνος μᾶς καλεῖ, μᾶς μαγεύει, μᾶς μεθᾶ, καί Tόν ἀκολουθοῦμε κατά πόδας μ’ ὅλο μας τό εἶναι. Ἄρχισε δηλαδή ὁ Xριστός νά μαζεύει τούς Mαθητάς Tου.

Προχώρησαν οἱ τρεῖς πιό κάτω καί βρῆκαν ἄλλο πλοῖο, μέ δύο ἀδέρφια πάλι· τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη καί τόν πατέρα τους Zεβεδαῖο, πού ἑτοίμαζαν τά δίχτυα μέσα στό πλοῖο, γιά νά τά ρίξουν στή θάλασσα, νά ψαρέψουν κι αὐτοί. Kαί τούς ἐκάλεσε κι ἐκείνους. Kι ἀμέσως ἀνταποκρίθηκαν ἀφήνοντας καί πλοῖο καί πατέρα αὐτοί, καί πῆγαν κοντά Tου.

Συγκινητικά εἶναι ὅλα αὐτά. Tό ἴδιο κάνει καί ἡ Ἐκκλησία σήμερα. Μέσῳ τῶν κηρύκων τοῦ λόγου καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου μᾶς καλεῖ στό πλοῖο τοῦ Xριστοῦ, καθώς βρισκόμαστε στή θάλασσα τοῦ βίου καί αὐτοῦ τοῦ ματαίου κόσμου.

Kι ὁ Ἰησοῦς μας μέ τούς τέσσερεις πρώτους Mαθητάς Tου —στή συνέχεια βρῆκε καί τούς ἄλλους— περιόδευε τή Γαλιλαία, καί ἐδίδασκε στίς Συναγωγές τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, πού πήγαιναν τά Σάββατα οἱ Ἑβραῖοι ν’ ἀκούσουν τήν Ἁγία Γραφή καί νά προσευχηθοῦν. Kαί τούς ἔλεγε ὅτι «αὐτά πού διαβάζετε τόσα Σάββατα, τώρα πραγματοποιοῦνται». Μέ τρόπο, ὅμως, παραβολικό τούς μιλοῦσε. Tούς ἔλεγε γιά τό Eὐαγγέλιο τῆς Bασιλείας, γιά τή χαρμόσυνη εἴδηση, πώς ἦρθε ὁ Θεός στή γῆ καί ἐνανθρώπησε, καί θέλει νά μᾶς σώσει καί νά μᾶς βάλει στόν Παράδεισο.

Kαί ἔκαμε ἀκόμη καί θαύματα, καί θεραπεῖες, καί ἰάσεις ὁ Xριστός. Ἐθεράπευε ἀγιάτρευτες ἀρρώστειες ἀλλά καί περαστικές. Ὁ Xριστός μας ἄν συναντοῦσε ἄρρωστο, τόν ἔκανε καλά. Ἄν συναντοῦσε πεθαμένο, τόν ἀνάσταινε, καί ἄν συναντοῦσε ὁποιονδήποτε εἶχε ἀνάγκη, ἀνταποκρινότανε ἀμέσως ὁ Kύριος καί διευθετοῦσε τά πάντα.

Ἐμεῖς ἀνήκουμε στή Mία, Ἁγία, Kαθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, κι εὐχαριστοῦμε τό Xριστό μας γι’ αὐτό τό μέγα καλό. Kι ἄς βάνουμε μεσῖτες τούς Ἀποστόλους Tου, τούς δεύτερους ψαράδες, καί γιά τή δική μας σωτηρία, καί γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. 

Kαλό Kαλοκαίρι.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,

Τὸ Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς, Τόμος Β´.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

 Σε κάποιο χωριό, μια μέρα, ο Χριστός «ειδοποίησε» μια ευσεβή κυρία, ότι θα πάει στο σπίτι της επίσκεψη την τάδε του μηνός. Και όπως είναι φυσικό, η κυρία «σκίστηκε» να καθαρίσει, να συγυρίσει, να περιποιηθεί τα πάντα, να ασβεστώσει, να καθαρίσει ακόμα και τον δρόμο.

Τις παλιότερες εποχές οι δρόμοι ήταν «στα χάλια τους τα μαύρα». Και έφτασε και η ορισμένη ημέρα, και αφού ξημέρωσε (σχεδόν δεν είχε κοιμηθεί από την αγωνία της επισκέψεως), περίμενε κάποια στιγμή να χτυπήσει η πόρτα ή να ακούσει το μάνταλο της αυλόπορτας για να υποδεχθεί τον Χριστό.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, κάποιος θόρυβος ακούστηκε, και κείνη πετάχτηκε έξω από την αγωνία της και… συνάντησε μια γύφτισσα! «Βιάζομαι, βιάζομαι, τώρα έχω δουλειά, μη με ενοχλείς, σε ξέρω, θα τα βρούμε μια άλλη μέρα, θα τα πούμε, θα τα πούμε, φεύγα, φεύγα, προχώρα, προχώρα τώρα». Ξαναγύρισε μέσα και περίμενε. Πέρασαν καναδυό ώρες, κάποιος θόρυβος έγινε απ’ έξω και πετάχτηκε πάλι να δει τα πράγματα πώς έχουν. Και ήταν ένας άνθρωπος φτωχός, ο οποίος πουλούσε καλάθια, και της είπε: «Βοήθησέ με, γιατί μ’ αυτόν τον απλό τρόπο προσπαθώ να συντηρηθώ». «Τώρα δεν ευκαιρώ, έχω δαπανήσει τα χρήματά μου, άλλη μέρα αν έρθεις θα σε βοηθήσω».

