Λίγα λουλούδια, λίγα κεριά, 

μια προσευχή σε κάποιαν άκρη, 

λίγη συμπόνια απ’ την καρδιά 

και ίσως-ίσως κανένα δάκρυ. 

Αυτά είν’ όλα κάθε χρονιά 

που σου προσφέρω στη Σταύρωση σου

 για το μαρτύριο, για τα καρφιά

για τη θυσία την άμετρή Σου. 

 

Και συ τα δέχεσαι, γλυκιέ Χριστέ,

πάντα χλωμός, κι όλο θλιμμένος

μα ‘γώ η άπονη δεν σκέφθηκα ποτέ, 

για με πώς είσαι τόσο λυπημένος. 

Αλλά και τώρα, πες μου, πώς μπορώ 

να σου κρατήσω το Σταυρό Σου; 

Το θέλω, Κύριε, λαχταρώ 

να γίνω Σίμων στο πλευρό Σου. 

 

Κι αφού τον πόθο είδες ζωπυρό

Συ που «καρδίας και νεφρούς ετάζεις»

Μούπες: «Των αδερφιών μου βάστα το Σταυρό,

αν θες Εμέ να ξεκουράζεις». 

              Μ.Π.ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΗ

ΛΟΓΙΑ ΖΩΗΣ

Είναι τα λόγια του Χριστού γλυκύτερ’ απ’ το μέλι κι όσο τα γεύεται η ψυχή τόσο ολοένα θέλει.

Αλλ’ ο Χριστός μας το’ ξερε γι’ αυτό μας τα’ χει αφήσει σα θησαυρόν αμέτρητα και αστείρευτα σα βρύση.

Να παίρνωμε, να παίρνωμε ποτέ να μη τελειώνουν να μας γλυκαίνουν την καρδιά, τον πάγο της να λιώνουν.

Τάχα τι θα’ ταν η ζωή χωρίς αυτά; ας σκεφτούμε που θα’ χαμε παρηγοριά και πώς να στυλωθούμε;

Μα τώρα όσο δύσκολη κι αν είν’ του κόσμου η πάλημένει η ψυχή μας, ηρεμεί γιατί μας λέει αγάλικάτι βαθιά μας νοερά: «Μη θλίβεσαι, στοχάσου πώς ή στη λύπη ή στη χαρά Εγώ είμαι κοντά σου!»

                                         Μ.Π. ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΗ

Αν ήρθαν χρόνια δίσεκτα
Και μέρες καπνισμένες
Κι αν μοιάζει ο κόσμος άχρωμος
Και σκοτεινές οι μέρες

Εκείνος στέκει πλάι σου
"Πίστευε και μην φοβάσαι"
Σου λέει και χαμογελά,
"Μόνο κοντά Μου να' σαι"

Κι αν φτάνουν άγριες οι φωνές
Και μαύρα τα μαντάτα
Κι αν όλα φαίνεται πως οδηγούν
Στου πόλεμου την στράτα

Κοίτα Τον πάνω στο Σταυρό
Το πράο Του το βλέμμα
Πόσο γαλήνια σε κοιτά
Ενώ είναι μες στο αίμα

Κι αν κάνεις σφάλματα πολλά
Και πέφτεις στα ίδια λάθη
Κι αν τρέμεις σαν το θάνατο
Τα ίδια σου τα πάθη

Να έχεις θάρρος στην καρδιά
Και πάντα να θυμάσαι
Τα λόγια τ' Αναστάσιμα
"Πίστευε και μην φοβάσαι!"

N.Ρ.

ΜΑΝΑ ΓΛΥΚΥΤΑΤΗ!

Αφιερωμένο στη Χριστιανή Μητέρα.

Θέ μου, νὰ κάμω σὲ Σένα θερμὴ προσευχὴ γιὰ τὴν Μάνα!Θέ μου, ἡ ἀγάπη Σου ἂς εἶν’ πιὸ βαθιά, πιὸ γλυκιὰ γιὰ τὴ Μάνα!Μέσα της κάμε ν’ ἁπλώνεται πάντα ἡ δική Σου γαλήνη,καὶ στὶς πληγὲς τῆς καρδιᾶς της ἡ χάρη Σου βάλσαμο ἂς γίνη.

