Στις σημερινές περικοπές, το Ευαγγέλιο και τον Απόστολο μας κάνουν εντύπωση 2 φράσεις: Το Ευαγγέλιο ξεκινάει με την φράση: Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Όποιος θέλει. Και ο Απόστολος Παύλος φτάνει στο σημείο να λέει: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι· ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός.» Συνήθως αυτές τις φράσεις τις παίρνουμε με την αρνητική έννοια, ότι δηλαδή ο δρόμος του Χριστού είναι δύσκολος και γι’αυτό διαρκώς βαρυγκωμούμε. Γιατί δεν κοιτάμε για μια φορά και την θετική πλευρά; Ο Χριστός μας θέλει κοντά Του και ο μόνος τρόπος να βρεθούμε κοντά Του είναι να αρνηθούμε τον κακό μας εαυτό και να σηκώσουμε τον Σταυρό μας. Ο Χριστός θέλει να πάρει από μας τον σταυρό και να τον σηκώσει Εκείνος, γι’αυτό και μας καλεί κοντά Του. Άλλωστε είπε: ο ζυγός μου και το φορτίο μου είναι ελαφριά. Επίσης είπε: ελάτε σ’εμένα οι κουρασμένοι κι εγώ θα σας αναπαύσω. Η πνευματική μας πορεία μοιάζει με την πορεία μέσα σε τούνελ που καταλήγει στο φως, και εμείς αντί να κοιτάμε το φως στο βάθος και να χαιρόμαστε, κοιτάμε το σκοτάδι που είναι γύρω μας και βαρυγκωμούμε. Ο Χριστός είναι μαζί μας ακόμα και μέσα στο τούνελ. Θα έπρεπε να χαιρόμαστε που πάμε προς τον Χριστό και να θυσιάζουμε οτιδήποτε μας χωρίζει από Εκείνον. Παράδειγμά μας ας είναι οι Μάρτυρες, που δεν σκέφτονταν τον σωματικό πόνο, προτιμούσαν να υποφέρουν τα πάντα αρκεί να μην χωριστούν απ’τον Θεό. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν πρώτα να κατορθώσουμε τη φράση του σημερινού Ευαγγελίου, και μετά να ζήσουμε τα λεγόμενα του Αποστόλου Παύλου. Με την ανταπόκρισή μας σ’αυτό το κάλεσμα του Χριστού γινόμαστε εκκλησία, τόσο ενωμένη με τον Χριστό όσο η ρίζα με τα κλαδιά ενός δέντρου. Ο Ίδιος είπε: εγώ είμαι η άμπελος, κι εσείς τα κλήματα. Μια πορεία με αυτό το στόχο θα είναι γεμάτη από χαρά. Ο Απόστολος Παύλος που λέει: «Χριστώ συνεσταύρωμαι» λέει επίσης «πάντοτε χαίρετε».
