ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΤΟΙ ;

Του Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη στην Romfea.gr

"Θα μείνουμε αλειτούργητοι χρονιάρες μέρες, του Ευαγγελισμού, το Πάσχα κ.λ.π.", διερωτώνται στις ημέρες μας πολλοί χριστιανοί.

Το παρακάτω σχετικό περιστατικό είναι εξόχως αποκαλυπτικό, αλλά και διδακτικό. 

Έχει σχέση με τον Όσιο Ιάκωβο τον Τσαλίκη,  στην εποχή (1947-49), που υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία στον Πειραιά, στο Κέντρο Εφοδιασμού και Μεταφορών.  (Από το βιβλίο:Ένας σύγχρονος Άγιος. Ο Όσιος Ιάκωβος. Έκδοση Ι. Μ. Οσίου Δαυίδ, 2018, σελ. 52-58).

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα. Ο Διοικητής του,  Πολύκαρπος Ζώης, του είπε: "Εσύ, Ιάκωβε  θα πας όλη τη Μ. Εβδομάδα στις εκκλησίες, για να προσεύχεσαι για μας". 

Τι καλύτερο για τον Ιάκωβο; Όμως, είδε  έναν συστρατιώτη του, τον Γιώργο,  καταστενοχωρημένο. 

"Τι σου συμβαίνει;" τον ρώτησε. "Να έρχεται Πάσχα, και δεν μπορώ να πάω στο χωριό μου, να ιδώ την αρραβωνιαστικιά μου! Εσύ καλά τα κατάφερες!", του απάντησε. 

Και ο Ιάκωβος παρακάλεσε τον Διοικητή, να αφήσει τον Γιώργο να πάει στο χωριό να ιδεί την αρραβωνιαστιακιά του (όχι βέβαια για να αμαρτήσει, πράγμα αδιανόητο για τότε), και στη θέση του, στη Σκοπιά  να πάει ο ίδιος ο Ιάκωβος, όλη τη Μ. Εβδομάδα, και το Πάσχα.  Όπερ και εγένετο!

Και ο νεαρός Ιάκωβος έκανε Πάσχα στη  Σκοπιά. Αυτό και αν ήταν Πάσχα!

Έλεγε ο ίδιος:  "Ήμουν (κατά την ώρα της Αναστάσεως) στη Σκοπιά, πάνω σ'ένα ύψωμα. (...). Όταν άκουσα τις καμπάνες, κατάλαβα ότι είπαν οι Ιερείς το "Δεύτε λάβετε Φως" το, "Χριστός Ανέστη". "Αχ, Χριστέ μου!, είπα, οι χριστιανοί μας παίρνουν το Άγιο Φως. Και αμέσως ήρθε και σε εμένα το Άγιο Φως! Ήρθε ένα φως από ψηλά και κάθισε πάνω μου, και έγινα όλο φως!".

Πόσο θα ήθελε ο Ιάκωβος την ώρα αυτή (και όλη τη  Μ. Εβδομάδα) να ήταν  στην εκκλησία! Θυσίασε την αγία του (!) επιθυμία,  χάρη του αδερφού του. Και ο Θεός τον επισκέφθηκε μέσα από το Άγιο Φως!

Αν πήγαινε στην εκκλησία (!),  αν δεν έκανε  τη θυσία,  ίσως  ο Θεός να μην τον επισκεπτόταν! 

Έτσι, ως θυσία προς τους αδερφούς μας,  θα πρέπει και εμείς οι χριστιανοί να βλέπουμε τον "αποκλεισμό" μας από την εκκλησία. 

Ερώτημα: Είναι πράγμα θεάρεστο, το να θέλουμε, αυτές τις πρωτόγνωρες  στιγμές, σώνει και καλά να εκκλησιασθούμε, αδιαφορώντας για τον πλησίον μας; 

Πάντως, "ο αγαπών τον Θεόν, αγαπά και τον αδελφόν αυτού" (2 Ιω.4¨4).  

Αυτό που πρέπει ως χριστιανοί να κάνουμε, είναι, να σεβασθούμε την απόφαση της Εκκλησίας μας, και να τη δεχθούμε με ταπείνωση.