Μάνα γλυκύτατη, Μάνα οὐρανόσταλτη, ἀτίμιτη Μάνα!δὲ σὲ θαμπώνουν ἀπάτες ἐσένα κι ὀνείρατα πλάνα.Πάνω στὸ χρέος ἀκοίμητη ἐσύ, νύχτα-μέρα σκυμμένη,τ’ ἄπειρο ἀκοῦς μεσ’ στὰ χάη μιὰ-μιὰ τὶς στιγμὲς νὰ σημαίνη.

Τόσο ἡ ψυχή σου εἶν’ ἁπλή, ποὺ μιλᾶ μὲ τ’ ἀμίλητα πλάσματα,κι’ οὔτε γελιέσαι ποτὲ μ’ ὅσα φτιάνει τὸ ψέμα φαντάσματα.
Μάνα, ἡ στοργή σου μεγάλη κι’ ἀπέραντη ὅσο κι ἡ πλάση!Ποιὸς θὰ πορέσει ὣς βαθιὰ τὴν καρδιά σου ποτὲ νὰ διαβάση;

Μάνα, ἡ στοργή σου πασίχαρη σὰν τὶς ἀχτίδες τοῦ ἥλιου,μέσ’ στὴ χαρὰ τοῦ χρυσοῦ προσκαλεῖ μαγικοῦ σου βασίλειου.Πῶς μὲ βελούδινα δάχτυλ’ ἀγγίζεις τοὺς πόνους μας καὶ τοὺς γλυκαίνεις
Μάνα γλυκύτατη, ὅλα τὰ βάσανα σὺ τ’ ἁπαλαίνεις!

Πάνω ἀπ’ τὸ λίκνο μας σκύβοντας, ἄγγελε -ὢ τὴ χαρά σου!τὰ μεταξένια σου ἁπλώνεις φτερά, τὰ μεγάλα φτερά σου.Ὢ τὸ γλυκό, τρυφερό σου, μανούλα, κι ὁλόθερμο φίλημα,στοῦ βρεφικοῦ μας ὀνείρου τ’ ἀθῶο κι ἁπλὸ παραμίλημα!Ὢ, πῶς πονᾶς ὅταν βλέπεις ἐμᾶς στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου,καὶ στοὺς δικούς μας κινδύνους, καλή, πόσα φίδια σὲ ζώνουν!

Πόσες φορὲς σοῦ τρυπᾶμε, φτωχή, τὴν καρδιὰ μὲ μαχαίρι,καὶ πόσες ἄλλες σηκώσαμε ἀπάνω σου βέβηλο χέρι!Πόσες φορὲς σ’ ἀνεβάσαμε ἀπάνω σὲ ξύλον ὀδύνης,δίχως ἐσὺ καὶ μιὰ λέξη πικρὴ παραπόνου ν’ ἀφήνης!Κι ὢ, πόσες ἄλλες φορὲς στοῦ φριχτοῦ Γολγοθᾶ μας τὰ σκότη μόνη σου κλαῖς, σ’ ἕνα θρῆνο βουβό, τὴ χαμένη μας νιότη!

Ὅλα μᾶς τἄμαθες, Μάνα γλυκύτατη, ἀτίμητη Μάνα,
καὶ μὲ τῆς Πίστης μας τ’ ἅγιο μᾶς ἔθρεψες κι ἄφθαρτο μάννα.Ἕνα κομμάτι χρυσάφι μᾶς ἔκρυψες μέσα βαθιά μας,νὰ μπουμπουκιάσουν οἱ ἀνθοὶ λαχταρᾶς τοῦ καλοῦ στὴν καρδιά μας.Μάνα! ποῦ βρῆκες τὴν τόση στοργή, τὴν ἀγάπη τὴν τόση;
Μέσ’ στὴν ψυχή σου ἀπ’ τὸ χέρι τοῦ Πλάστη μας ἔχει φυτρώσει!

