Λίγα λουλούδια, λίγα κεριά, 

μια προσευχή σε κάποιαν άκρη, 

λίγη συμπόνια απ’ την καρδιά 

και ίσως-ίσως κανένα δάκρυ. 

Αυτά είν’ όλα κάθε χρονιά 

που σου προσφέρω στη Σταύρωση σου

 για το μαρτύριο, για τα καρφιά

για τη θυσία την άμετρή Σου. 

 

Και συ τα δέχεσαι, γλυκιέ Χριστέ,

πάντα χλωμός, κι όλο θλιμμένος

μα ‘γώ η άπονη δεν σκέφθηκα ποτέ, 

για με πώς είσαι τόσο λυπημένος. 

Αλλά και τώρα, πες μου, πώς μπορώ 

να σου κρατήσω το Σταυρό Σου; 

Το θέλω, Κύριε, λαχταρώ 

να γίνω Σίμων στο πλευρό Σου. 

 

Κι αφού τον πόθο είδες ζωπυρό

Συ που «καρδίας και νεφρούς ετάζεις»

Μούπες: «Των αδερφιών μου βάστα το Σταυρό,

αν θες Εμέ να ξεκουράζεις». 

              Μ.Π.ΚΟΥΤΡΟΥΜΠΗ