ΕΠΙ ΤΩ ΝΕΩ ΕΤΕΙ Έχει ο τροχός… γυρίσματα

            του Αλεξάνδρου Μ. Σταυροπούλου

Πράγματι, ήταν σημαντική εκείνη η στιγμή, όταν ο άνθρωπος επινόησε τον τροχό. Τα  πράγματα άρχισαν να τρέχουν… Ξέφυγαν από τη στατικότητά τους και οι άνθρωποι δρόμο παίρνουν δρόμο αφήνουν. Το ζήτημα που προέκυψε αργότερα ήταν το πόσο γρήγορα θα μπορούσαν να κινούνται. Ποια κινητήρια δύναμη, ενέργεια θα χρησιμοποιούσαν για τις μετακινήσεις τους: τους μυς τους, ζώα, ατμό, πετρέλαιο, βενζίνη ηλεκτρισμό, ακόμη και ατομική ενέργεια. Ο τροχός, ρόδα είναι και γυρίζει. Για να γυρίσει, όμως, χρειάζεται κάποια ενέργεια. 

Ο τροχός, οι τροχοί δεν χρησιμοποιήθηκαν μόνο σε οριζόντιες κατευθύνσεις. Χρησίμευσαν και για κάθετες ανυψώσεις και καθόδους.  Παντού, δηλαδή, όπου ο άνθρωπος θέλησε να δώσει κίνηση: σε αεροπλάνα, σε βαπόρια, σε ανελκυστήρες, σε κυλιόμενες σκάλες, σε ρολόγια κ.λπ. Οι άνθρωποι δεν άφησαν ανεκμετάλλευτη με κανένα τρόπο την τόσο αρχαία ανακάλυψή τους. Οι σύγχρονοί μας δεν ανακαλύπτουν… εκ νέου τον τροχό, αλλά σκαρφίζονται καινούριους τρόπους εφαρμογής του. Και μιας και είναι μεταφορικό μέσο χρησιμοποιούν και μεταφορικά την έννοια για ποικίλου τύπου εφαρμογές.

Λένε για κάποιον που δεν «παίζει» και τόσο σημαντικό ρόλο σε μια υπόθεση, ότι είναι «ο τελευταίος τροχός της αμάξης». Αναφέρονται στον τροχό του χρόνου, της ζωής (βίου), της ιστορίας, τον τροχό του λούνα πάρκ, των χρωμάτων, της ρουλέτας, της τύχης. Ο τελευταίος θεωρείται ως σύμβολο της αβεβαιότητας των ανθρωπίνων πραγμάτων, της ανθρώπινης μοίρας. Σε αυτήν την περίπτωση οι άνθρωποι ελπίζουν ότι θα αλλάξει κατά κάποιον τρόπο η τύχη τους: που θα πάει, θα γυρίσει κι ο τροχός. Άλλωστε όλα αυτά έχουν αποτυπωθεί και σε στίχους λαϊκών τραγουδιών.Γι’ αυτό οι άνθρωποι σπεύδουν παραμονές του νέου χρόνου, αλλά και πολλές άλλες ημέρες να «παίξουν» για να βρουν την τύχη τους. «Παίζουν ἐν οὐ παικτοῖς»!

Ρόδα, λοιπόν, είναι και γυρίζει. Θα αλλάξει η τύχη και ο τροχός θα μεταφέρει ανελκύοντας από ανεκμετάλλευτα μεταλλεία ανέλπιστους θησαυρούς, σαν εκείνον τον τροχό του μηχανήματος που μετέφερε στην επιφάνεια μόλυβδο στο παλιό ορυχείο του Λαυρίου. Η λειτουργία του σταμάτησε το 1992 .