Μάνα, ποὺ πῆρες ἀπ’ ὅλα τὰ πλάσματ’ ἀνώτερο θρόνο,ἄφθαρτη μενει κι ἀνέγγιχτ’ ἡ δόξα σου μέσα στὸ χρόνο.Μέσ’ στὴν ἀγκάλη σου, ὢ θαῦμα! κρατᾶς τὸ Θεό μας, Μητέρα,κι εἶσαι ἀπ’ τὴ γῆ κι ἀπ’ τοὺς κόσμους τῶν ἄστρων, ἐσύ, Πλατυτέρα!

                            Γ. Βερίτης

ΑΝ ΔΕΝ ΜΟΥ ΔΙΝΕΣ ΠΟΙΗΣΗ ΚΥΡΙΕ

Ἂν δὲ μοῦ ῾δινες τὴν ποίηση, Κύριε,

δὲ θἄχα τίποτα γιὰ νὰ ζήσω.

Αὐτὰ τὰ χωράφια δὲ θἆταν δικά μου.

Ἐνῷ τώρα εὐτύχησα νἄχω μηλιές,

νὰ πετάξουνε κλώνους οἱ πέτρες μου,

νὰ γιομίσουν οἱ φοῦχτες μου ἥλιο,

ἡ ἔρημός μου λαό,

τὰ περιβόλια μου ἀηδόνια.

Λοιπόν; Πῶς σοῦ φαίνονται; Εἶδες 

τὰ στάχυά μου, Κύριε; Εἶδες τ᾿ ἀμπέλια μου; 

Εἶδες τί ὄμορφα ποὺ πέφτει τὸ φῶς 

στὶς γαλήνιες κοιλάδες μου; 

Κι᾿ ἔχω ἀκόμη καιρό! 

Δὲν ξεχέρσωσα ὅλο τὸ χῶρο μου, Κύριε. 

Μ᾿ ἀνασκάφτει ὁ πόνος μου κι᾿ ὁ κλῆρος μου μεγαλώνει. 

Ἀσωτεύω τὸ γέλιο μου σὰν ψωμὶ ποὺ μοιράζεται.

Ὅμως,

δὲν ξοδεύω τὸν ἥλιό σου ἄδικα.

Δὲν πετῶ οὔτε ψίχουλο ἀπ᾿ ὅ,τι μοῦ δίνεις.

Γιατί σκέφτομαι τὴν ἐρμιὰ καὶ τὶς κατεβασιὲς τοῦ χειμῶνα.

Γιατί θἄρθει τὸ βράδι μου. Γιατί φτάνει ὅπου νἆναι

τὸ βράδι μου, Κύριε, καὶ πρέπει

νἄχω κάμει πρὶν φύγω τὴν καλύβα μου ἐκκλησιὰ

γιὰ τοὺς τσοπάνηδες τῆς ἀγάπης.

ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Κύριε!
Δεν μου φτάνει πια
να είσαι η πρώτη μου σκέψη το πρωί
κι η τελευταία το βράδυ!

Δε μου φτάνει πια
το φως της Γνώσης Σου,
που καταυγάζει
της ψυχής μου το σκοτάδι!

Ούτε ο Νόμος Σου,
που φέρνει στην καθημερινότητά μου τάξη,
κι η Πίστη στη δική Σου Πρόνοια,
που τη ζωή μου τόσο έχει αλλάξει!

Νιώθοντας τη μεγάλη αγάπη Σου
μες στης καρδιάς  μου τις δονήσεις,
απ’ «τ’ άδηλα και κρύφια της σοφίας Σου»
πολλά προσμένω ακόμη να μου γνωρίσεις…

Γιατί, Εσύ, Κύριε,
η γλυκιά κι αιώνια Παρουσία,
μου έδειξες δρόμους
που ποτέ μου δεν φαντάστηκα,
προοπτικές
που δεν υποψιάστηκα,
βιώματα με πλούτισες
που ποτέ δεν υπολόγισα,
για να χαρίσεις στην ψυχή μου αθανασία!

                       Άννα Μπέση
                 «…Εν Γη Ευθεία…», 2007

ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝ ΚΕΧΡΙΑ

Γλυκειά Παρθέν’, αξίωσέ με

νάρθω και πάλι στο ναό σου,

όπου φυσά γλυκά η αύρα

στα πλατάνια τα θεόρατα

κάτω στο ρέμμα, που η πηγή κελαρύζει

κι επάνω θροΐζει η αύρα μαλακά.