Πέρασε κι ένας «χαζός» μετά από κάποιες ώρες. Εκείνον τον έδιωξε πιο εύκολα. Και πέρασε ολόκληρη η ημέρα χωρίς να έρθει ο Χριστός. Ή έτσι νόμιζε τουλάχιστον. Κι όπως ήταν κουρασμένη από το άγχος της και την αγωνία και αϋπνία της προηγούμενης, εκεί που καθόταν, την πήρε ο ύπνος. Και ενώ κοιμόταν βλέπει τον Χριστό. Όταν τον είδε, Του είπε διαμαρτυρόμενη: «Μα, Χριστέ μου, σε περίμενα όλη μέρα»! Της λέει Εκείνος: «Ήρθα τέσσερεις φορές. Και τις τέσσερεις φορές και με έδιωξες κακήν-κακώς! Και τις τέσσερεις φορές αναγκάστηκα να φύγω».

Είναι μια ευσεβής ιστορία, που θέλει να περιγράψει αυτό που λέει το Ευαγγέλιο σήμερα: «Μα εμείς σε είδαμε γυμνό, ξένο, πεινασμένο, φυλακισμένο; Τι είναι αυτά που λες»; Λέει Εκείνος: «Εγώ ταυτίζω τον Εαυτό Μου με όλους αυτούς. Μπορείς να το δεις αυτό; Άμα δεν μπορείς να το δεις, δεν είναι η δυσκολία στο να το καταλάβεις, είναι η δυσκολία στο να αγαπήσεις. Αγαπάς Εμένα, επειδή με θεωρείς μέγεθος πελώριο. Αγαπάς εκείνον, που τον θεωρείς άχρηστο μέγεθος»; Είναι πολύ σημαντικό να αγαπάς τους άλλους. Να αγαπάς σωστά τον ίδιο σου τον εαυτό. Να αγαπάς τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο από το να ζεις με αγάπη, για την αγάπη.

Αδελφοί μου, σήμερα το Ευαγγέλιο περιγράφει τη συνάντησή μας με τον Χριστό. Την επίσκεψη σε μας του Χριστού. Είναι το 25 κεφάλαιο από το κατά Ματθαίον, και είναι καλό στο σπίτι μας να το ξαναδιαβάσουμε. Περιγράφει τη συνάντησή μας με τον Χριστό και λέει ότι όταν θαρθεί ο Χριστός τότε θα γίνει ό,τι γίνεται τα πρωινά, που βγαίνει ο ήλιος, και η ασάφεια του νυχτερινού σκοταδιού, μέσα στο οποίο δεν μπορούσες να γνωρίσεις ποιος είναι αυτός που περπατάει, ή αν είναι όμορφο ή άσχημο ένα σπίτι, ή αν είναι περιποιημένο ή ασυντήρητο, έρχεται ο ήλιος το πρωί και τα κάνει όλα σαφή και προφανή. Έτσι θα γίνει και όταν θα συναντήσουμε τον Χριστό. Θάρθει Αυτός και αυτά που τώρα είναι σε σύγχυση, τότε θα ξεκαθαριστούν με σαφήνεια. Τότε τα πράγματα θα βρουν το πραγματικό τους μέγεθος και την ουσιαστική τους οντότητα.

Το κριτήριο, με το οποίο ο Χριστός θα κρίνει όλους εμάς τους ανθρώπους, δεν είναι κανένα άλλο παρά μόνο το κριτήριο της αγάπης. Μα υπάρχει κανένας άνθρωπος που δεν αγαπάει; Σαφώς όχι. Όλοι οι άνθρωποι αγαπούν. Δεν είναι εκεί όμως το θέμα. Το θέμα είναι ότι υπάρχουν δυο μορφές αγάπης. Μία μορφή φίλαυτης αγάπης, και μία μορφή ανιδιοτελούς αγάπης. Ό,τι επιθυμώ, το αγαπάω επειδή το επιθυμώ. Αυτό είναι φίλαυτη αγάπη. Ανιδιοτελής αγάπη είναι να αγαπώ κι εκείνο που δεν επιθυμώ, κι εκείνο που μ’ ενοχλεί, κι εκείνο που δεν το αξίζει.

Όλοι αυτοί, τους οποίους απαριθμεί ο Χριστός σαν σε κατάλογο, είναι άνθρωποι οι οποίοι τεχνικά, εξωτερικά, στην κοινωνική κρίση δεν αξίζουν. Όμως, ο Χριστός λέει ότι: «Εγώ ταυτίζω τον Εαυτό μου με αυτούς». Μέσα στην Εκκλησία υπάρχει ένα μεγαλείο, που μας ξεπερνάει πολύ και οι περισσότεροι δεν το αντιλαμβανόμαστε. Ο Χριστός βλέπει στον καθέναν, εμένα, εσάς, στον καθέναν, αυτό που έφτιαξε· όχι αυτό που καταντήσαμε! Εκείνος, πίσω από τις αμαρτίες μου, πίσω απ’ το δύσμορφο πρόσωπό μου, πίσω απ’ την απαίσια ψυχή μου, συνεχίζει να βλέπει αυτό που έφτιαξε. Γι’ αυτό, το αγαπάει με ειλικρίνεια και θυσιάστηκε γι’ αυτό. Για να μπορέσει ο άνθρωπος, ο καθένας μας, να καθαριστεί απ’ αυτά τα οποία κόλλησαν επάνω του, αυτά τα οποία απόχτησε από τη λανθασμένη αντίληψη της αγάπης, από τον λάθος τρόπο ζωής. Διότι, βέβαια, όταν έχω μια φίλαυτη αγάπη, σκέφτομαι όλους τους υπολοίπους ανθρώπους σε σχέση μ’ εμένα, ως προς το τι μπορώ να «κερδίσω» απ’ αυτούς.