Η τύχη μας, λοιπόν, εναποτίθεται σ΄ έναν τροχό, από το γύρισμα του οποίου και εξαρτάται; Τι είναι άλλωστε τύχη; Μια αναγκαιότητα για να λειτουργήσουν τα ανθρώπινα πράγματα; Ή όπως έλεγε μια φίλη, η τύχη είναι στα χέρια ενός Θεού που ενεργεί μεν αλλά επιθυμεί να παραμένει άγνωστος (incognito); Εμείς δεν έχουμε παρά την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενοι, στην ανάγκη μας που καλύπτεται, φιλότιμα να προσπαθούμε να διακρίνουμε την  μυστική παρουσία του Θεού στην ζωή μας . Καθότι αυτός ο τροχός της  τύχης μας, ας το γνωρίζουμε πολύ καλά, περιστρέφεται γύρω από έναν άξονα, ο οποίος διέρχεται από το κέντρο του. 

Ας ελπίσουμε ότι μέσα στο χρόνο που μας υποδέχεται και σε κάθε ημέρα του να μην μας διαφεύγει το γεγονός ότι αυτός ο Άξονας γύρω από τον οποίο οφείλει να στρέφεται ο τροχός του βίου μας, δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Χριστό. Εμείς ας φροντίζουμε να κινούμεθα γύρω απ’ Αυτόν. 

Καλή Χρονιά, λοιπόν, και ευ-τυχισμένη! Ή όπως έγραφαν οι παλαιότεροι: «Αίσιον και ευτυχές το Νέον Έτος»!

Το «αίσιον και ευτυχές» δεν έρχεται από μόνο του. Ο Άξονας για τον οποίο κάναμε λόγο είναι η εγγύηση, ότι δεν τρέχουμε αλλού γι’ αλλού. Χρειάζεται και η δική μας συνέργεια. Και όπως λέει ο ποιητής (Ὀδυσσέας Ἐλύτης):

«για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή. 

Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς, 

θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους». 

Άλλωστε, η Παράδοσή μας υποστηρίζει,ότι πρέπει να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα («δός αίμα και λάβε πνεύμα»). Αξίζει, όμως, αυτόν τον κόπο. Δεν τον αξίζει; Μ’ αυτόν τον τρόπο γινόμαστε κι εμείς συνεργοί Θεού και «η τύχη μας» ή μάλλον το rendez-vous με την τύχη μας δεν γίνεται στα τυφλά!

ΤΟ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Metropolitan Anthony Bloom
Ἡ νέα χρονιὰ ἁπλώνεται μπροστὰ μας σὰν ἕνα ἀπάτητο ἀκόμη μονοπάτι, μιὰ πλατειὰ παρθένα πεδιάδα ποὺ θὰ πρέπει ν’ ἀνθίσει μ’ ἕνα πλοῦτο καλῶν ἀνθρώπινων πράξεων. Ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ ἡλικία μας ἕνα μονοπάτι ἁπλώνεται μπροστά μας καὶ ἀπὸ μᾶς ἐξαρτᾶται ἂν θὰ τὸ κάνουμε «ὁδὸν Κυρίου» ἢ ὄχι. Ἀπὸ μᾶς ἐξαρτᾶται τὸ ἂν γιὰ τοὺς γύρω μας καὶ γιὰ τοὺς ἑαυτούς μας καὶ γιὰ τὶς ἑπόμενες γενιὲς θὰ φτιάξουμε δρόμο γιὰ τὸν Οὐρανὸ ἢ τὴν Κόλαση – τὴν αἰώνια Κόλαση, ἢ ἁπλῶς τὴ σκληρὴ ἀνθρώπινη κόλαση τῆς γῆς.