Όλος ο ήλιος λάμπει στο θόλο

του ωραίου ναού σου με τα πιατάκια τα ποικιλμένα

κι ευωδιάζ’ η μύρτος κι η δάφνη

ολόγυρα, κι η βρύση κελαδεί

στην αυλή, που ανθεί ο λιβανωτός κι [η μύρτος].

Στα νεαήμερα τ’ αγαπημένα

της δοξασμένης μεταστάσεώς σου

ήθελα νάμαι να ψάλω το «Πεποικιλμένη…»

στο πανηγύρι το σεμνό.

Να βλέπω να θαμάζω τη μορφή σου

με τα ματάκια τα κλειστά,

με τα χεράκια σταυρωμένα,

κι ο Υιός σου να κρατεί την άμωμη ψυχή σου,

ως τρυγόνα στα χεράκια•

κι Απόστολοι εκ περάτων

στα σύννεφα επάνω πετώντας,

κι Άγγελοι με σταυρωμένα χέρια

βλέπουν το θάμμα το φριχτό!

Ψηλά απάνω απ’ το δώμα, από δυο παραθυράκια,

με τις κοκούλες δυο καλογεράκια

προβάλλουν και τείνουν από έναν τόμον ανοιχτό!

Κι ο ένας γράφει «Θνητή γυναίκα του Θεού μητέρα»

κι ο άλλος• «τ’ ουρανού είσαι πλατυτέρα,

ως έμψυχος ναός και θρόνος του Θεού…»

Γλυκειά Παρθέν’ αξίωσέ με

νάρθω και πάλι στο ναό σου,

όπου φυσά γλυκά η αύρα

στο ρέμμα στα πλατάνια μυστικά!

                     Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

ΛΕΥΤΕΡΙΑ

Τη λευτεριά του νου αγάπησα.

Λαχτάρησα ζωή και θάνατο μαζί της.

Αδέσμευτος- είπα- στα "δέοντα" του νόμου

και βρέθηκα πιασμένος απ' το βρόγχι του εγώ μου.

Φρούδες, λοιπόν, για λευτεριά οι ονειραστές ελπίδες,έτοιμες να με καταπιούν του κόσμου οι παγίδες,σκλαβιάς αποπνιξιά παντού,

ανάσες μελλοθάνατες θανάτου χάδι. Καμιάς ζωής ελεύθερο σημάδι.

Ώσπου...

Τα πόδια μου μπερδεύτηκαν

στα δίχτυα της Αγάπης Του

δούλος και σκλάβος της.

Μυστήριο! Λύτρωση βαθιά!...

Κι είπα με λεύτερης πνοής ανάσα, φωναχτά,

για ν' ακουστεί σ' ολόκληρη την πλάση:

Όποιος το ενάντιο φρονεί- ας δοκιμάσει!...

                                   "Φοίβη"

ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ανάσταση κι αγάπη λαμπερή,

κάθε καμπάνα χαρωπά σημαίνει

και ξημερώνει μέρα και φορεί

στολή μ’ αστέρια κ’ άνθια κεντημένη…

και μέσα στην καρδιά μου μυστικά

νιώθω να ξημερώνει μια ημέρα,

με κάλλη πλέον μαγικά,

απ’ όσα είναι στη γη και στον αιθέρα.

Κωστής Παλαμάς

ΤΟ ΚΑΘΑΡΟΤΕΡΟ ΠΡΑΓΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Δὲν ξέρω, μὰ δὲν ἔμεινε καθόλου σκοτάδι.

Ὁ ἥλιος χύθηκε μέσα μου ἀπὸ χίλιες πληγές.

Καὶ τούτη τὴ λευκότητα ποὺ σὲ περιβάλλω

δὲ θὰ τὴ βρεῖς οὔτε στὶς Ἄλπεις, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἀγέρας στριφογυρνᾶ ὡς ἐκεῖ ψηλὰ καὶ τὸ χιόνι λερώνεται.

Καὶ στὸ λευκὸ τριαντάφυλλο βρίσκεις μιὰ ἰδέα σκόνης.