Πάντοτε έτσι συμβαίνει; Όχι. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να μην έχουν καμία σχέση με τον Θεό· και όμως μπορεί να κάνουν θυσίες, πολλές φορές μεγάλες. Υπάρχει πάντα μέσα μας, μια, από φυσικού, καλωσύνη, που αν δεν συρρικνωθεί από στραβές αντιλήψεις και εγωιστική αξιολόγηση των άλλων ανθρώπων, είναι δοτική και θεωρεί σωστό το να προσφέρει και να απασχολείται με τα κοινά. Είναι ο σπόρος που έβαλε μέσα μας ο Θεός. Σε όλους. Κινδυνεύει, βέβαια, όπως κάθε σπόρος να «φαγωθεί», να σαπίσει, να μείνει αχρησιμοποίητος, αλλά και να μπει στη λογική «ας μην υπερβάλλουμε»! Πάντοτε σε όλους μας, το περιεχόμενό μας και η όποια ποιότητά μας, ελέγχονται από τα διλήμματα! Η διάθεση προσφοράς καθώς και το μέτρο της, ελέγχεται από τους πειρασμούς. Κι εκεί μπαίνει ένα άλλο πελώριο ζητούμενο.

Ο Χριστός είναι απαιτητικός περίεργα. Γιατί δεν απαιτεί για τον Εαυτό Του, απαιτεί για εμάς. Άμα μάθω να αγαπάω ανιδιοτελώς, μετά θα με πάει ένα σκαλί ακόμα πάρα πάνω. Πιο extreme, θα λέγαμε. Θα μου πει: «Αφού έμαθες να αγαπάς, τώρα άντε άρχισε να αγαπάς και τον εχθρό σου». «Έ, όχι και τον εχθρό μου, Κύριε!!». Εδώ είναι που παίζονται όλα τα πράγματα. Κατά πόσον δηλαδή μπορεί κανείς να μπει σ’ αυτή την διαδρομή, της οποίας η κατάληξη είναι η τελειότητα· να μπορεί κανείς να μάθει να αγαπάει και τον εχθρό του.

Επαναλαμβάνουμε τη φράση «να μάθει να αγαπάει», γιατί η αγάπη είναι κάτι που το μαθαίνουμε, δεν είναι κάτι που το έχουμε σαν συναισθήματα. Τα συναισθήματα πάνε πάνω-κάτω, γυρίζουν ανάποδα, φεύγουν, εξαφανίζονται, χάνονται για πάντα πολλές φορές· και επανέρχονται επίσης κάποιες φορές, ίσως τα πιο ζωντανά και τα πιο ακμαία. Η αγάπη πάντως δεν είναι μονάχα συναισθήματα. Περνάει πέρα από τα συναισθήματα. Αρχίζει να μαθαίνει να αγαπάει, όχι φίλαυτα αλλά ανιδιοτελώς, προχωράει ακόμα περισσότερο και κάνει όλους τους ανθρώπους φίλους. Όταν αγαπάς έτσι, δεν υπάρχουν εχθροί. Όλοι τότε οι άνθρωποι έχουνε, με την καλή έννοια, ομογενοποιηθεί και έχουν γίνει φίλοι. Όταν λοιπόν μαθαίνω να αγαπάω, τότε είμαι μαζί με τον Χριστό. Δεν είμαι μόνος μου.

Κόλαση είναι να είσαι μόνος σου. Δεν εννοούμε τεχνικά, εξωτερικά, σαν μοναξιά συνθηκών. Κόλαση είναι να μη μπορείς να αγαπάς κανέναν, όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι, και να κλείνεσαι μέσα στον εαυτό σου, ο οποίος σιγά-σιγά γίνεται φίλαυτα αδιάφορος (ενώ ξεκινάμε με την αντίληψη να εξασφαλιστούμε) και τελικά «χτίζεται» μια πέτρινη καρδιά, η οποία δεν μπορεί να αγαπήσει και κατ’ επέκταση ούτε να αγαπηθεί. Κανένας δεν μπορεί να χαϊδέψει ένα σκαντζόχοιρο. Δεν φταίει μόνον αυτός, που δεν τον χαϊδεύει. Φταίει, πολύ περισσότερο και ουσιαστικά, ο σκαντζόχοιρος, που είναι γεμάτος αγκάθια. Αν κι εγώ είμαι γεμάτος αγκάθια, πώς μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει μαζί μου; Πώς μπορεί να με πλησιάσει; Πώς μπορεί να με χαϊδέψει; Πώς μπορεί να με κάνει φίλο του; Αφού κάθε πλησίασμα θα είναι πόνος. Εμείς φανταζόμαστε τον εγωισμό μας ασφάλειά μας, ενώ τελικά γίνεται καταδίκη μας και φυλακή μας.

Έρχεται ο Χριστός σήμερα και μας λέει: «Όλα αυτά, αν πήγες να δεις έναν άρρωστο, αν πήγες επίσκεψη στη φυλακή, αν έδωσες ψωμί σε κάποιον, αν έναν άνθρωπο τον βλέπεις παραπάνω απ’ αυτήν την κατάντια την οποία πολλές φορές μπορεί να έχει, όλα αυτά είναι ένας κόπος και μια προσπάθεια: Να μη μείνουμε στον εαυτό μας. Να βγούμε από τον εαυτό μας. Να μάθουμε να αγαπάμε και κάτι άλλο εκτός από τον αγαπημένο μας εαυτό».

Να αγαπάμε όλα αυτά τα πρόσωπα με τα οποία ο Χριστός ταυτίζει τον εαυτό Του. Μπορεί εμείς να περιμένουμε Εκείνον να δούμε. Αυτός όμως μας λέει ότι δεν είναι στην εικόνα την ζωγραφισμένη, ούτε στα όνειρα και στις επιθυμίες μας, αλλά είναι στα πρόσωπα των ζητιάνων, των αναπήρων, των μεταναστών, των χαζών, των οποιωνδήποτε. Του καθένα από μας.

Άμα δεν δούμε στο πρόσωπο του καθενός το πρόσωπο του Χριστού, δεν θα καταλάβουμε γιατί γίναμε χριστιανοί.

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

Ο ΦΑΡΙΣΑΪΣΜΟΣ... ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΗ

"Θεέ μου συγχώρεσέ μας τους αμαρτωλούς που μήτε Φαρισαίοι σωστοί, μήτε Τελώνες είμαστε μα ένα μείγμα ανίερο κι απ΄τα δυο".