Μποροῦμε νὰ μποῦμε στὴ χρονιὰ αὐτὴ δημιουργικά, μόνο ὅμως μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ μποῦμε μὲ τὴν ἐλπίδα, μὲ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος βρίσκεται στὴ χρονιὰ αὐτή, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Κύριος καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ σωστὸ μέρος, μὲ τὴν πίστη ὅτι τίποτα δὲ θὰ συμβεῖ χωρὶς τὴ θέληση ἤ τὴ συγκατάθεση τοῦ Θεοῦ. Ἂν ἡ στάση μας εἶναι τέτοια θὰ δοῦμε πὼς τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖο (αὐτὸς ποὺ πιστεύει στὴν τύχη δὲν πιστεύει στὸ Θεό), πὼς δὲν ὑπάρχουν ἄσκοπες συναντήσεις καὶ πὼς τὸ κάθε πρόσωπο μᾶς ἔχει σταλεῖ ἀπὸ τὸν Κύριο. Ἂν μποῦμε στὴ χρονιὰ αὐτὴ γνωρίζοντας ὅτι τὸ κάθε τι -φωτεινὸ καὶ σκοτεινό, καλὸ καὶ τρομακτικὸ – εἶναι ἕνα δῶρο ἀπὸ τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς ἔρχεται ὥστε μέσα ἀπὸ μᾶς ἡ πίστη, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἀγάπη, ἡ χαρὰ καὶ ἡ δύναμη τοῦ Κυρίου νὰ ἔλθουν στὸν κόσμο, ἂν ἔχουμε σταθερὴ πίστη πὼς τὸ κάθε πρόσωπο ποὺ ἔρχεται στὸ δρόμο μας μᾶς ἔχει σταλεῖ γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουμε τὸ λόγο ἢ τὴν πράξη τοῦ Κυρίου ἢ γιὰ νὰ τὰ δεχτοῦμε ἀπὸ ἐκεῖνο, τότε ἡ ζωὴ θὰ εἶναι πλούσια καὶ θὰ ἔχει νόημα -διαφορετικὰ θὰ παραμείνει ἕνα παιγνίδι τῆς τύχης, μιὰ ἀτέλειωτη ἁλυσίδα τυχαίων περιστατικῶν.

Ἂς μποῦμε στὸν καινούριο χρόνο μ’ αὐτὴ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐλπίδα καὶ μὲ τέτοια πνευματικὴ φλόγα, ἂς δεχτοῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο καὶ ὁποιονδήποτε ὁ Θεὸς μᾶς στείλει, μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁ Κύριος δέχεται ἐμᾶς στὴν πορεία μας κι ἂς δεχτοῦμε ὅ,τι καὶ ἂν μᾶς συμβεῖ σὰν ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, καὶ σ’ ὅλες τὶς περιστάσεις ἂς συμπεριφερόμαστε σὰν Χριστιανοί· τότε ὅλα θὰ πᾶνε καλά.

Ὁ παλιὸς χρόνος ἔχει φύγει καὶ πολλοὶ περιμένουν τώρα τὸν ἐρχομὸ τοῦ νέου χρόνου στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Γιὰ κείνους ἔχει τελειώσει ὁ ἀγώνας, ἐνῶ ἐμεῖς ζοῦμε ἀκόμα πάνω στὴ γῆ. Ἂς θυμηθοῦμε ὅσους ἔζησαν ἀνάμεσά μας, ἐκείνους ποὺ γνωρίζαμε κι ἀγαπούσαμε κι ἐκείνους ποὺ ἀπὸ ἀπροσεξία οὔτε κἄν παρατηρήσαμε. Ἂς θυμηθοῦμε τοὺς ἀμέτρητους ἀνθρώπους ποὺ πέθαναν φέτος δυστυχισμένοι ἀπὸ ἀρρώστιες, σὲ δυστυχήματα, σὲ πολέμους. Ἂς θυμηθοῦμε τοὺς πάντες χωρὶς ν’ ἀφήσουμε κανέναν ἔξω κι ἂς μποῦμε στὴν καινούρια χρονιὰ μὲ καρδιὰ ἀνοιχτὴ γιὰ τοὺς πάντες. Ἂς ψάλουμε «αἰωνία ἡ μνήμη» γιὰ ὅλους τοὺς κεκοιμημένους πρὶν χωριστοῦμε καὶ ἂς διατηρήσουμε αὐτὴ τὴν αἰωνία μνήμη στὶς καρδιές μας μὲ ἀγάπη καὶ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὸ Θεὸ ποὺ ἔδωσε νὰ συναντήσουμε ἀνθρώπους τοὺς ὁποίους μπορέσαμε ν’ ἀγαπήσουμε καὶ νὰ σεβαστοῦμε, ἀνθρώπους τῶν ὀποίων τὸ παράδειγμα μπόρεσε νὰ μᾶς ἐμπνεύσει.

Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ εὐλογήσει τὸ Νέο Ἔτος.