Τὸ τέλειο θαῦμα θὰ τὸ βρεῖς μοναχὰ μὲς στὸν ἄνθρωπο:λευκὲς ἐκτάσεις ποὺ ἀκτινοβολοῦν ἀληθινὰ στὸ σύμπαν καὶ ὑπερέχουν. Τὸ πιὸ καθαρὸ πράγμα λοιπὸν τῆς δημιουργίας δὲν εἶναι τὸ λυκόφως,οὔτε ὁ οὐρανὸς ποὺ καθρεφτίζεται μὲς στὸ ποτάμι, οὔτε ὁ ἥλιος πάνω στῆς μηλιᾶς τ᾿ ἄνθη. Εἶναι ἡ ἀγάπη.

                          Ν. Βρεττάκος

ΝΗΣΤΕΥΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΘΗ

Νηστεύει ἡ ψυχή μου ἀπό πάθη
καί τό σῶμα μου ολόκληρο
τήν ἀκολουθεῖ.
Οἱ ἀπαραίτητες μόνο ἐπιθυμίες –
καί τό κρανίο μου ὁλημερίς χῶρος μετανοίας
ὃπου ἡ προσευχή παίρνει τό σχῆμα θόλου.

Κύριε, ἀνῆκα στούς ἐχθρούς σου.
Σύ εἶσαι ὃμως τώρα πού δροσίζεις
τό μέτωπό μου ὡς γλυκύτατη αὒρα.
Ἒβαλες μέσα μου πένθος χαρωπό
καί γύρω μου
ὃλα πιά ζοῦν καί λάμπουν.
 
Σηκώνεις τήν πέτρα – καί τό φίδι
φεύγει καί χάνεται.
 
Ἀπ’ τήν ἀνατολή ὣς τό βασίλεμμα τοῦ ἣλιου
θυμᾶμαι πώς εἶχες κάποτε
σάρκα καί ὂστά γιά μένα.
 
Ἡ νύχτα καθώς τήν πρόσταξες
ἁπαλά μέ σκεπάζει
κι ὁ ὓπνος – πού ἂλλοτε ἒλεγα
πώς ὁ μανδύας του
μέ χίλια σκοτάδια εἶναι καμωμένος,
ὁ μικρός λυτρωτής, ὃπως ἂλλοτε ἒλεγα-
μέ παραδίδει ταπεινά στά χέρια σου…
Μέ τη χάρη σου ζῶ τήν πρώτη λύτρωσή μου.

Ν. Καροῦζος

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - (Κωστής Παλαμάς)

Ο κόσμος λάμπει σαν ένα αστέρι,

βουνά και κάμποι, δένδρα, νερά,

γιορτάζουν πάλι, καθώς προβάλει

το καλοκαίρι. Θεού χαρά!

Φωνούλες γέλια φέρνει τ' αγέρι

μέσ’ απ’ τ’ αμπέλια τα καρπερά.

Παιδιά αγγελούδια ψέλνουντραγούδια

στο καλοκαίρι. Θεού χαρά!

Την ώρα τούτη σκορπά ένα χέρι

χάδια και πλούτη, κι η γη φορά,

σαν μια πορφύρα. Ζωής πλημμύρα

το καλοκαίρι. Θεού χαρά!

Η φύσις πέρα ω! νέοι και γέροι,

σα μια μητέρα μας καρτερά.

Η φύσις όλη σαν περιβόλι

το καλοκαίρι. Θεού χαρά!

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

Άγιε Νεκτάριε, Άγιε του καιρού μας, 

λόγια φτωχά δέξου από την καρδιά

που στο χαρτί τ’ απλώνω, 

για να σου πώ ευχαριστώ, 

για να μη μαραζώνω.

Άγιε, πολυάκριβο το δώρο που μας

χάρισες την ημέρα της γιορτής Σου,

ήρθε και φώτισε το σπίτι μας 

η Άγια Μορφή Σου.

Το βλέμμα Σου το ολόφωτο, 

το βλέμμα αυτό το ζωντανό

παρηγορεί τη θλίψη μας, 

γλυκαίνει τον καημό. 