Επί των γεγονότων

Κ. Χιωτέλη, Ανατολικοί δρόμοι

Ακριβολογία ευθυβολίας είναι αυτοί οι στίχοι από την ποίηση της Καίτης Χιωτέλλη, για μας τους σημερινούς ανθρώπους. Ούτε χριστιανοί, ούτε μη χριστιανοί. Ούτε ενάρετοι, ούτε αμαρτωλοί. "Μήτε Φαρισαίοι σωστοί, μήτε Τελώνες είμαστε". Είμαστε παιδιά της εποχής μας: ναι σε όλα, μέσα σε τίποτε. Ευθύνη για τίποτε, δικαιώματα σε όλα. Κόπος για κανένα θέμα, απόλαυση των πάντων.

Τότε, στην εποχή Του, ο Χριστός είπε την παραβολή του Τελώνη και του Φαρισαίου "σε μερικούς που ήταν σίγουροι για την ευσέβειά τους και περιφρονούσαν τους άλλους" (Λουκ. 18, 9) μας διευκρινίζει προεισαγωγικά ο ευαγγελιστής Λουκάς. Σήμερα κάτι τέτοιο (η ευσέβεια δηλαδή) όχι απλώς δεν είναι λόγος και αιτία διαφοροποίησης, αλλά, για τους περισσότερους ανθρώπους, αποτελεί "ιδιότυπη ύβρη" ή πιθανότητα να τους "κατηγορήσουν" ότι σχετίζονται με την εκκλησία, και άρα είναι... "θεούσες".

Τότε ιδανικό της κοινωνίας ήταν ο Φαρισαίος. Σήμερα είναι ο Τελώνης. Τότε καυχιόταν ο άνθρωπος για την τήρηση του θελήματος του Θεού. Σήμερα καυχιέται ο άνθρωπος για την παράβαση του θελήματος του Θεού. Τότε ο Θεός κανόνιζε την ζωή των ανθρώπων. Σήμερα ο καθένας γίνεται θεός της ζωής του και "φωνάζει" ότι δεν του χρειάζεται ο Θεός.

Συνειδητά ή ασυνείδητα πλέον οι άνθρωποι δεν κινδυνεύουν από τον εγωισμό του Φαρισαίου, αλλά από τον... φαρισαϊσμό του Τελώνη! Σήμερα ο άνθρωπος καυχιέται για την αμαρτία του. Η αμαρτία του, του έγινε προσδιορισμός ελευθερίας και μπαίνοντας σε μια λογική αντιπαλότητα με τον Θεό, φαντάστηκε ο ταλαίπωρος, ότι αυτός είναι ο δρόμος που θα τον κάνει ευτυχισμένο!

Κάθε ανθρώπινη καρδιά την ευτυχία ψάχνει. Κάποιοι την ψάχνουν μαζί με τον Θεό. Κάποιοι άλλοι χωρίς Αυτόν και μακρυά Του. Ο Χριστός στην παραβολή (Λουκ. 8, 9-15) περιγράφει τους κινδύνους της πορείας και μαζί με τον Θεό και μακρυά Του:

Α. Αυτός που είναι κοντά μπερδεύει πολλές φορές την αρετή και την κάνει σκοπό αντί για μέσον. Δηλαδή "χάνει απ᾿ τα μάτια του" τον Θεό και προσέχει και μένει στον δρόμο με τον οποίον θα Τον φτάσει. Αντί να βλέπει το λιμάνι στο οποίο κατευθύνεται, "χαζεύει" μεσ΄ το πλοίο με το οποίο ταξιδεύει και καμαρώνει και γι᾿ αυτό! Ξεχνάει την σοφή παροιμία που λέει: Αν ξεχάσεις το λιμάνι στο οποίο κατευθύνεσαι, κανένας άνεμος δεν είναι ούριος"!!

Ο Χριστός είναι η Αλήθεια. Η τήρηση του θελήματός Του είναι ο τρόπος να αληθεύει η ζωή μας. Είναι το φάρμακο να θεραπευτεί. Είναι το φως για να Τον συναντήσεις.

Το να μην είμαι άρπαγας. Το να μην είμαι μοιχός. Το να μην αδικώ και φθονώ. Το να νηστεύω και να προσεύχομαι, αποτελούν τον δρόμο και τον τρόπο να αρχίσει να αληθεύει η ζωή μου και να μοιάζει του Χριστού. Δεν είναι αυτοκαταξίωση ποιότητας ούτε για μας, ούτε για τα μάτια των άλλων. Δεν "γυαλίζουν" το μπρούτζινο άγαλμα του εγωισμού μας για να είναι λαμπερό στα μάτια των άλλων. Άλλωστε τα... αγάλματα οι χριστιανοί τα γκρεμίζουν γιατί δεν δέχονται να προσκυνούν κανέναν άλλον εκτός από τον Χριστό. Ούτε και τον εαυτό τους!

Β. Αυτός που είναι μακριά από τον Θεό, θα λέγαμε ο σύγχρονος Τελώνης, καμία σχέση δεν έχει με τον τότε Τελώνη. Ο τωρινός καμαρώνει που είναι άδικος και μοιχός. Ειδικώς το δεύτερο το θεωρεί σύγχρονη άνεση και εξυπνάδα. "Οι επιθυμίες του δεν μπορούν να περιμένουν". Είναι άνθρωπος των... ευκαιριών. Carpe diem άκουσε ως πρόταση τρόπου ζωής και φυσικά "αρπάζει την ημέρα". Η αρπαγή είναι μεθοδικότητα πλέον. Είναι το "νόμιμον" που δεν μας απασχολεί αν είναι ηθικό. Είναι η "γλώσσα" της πιάτσας στην οποία αυτός δραστηριοποιείται. Επιτέλους δεν θεωρεί επωφελές το να "πηγαίνει με τον Σταυρό στο χέρι".

Άλλωστε, όπως λέει, είχαμε και αυτούς τους... υποκριτές τους χριστιανούς. Εντάξει, μπορεί τίποτε να μη τηρώ από το θέλημα του Θεού, αλλά είμαι... ειλικρινής.

Ανάμεσα σ᾿ αυτές τις δύο νοσηρές καταστάσεις (από τη μια, άρρωστη θρησκευτικότητα και από την άλλη κυνική αθεοφοβία) καλούνται οι σημερινοί άνθρωποι να τοποθετηθούν. Είναι δύσκολο  πίσω από την άρρωστη θρησκευτικότητα, να δεις την ποιότητα ζωής, που υπάρχει στην υγιά εκδοχή. Είναι επίσης δύσκολο να βγεις από την ευκολία του κυνικού εγωισμού που λέει, εγώ είμαι θεός της ζωής μου. Παλαιότερα αυτό το έλεγαν περίτεχνα συγγραφείς και λογοτέχνες, σήμερα το πιπιλίζει κάθε ανόητο παιδάκι.

Γ. Έρχεται ο Χριστός και θέλει, σαν καλός γιατρός που νοιάζεται τους ασθενείς του, να μας μάθει ποιο είναι το σωστό και υγιές και με ποιο τρόπο επιτυγχάνεται. Θέλει να μας προτείνει τις αρετές του Φαρισαίου και το φρόνημα του Τελώνη. Ο Φαρισαίος κάνει λάθος στις αξιολογήσεις των αρετών, ουσιαστικά τις γελοιοποιεί, και τις κάνει ανεπιθύμητες για τους ανθρώπους. Ο Τελώνης κάνει μεν λάθος στον τρόπο ζωής του, όμως το αντιλαμβάνεται και το αναγνωρίζει. Τον Χριστό, όσον αφορά τα έργα και τα λόγια μας, Τον απασχολούν τα έργα. Όσον αφορά όμως την ψυχική τοποθέτηση του καθενός μας, απέναντι στα έργα και λόγια, Τον απασχολεί η αξιολογική ομολογία μας: "Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι" (Λουκ. 18, 13).

Δηλαδή θέλει από μας, τα έργα του Φαρισαίου και το φρόνημα του Τελώνη. Θέλει όταν κάνουμε κάτι καλό να το αξιολογούμε σωστά. Θέλει όταν δεν κάνουμε κάτι καλό να μη στρεβλώνουμε την ψυχή μας προκειμένου να το υπερασπιστεί, αλλά να αναγνωρίσουμε το λάθος μας. Θέλει αυτό που δίδασκε ο μακάριος πατέρας μας Μελέτιος: "Οι χριστιανοί να μη συγκρίνουν τον εαυτό τους με τον διπλανό, αλλά με τον ουρανό".

Ταπείνωση λοιπόν είναι όχι η μιζέρια ενός ύφους και δύο λόγων απαξίωσης του εαυτού μας! 

Ταπείνωση είναι η ψυχική αρετή που κρατάει σε συνοχή όλον τον ψυχικό κόσμο του ανθρώπου. 

Ταπείνωση είναι δύναμη να μπορείς να αναλάβεις και αυτά για τα οποία δεν ευθύνεσαι. 

Ταπείνωση είναι αληθής αυτογνωσία και συνείδηση των μέτρων μας. 

Ταπείνωση είναι ο μόνος δρόμος και τρόπος να βρούμε τον Θεό, αφού όμως πρέπει πρώτα να χάσουμε την μεγάλη ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας, και καθαρίσει μπροστά μας το τοπίο από τα είδωλα που έχουμε φτιάξει, ώστε να μπορέσουμε να δούμε το πρόσωπο του Θεού.

Τότε Αυτός θα μας "υψώσει" μέχρι τον εαυτό Του, όχι για να είμαστε πάνω από τους αδελφούς μας, αλλά για να μπορούμε μεγαλώνοντας να πάρουμε στην πλάτη μας και τους αδελφούς μας, και όχι να τους απορρίπτουμε "ὡς και οὗτος..." (Λουκ. 18, 11).

π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

ΑΓΑΠΗ ΝΑΙ· ΑΛΛΑ ΠΟΙΑ ΑΓΑΠΗ;

«ἐφ' ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε»

(Ματθ. κε' 40).

1. Η σημερινή ευαγγελική περικοπή έρχεται να μας υπενθυμίσει μια μεγάλη αλήθεια. Την περασμένη Κυριακή μίλησε το ιερό Ευαγγέλιο για την αγαθότητα του Θεού-Πατέρα, που περιμένει το πλάσμα του να επιστρέψει. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας κάμει να ξεχάσουμε και την δικαιοσύνη Του. Ο Θεός δεν είναι μονάχα στοργικός Πατέρας. Είναι και δίκαιος Κριτής. «Οὔτε ὁ ἔλεος αὐτοῦ ἄκριτος, οὔτε ἡ κρίσης ἀνελεήμων» λέγει ο Μ. Βασίλειος. Θα κρίνει τον Κόσμο, μας λέγει το Ευαγγέλιο, και μάλιστα όχι αυθαίρετα, αλλά σύμφωνα με τα έργα μας. Μας φέρνει, λοιπόν, η σημερινή περικοπή ενώπιον του γεγονότος της κρίσεως. Και λέμε «γεγονότος», γιατί η παγκόσμια κρίση αποτελεί για την πίστη μας εσχατολογική βεβαιότητα και πραγματικότητα, που ομολογείται σ' αυτό το Σύμβολο μας ως εκκλησιαστική πίστη: «Και πάλιν ἐρχόμενον κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς...».