Ευχαριστώ Σε Άγιε, γιατί,

καθώς Σε αντικρύζω,

τίποτα δεν χρειάζομαι να πώ,  

παρά μόνο να ελπίζω

Σ’ Εκείνον που ζει μέσα μας

πάντα ζωντανός. Σ΄Εκείνον

που σηκώνει πιό πολύ από εμάς

τον κάθε μας σταυρό.

Καί  στη γλυκειά Μητέρα μας, 

την Υπεραγία Θεοτόκο,

που δέεται αέναα

για κάθε μάνας τόκο.

Υπομονή παρακαλώ Σε δίνε μας, 

ενίσχυε την πίστη, 

ώσπου να έλθει η στιγμή

που θε να δύσει η  θλίψη.

Δεκέμβριος 2013 

                  

ΔΕΝ ΘΑ ΒΑΔΙΣΩ ΣΕ ΚΗΠΟΥΣ ΑΝΘΟΣΠΑΡΤΟΥΣ - Γ. Βερίτης

Δεν θα βαδίσω σε κήπους ανθόσπαρτους τώρα μαζί σου,

δε θα λουστείς στα νερά τα κρυστάλλινα του Παραδείσου..

Δύσκολο βρίσκεις και μέγα τ΄αγώνισμα, σκληρό τον νόμο,

κι΄ειναι βαρύς ο σταυρός που σου φόρτωσα πάνω στον ώμο!

Σφίξε αδερφέ τον σταυρό που σου χάρισα μέσα στα χέρια,

πρίν απο σένα τρυπήθηκα εγώ στην καρδιά με μαχαίρια!

Τούτο το αγώνισμα φίλε που σου δωκα μην τ΄αποστέρξεις,

Πρώτος ανέβηκα εγω τον ανήφορο αυτόν που θα τρέξεις..

Ηταν βαρύς ο σταυρός μου και ασήκωτος σαν απο πέτρα!

Πίστεψε δεν μου τον είχανε κόψει σ΄ανθρώπινα μέτρα..

Κι όμως σαν άνθρωπος όμοιος κι εγω τον κρατούσα..

κι έρημος, άφιλος, μες σε λυκόσκυλα μόνος τραβούσα..

Κοίτα στου δύσκολου δρόμου σου εδώ του σκληρού τα λιθάρια,

κοίτα και θα ΄βρεις ακόμα παντού τα ματόγραφτ΄ αχνάρια..

Κι όπου κοιτάξεις στις πέτρες εδώ τις μικρές, τις μεγάλες..

Θα ΄βρεις ακόμα να αχνίζουν ζεστές τις αιμάτινες στάλες..

Βλέπω τα χέρια σου απόκαμαν κι έμειναν σαν μαραμένα!

Ω και να δείς τα καρφιά που μου σκάψαν τα χέρια μου εμένα!

Σύγκορμος τρέμεις! τα πόδια παράλυσαν, θόλωσε ο νούς σου..

Μαύρισ ΄η μέρα σου αντάριασμα πλάκωσε τους ουρανούς σου!

Όλα τ΄αστέρια βασίλεψαν κι έσβησαν στα βλέφαρα σου..

κι ουτε μια λάμψη φωτίζει παρήγορη τη συμφορά σου!

Θάρρος παιδί μου, περπάτα και κράτα με, αντάμα θα πάμε

άγνωστη να ΄ναι και ξένη στα χείλη σου η λέξη "φοβάμαι".. 

Δώσ΄ μου το χέρι σου κι άφοβα ακούμπησε πάνω σε μένα

Διώξε τα μαύρα πουλιά που κρατάς μεσ΄την σκέψη κρυμμένα!

Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Πρόσεξε τούτη την ημέρα,

γιατί είναι η ζωή της ζωής.

Στο σύντομο πέρασμά της βρίσκονται

όλες οι αλήθειες της ύπαρξης.

Η δόξα της δράσης,η ευλογία της ανάπτυξης,

η λάμψη της ομορφιάς.

Το χθες δεν είναι παρά ένα όνειρο

και το αύριο είναι μονάχα όραμα.

Το σήμερα, όταν το ζεις καλά,

κάνει το χθες όνειρο ευτυχίας

και το αύριο όραμα ελπίδας.

Πρόσεξε λοιπόν καλά τούτη την ημέρα.