Καλούμεθα,λοιπόν,σήμερα να συνειδητοποιήσουμε τρία πράγματα. Πρώτον, ότι Κριτής μας θα είναι ο Ι. Χριστός, ως Θεός. Σωτήρ ο Χριστός αλλά και Κριτής. Αν την πρώτη φορά ήλθε ταπεινός στη γη, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον», τώρα θα έλθει «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ», ίνα κρίνη τον κόσμον. Αυτός που έγινε για μας «κατάρα» πάνω στον Σταυρό, έχει κάθε δικαίωμα να μας κρίνει, αν αφήσαμε να μείνει μέσα μας και στην κοινωνία μας ανενέργητη η θυσία Του. Δεύτερον θα κρίνει όχι μόνο τούς Χριστιανούς, ούτε μόνο τούς εθνικούς, όπως πίστευαν οι Εβραίοι για την κρίση του Θεού. Θα κρίνει όλους τούς ανθρώπους, χριστιανούς και μη, πιστούς και απίστους. Τρίτον βάση της κρίσεως, το κριτήριο, θα είναι η αγάπη. Η στάση μας δηλαδή απέναντι στους συνανθρώπους μας. Καθολική - παγκόσμια η κρίση, καθολικό - παγκόσμιο και το κριτήριο. Ο παγκόσμιος νόμος της ανθρωπιάς, στον όποιο συναντώνται όλοι, χριστιανοί και μη. Και όσοι εγνώρισαν τον Χριστό και όσοι δεν μπόρεσαν να τον γνωρίσουν και γι' αυτό έμειναν μακριά από το Ευαγγέλιό Του. Στο νόμο αυτό, δεν υπάρχει χώρος για προφάσεις και δικαιολογίες. Η πείνα, η δίψα, η γύμνια, η αρρώστια, η φυλακή βοούν, δεν μπορούν να μείνουν κρυφά, για να έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί κάποιος πώς δεν τα πρόσεξε... Δεν μπορεί να τ' αγνοήσει κανείς, χωρίς προηγουμένως να παύσει να έχει συναισθήματα ανθρώπου, αν δεν έχει τελείως «αχρειώσει», εξαθλιώσει, την εικόνα του Θεού μέσα του.

2. Το συγκλονιστικό μεγαλείο και την φρικτότητα της ώρας της Κρίσεως ζωγραφίζουν με υπέροχα χρώματα οι ύμνοι της ημέρας. «Ὦ, ποία ὥρα τότε! ὅταν... τίθωνται θρόνοι καί βίβλοι ἀνοίγωνται, καί πράξεις ἐλέγχωνται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύονται»! Είναι φρικτή και η απλή σκέψη της ώρας της κρίσεως, γιατί όχι μόνο υπενθυμίζει την ανετοιμότητά μας να εμφανισθούμε μπροστά στο βήμα του φοβερού Κριτού, αλλά και διότι αποκαλύπτει την τραγικότητα της ζωής μας, την οποία δαπανάμε μέσα σε έργα ματαιότητος, που δεν αντέχουν στο φως της αιωνιότητος. Δεν δικαιούμεθα ενώπιον του κριτού μας για όσα ο κόσμος θεωρεί μεγάλα και σπουδαία: γνώσεις, θέσεις, τίτλους, αξιώματα, πλούτο, δόξα. Αυτά όλα είναι δυνατό μάλιστα να οδηγήσουν στην καταδίκη μας.

Κρινόμεθα βάσει της έμπρακτης εφαρμογής της αγάπης μας. Όχι ως άτομα δηλαδή, αλλά ως μέλη της ανθρώπινης κοινωνίας. Ο θεός δεν έπλασε άτομα, αυτόνομα και ανεξάρτητα. Μάς έπλασε, για να γίνουμε πρόσωπα και κοινωνία προσώπων. Και οι μεγαλύτερες αρετές, αν μείνουν απλώς ατομικές, είναι μετοχές χωρίς αντίκρυσμα ενώπιον του Μεγάλου Κριτού. Γιατί δεν βρήκαν την πραγμάτωση τους μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία. Δεν καταξιώθηκαν σε διακονίες. Έτσι λ.χ. η γνώση είναι θεία ευλογία, όταν όμως θηρεύεται για χάρη του συνανθρώπου, για την διακονία του πλησίον. Το ίδιο και η εγκράτεια και η ευλάβεια, και η νηστεία και σύνολη η άσκησή μας. Αν όλα αυτά γίνονται για μια ατομική δικαίωση και όχι ως διακονία των αδελφών, των πλησίον, μας ελέγχει η φωνή του Θεού: «Ἔλεον θέλω καὶ οὐ θυσίαν» (Ματ. θ΄ 13)! Αγάπη θέλω και όχι την θρησκευτικότητα, που αποβλέπει στην αυτοέξαρση και την αυτοπροβολή. Πού βλέπει τον τύπο ως πεμπτουσία της ευσέβειας.

3. Ο κόσμος έχει μάθει να εξαγοράζει τα πάντα, ακόμη και τις συνειδήσεις. Στο χώρο όμως της πίστεως δεν ισχύει ο νόμος αυτός. Η ατομική ευσέβεια δεν μπορεί να εξασφαλίσει θέση στην βασιλεία του Θεού, αν δεν γίνει πρώτα εκκλησιαστική, αν δεν συνοδεύεται δηλαδή από τα έργα της αγάπης. Ο στίβος του χριστιανού είναι και η κοινωνία και όχι μόνο το «ταμιείον». Εις το ταμιείον του καταφεύγει ο Χριστιανός για τον πνευματικό του ανεφοδιασμό. Ποτέ όμως δεν εξαντλείται η πολιτεία του στο στενό χώρο της ατομικότητας του. Αν η πνευματικότητα μας είναι ορθή, θα οδηγεί σε ανιδιοτελή αγάπη. Ας το ακούσουμε μια για πάντα: Το επιχείρημα των γλυκανάλατων χριστιανών της ανευθυνότητος και του «λάθε βιώσας» δεν έχει καμμιά δύναμη: «Κύτταξε την ψυχή σου» δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από δειλία και υποχώ¬ρηση, αν δεν συνοδεύεται και από το στίβο: «Πάλευσε για να φτιάξεις τη χριστιανική σου κοινωνία». Διαφορετικά είμασθε κατά λάθος ανάμεσα σε χριστιανούς. Η θέση μας είναι κάπου στην Άπω Ανατολή, στη νέκρωση του νιρβάνα.

4. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να προλάβω στο σημείο αυτό μια απορία. Αν κρινόμασθε βάσει της έμπρακτης αγάπης μας, τότε που πηγαίνει η πίστη; Ποια σημασία έχει ο υπέρ της πίστεως και της καθαρότητος του δόγματος αγώνας; Αν δεν έχει διαστάσεις αιώνιες, τότε γιατί να γίνεται;

Κατά την ώρα της κρίσεως η πίστη, και ως αφοσίωση και ως διδασκαλία, δεν αποκλείεται, όπως πιστεύουν εν πρώτοις πολλοί. Προϋποτίθεται. Κριτής μας είναι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ. Μας σώζει η μας κατακρίνει η συμπεριφορά και στάση μας απέναντι του. Γιατί μας διευκρινίζει ότι στο πρόσωπο Του αναφέρεται κάθε πράξη μας προς τον συνάνθρωπό μας, καλή ή κακή. Ηθικά αδιάφορες πράξεις δεν υπάρχουν. Αν τονίζει σαν κριτήριο την αγάπη, δεν σημαίνει πώς θέλει ν' αποκλείσει την πίστη. Θέλει να προλάβει ακριβώς την καταδίκη της πίστεως εκ μέρους μας σ' ένα σύνολο θεωρητικών αληθειών χωρίς ανταπόκριση και εφαρμογή στη ζωή μας. Όπως ο κεκηρυγμένος άθεος και ο συνειδητός αρνητής της πίστεως μεταφράζει την αθεΐα και απιστία του σε αντίθεα έργα, έτσι και ο πιστός πρέπει να κάμει την πίστη του κινητήρια δύναμη της ζωής του. Γιατί «ἡ πίστις χωρὶς τῶν ἔργων» (Ιακ. β΄ 20) της αγάπης, είναι νεκρά. Δεν αποκλείει, λοιπόν, την πίστη, αφού αυτή είναι η προϋπόθεση του ορθού βίου και της σωτηρίας. Αλλά και κάτι περισσότερο. Όχι μόνο «ὁ μή πιστεύσας» (εις τον Χριστό) δεν σώζεται, αλλά και ο μη ορθώς πιστεύσας. Ο Θεός δεν είναι μόνο α¬γάπη, είναι και αλήθεια (Ιωαν. ιδ' 6· Α' Ιωαν. δ' 8· δ' 16· ε' 6) και μάλιστα Αυτοαλήθεια. Όποιος προδίδει την αλήθεια προδίδει και την αγάπη. Η αγάπη του Χριστού «συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ» (Α΄ Κορ. ιγ΄ 6) συζεί δηλαδή και συνευδοκιμεί με την αλήθεια, δεν υπάρχει χωρίς αυτήν. Να λοιπόν πώς καταξιώνεται ο αγώνας για την καθαρότητα του δόγματος. Γιατί είναι αγώνας για την αγάπη, είναι η μεγαλύτερη εκκλησιαστική διακονία. Είναι αγώνας πρώτιστα κοινωνικός, γιατί γίνεται χάριν του Λαού του Θεού, για να μείνει ανεπηρέαστος από την πλάνη, που είναι πραγματική αυτοκτονία.

Αδελφοί μου!

Όταν ο Χριστός μας ανέφερε την παραβολή της Κρίσεως, οι λόγοι του μπορούσαν να νοηθούν όχι μό¬νο σε συνάρτηση προς τούς συγχρόνους του, αλλά και προς όσους έζησαν πριν απ' Αυτόν. Όσοι δεν γνώρισαν τον Χριστό, μπορούν να έχουν λόγους να κριθούν μόνον για την αγάπη τους, μολονότι αγάπη χωρίς πίστη στον Θεό δεν είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει. Όποιος ειλικρινά ασκεί την αγάπη «δέχεται» τον Θεό, έστω και αν τον αγνοεί. Ο άπιστος δεν δύνα¬ται να έχει παρά μόνο φαινομενικά αγάπη. Και μόνο εκεί, που υπάρχει βάπτισμα και «άγιο Πνεύμα», είναι δυνατό να υπάρξει «τελεία αγάπη», αγάπη χριστιανική.

Το ζήτημα όμως πρέπει, νομίζω, να τεθεί κατ' άλλο τρόπο. Όταν εμείς σήμερα ακούμε την παραβολή, δύο χιλιάδες χρόνια μετά την σάρκωση του Υιού του Θεού, πώς είναι δυνατόν να χωρίσουμε από την αγάπη μας την (ορθή) πίστη; Το Ευαγγέλιο λέγει καθαρά: «ὁ… μὴ πιστεύων ἤδη κέκριται, ὅτι μὴ πεπίστευκεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ μονογενοῦς υἱοῦ τοῦ Θεοῦ» (Ίωαν. γ' 18). Μετά την ένσαρκη δηλαδή οικονομία η κρίση εί¬ναι συνέπεια της στάσης κάθε ανθρώπου έναντι του Χρίστου. Κριτήριο μένει η αγάπη. Αγάπη όμως που προϋποθέτει την εις Χριστόν πίστη. Γιατί αυτή είναι η μόνη αληθινή. Αυτή μονάχα δικαιώνει και σώζει...

Πρωτ. Γεώργιος Μεταλληνός

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ
Ματθαίου κε' 31-46.

ΣΥΝΤΟΜΑ ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΚΥΠΤΟΥΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ (Λουκ. ιγ’ 10-17)

•Η συγκύπτουσα ήταν μία βασανισμένη γυναίκα

•Όλοι την περιφρονούσαν και την κοιτούσαν αφ’ υψηλού τόσο λόγω της ασθένειάς της, όσο και επειδή ήταν γυναίκα, αλλά και πνευματικά άρρωστη (πνεύμα έχουσα)

•Ο Χριστός πλησιάζει την ταπεινωμένη αυτή γυναίκα, της λέει ότι θεραπεύτηκε και ακουμπάει τα χέρια Του πάνω της. Το σώμα της αμέσως ορθώνεται. 

•Όλοι όσοι βλέπουν το θαύμα δοξάζουν τον Θεό

•Οι Φαρισαίοι πίεζαν τους ανθρώπους, ενώ οι ίδιοι δεν έκαναν τίποτα. Με τη θεραπεία αγανακτούν. 

•Ο αρχισυνάγωγος στην πραγματικότητα αντέδρασε επειδή ντροπιάστηκε, διότι ο ίδιος περιφρονούσε τη γυναίκα αυτή, ενώ ο Χριστός της έδειξε αγάπη.

•Ο Χριστός του λέει την αλήθεια. Η αλήθεια είναι πικρή αλλά οδηγεί στη μετάνοια. 

•Ο Χριστός ουσιαστικά λέει: ξεχάστε όλες τις διακρίσεις που κάνατε μέχρι τώρα και αγαπήστε. Όλοι είμαστε άνθρωποι. Όλοι είμαστε ίσοι. 

•Αν βγάλουμε από τις διατάξεις του Νόμου την αγάπη, τότε γίνεται τύπος, υποκρισία.

•Ο λαός χαιρόταν γιατί ανάσαινε από το βάρος των Φαρισαίων. 

•Πριν τον Χριστό δεν υπήρχε αγάπη στον κόσμο. 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΦΡΟΝΑ ΠΛΟΥΣΙΟΥ (κατά Ματθαίον ιβ΄ 16-21)

•Διαβάζοντας την περικοπή αυτή νομίζουμε όλοι ότι δεν μας αφορά. Ισχύει;

•Η παραβολή παρότι φαίνεται να αναφέρεται στον πλούτο ουσιαστικά μιλάει για την πλεονεξία. Και η πλεονεξία δεν αφορά μόνο υλικά πράγματα και μπορεί να γίνεται απλώς με την σκέψη ή τις επιθυμίες. 

•Ο πλούσιος ήταν άθεος και παρέμεινε άθεος παρότι ο Θεός τον είχε βοηθήσει να πλουτίσει, μέσω του καλού καιρού που ευνόησε την καρποφορία. Δεν έκανε διάλογο στη ζωή του με το Θεό. 

•Ο πλούσιος ήταν επίσης μισάνθρωπος. Δεν έκανε διάλογο ούτε με τους ανθρώπους. Κι εμείς πολλές φορές δεν κάνουμε πραγματικό διάλογο με τους γύρω μας. Δεν ακούμε τι μας λένε, δεν λαμβάνουμε υπόψη τι σκέφτεται ο άλλος, αλλά σκεφτόμαστε τα δικά μας. 

•Ο πλούσιος έκανε διάλογο μόνο με τον εαυτό του. Όπως κάνουμε κι εμείς πολλές φορές για να επιβραβεύσουμε τον εαυτό μας ή να αυτοπαινευτούμε. 

•Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον, χρειάζεται δηλαδή την επικοινωνία και με το Θεό και με τους ανθρώπους. 

•Στο τέλος της ζωής του πλουσίου ο Θεός του έκανε μία ερώτηση. Στο τέλος της ζωής μας θα μας ρωτήσει κι εμάς ο Θεός: «τι έδωσες για μένα;». Κι εμείς πρέπει να πούμε «τη ζωή μου ολόκληρη».

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ

Στις σημερινές περικοπές, το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο μας κάνουν εντύπωση 2 φράσεις: Το Ευαγγέλιο ξεκινάει με την φράση:  Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Όποιος θέλει. Και ο Απόστολος Παύλος φτάνει στο σημείο να λέει: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός.» Συνήθως αυτές τις φράσεις τις παίρνουμε με την αρνητική έννοια, ότι δηλαδή ο δρόμος του Χριστού είναι δύσκολος και γι’αυτό διαρκώς βαρυγκωμούμε. Γιατί δεν κοιτάμε για μια φορά και την θετική πλευρά; Ο Χριστός μας θέλει κοντά Του και ο μόνος τρόπος να βρεθούμε κοντά Του είναι να αρνηθούμε τον κακό μας εαυτό και να σηκώσουμε τον Σταυρό μας. Ο Χριστός θέλει να πάρει από μας τον σταυρό και να τον σηκώσει Εκείνος, γι’αυτό και μας καλεί κοντά Του. Άλλωστε είπε: ο ζυγός μου και το φορτίο μου είναι ελαφριά. Επίσης είπε: ελάτε σ’εμένα οι κουρασμένοι κι εγώ θα σας αναπαύσω. Η πνευματική μας πορεία μοιάζει με την πορεία μέσα σε τούνελ που καταλήγει στο φως, και εμείς αντί να κοιτάμε το φως στο βάθος και να χαιρόμαστε, κοιτάμε το σκοτάδι που είναι γύρω μας και βαρυγκωμούμε. Ο Χριστός είναι μαζί μας ακόμα και μέσα στο τούνελ. Θα έπρεπε να χαιρόμαστε που πάμε προς τον Χριστό και να θυσιάζουμε οτιδήποτε μας χωρίζει από Εκείνον. Παράδειγμά μας ας είναι οι Μάρτυρες, που δεν σκέφτονταν τον σωματικό πόνο, προτιμούσαν να υποφέρουν τα πάντα αρκεί να μην χωριστούν απ’τον Θεό. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν πρώτα να κατορθώσουμε τη φράση του σημερινού Ευαγγελίου, και μετά να ζήσουμε τα λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου. Με την ανταπόκρισή μας σ’αυτό το κάλεσμα του Χριστού γινόμαστε εκκλησία, τόσο ενωμένη με τον Χριστό όσο η ρίζα με τα κλαδιά ενός δέντρου. Ο Ίδιος είπε: εγώ είμαι η άμπελος, κι εσείς τα κλήματα. Μια πορεία με αυτό το στόχο θα είναι γεμάτη από χαρά. Ο Απόστολος Παύλος που λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι» λέει επίσης «πάντοτε χαίρετε».