Ή καλύτερα, να τη δούμε ως "επιτίμιο"  για τις αμαρτίες μας, όπως ευστόχως επισήμανε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος.

Και τότε θα νιώθουμε σαν να εκκλησιασθήκαμε  ή ακόμα και να  κοινωνήσαμε! 

Ο Όσιος Παισιος ο Αγιορείτης, ασκητεύοντας στο Σινά, αρχικά κοινωνούσε κάθε Κυριακή, όμως ο κανονισμός του Μονασηριού έλεγε,  ότι οι  Μοναχοί  στο Μοναστήρι κοινωνούν μια φορά το μήνα. 

Και ο Όσιος συμμορφώθηκε με τον κανονισμό (η σωστή πίστη χρωματίζεται από  ταπείνωση) και κοινωνούσε μια φορά το μήνα.

Έλεγε: "Πιο μεγάλη χάρη ένιωθε, όταν δεν κοινωνούσε (!)  παρά όταν κοινωνούσε...!" (Το διανοούμαστε;). "Kύριος ταπεινοίς  δίδωσιν χάριν" (Παρ. 3:34).

Ηκούσθη, ότι ένας σεβάσμιος Γέροντας, στις μέρες που ο Έβρος πολιορκείτο από τους μετανάστες, είδε εν οράματι τους Οσίους Ιάκωβο Τσαλίκη και Παισιο να τρέχουν καταιδρωμένοι πάνω στα σύνορα, προκειμένου να προστατέψουν την πατρίδα μας από την επιδρομή αλλοφύλων. 

Αν είναι έτσι, τότε σίγουρα αυτοί οι Όσιοι (και όχι μόνο) κάνουν τώρα  και το άλλο: Τρέχουν  σ'όλη την  πατρίδα μας για να εμποδίσουν, διά της δυνάμεως του Κυρίου,  την εξάπλωση της πανδημίας. 

"Κύριε των δυνάμεων μεθ΄ημών γενού, άλλον γαρ εκτός Σου βοηθόν  εν θλίψεσιν ουκ έχομεν, Κύριε των δυνάμεων, ελέησον ημάς". ΑΜΗΝ.

IΣΩΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ...

Ακούω επιστήμονες, πολιτικούς και δημοσιογράφους να μας ζητάνε, κλείσιμο στο σπίτι, όχι επαφές με άλλους ανθρώπους, καθαριότητα και ησυχία.Πόσο σπουδαία και πόσο αλλοιώτικα, μου φαίνονται όλα αυτά εμένα.

Τι μεγάλη επιτέλους ευκαιρεία, να μείνουμε λίγες μέρες μόνοι, να γνωρίσουμε και να ξανασυστηθούμε, στον ξεχασμένο εαυτό μας και κυρίως να πλησιάσουμε Τον Έναν.Τον Χριστό.

Από λογική και ιατρική πλευρά λοιπόν, όλοι μας προτρέπουν τελικά, συνειδητά η όχι, να προσευχηθούμε.Ω της χαράς!

Καιρός λοιπόν, αγκαλιά με την βούλα της επιστήμης και την περατότητα της λογικής, να κλειστούμε στο μικρό η μεγάλο δωμάτιό μας. και να ζητήσουμε - συζητήσουμε απο τον Χριστό, όλα όσα μας φοβίζουν, όλα όσα, αληθινά χρειαζόμαστε.

Δεν είναι δύσκολο. Παιδικό παιχνίδι είναι.

Μιλάς στον φίλο σου, τον πατέρα σου, τον αδελφό σου.Με απλά λόγια και πάντα τελειώνοντας:"Γεννηθήτω το θέλημά Σου".Γιατί Εκείνος ξέρει τι θέλεις και σε ξέρει καλά.Παιδί Του είσαι.Μιλήστε μαζί Του, χωρίς μεσάζοντες, για όσα φοβάστε, όσα χρειάζεστε, γι' αυτούς που αγαπάτε.Πιστέψτε με, ακούει.

Και επεμβαίνει.Γλυκά, ευγενικά και με σέβας στην κάθε μοναδική μας ύπαρξη.Και θέλει την επαφή μαζί μας, θέλει την προσευχή μας και ει δυνατόν, το δάκρυ μας.

Και θυμηθείτε στην κουβέντα σας μαζί Του, όπου δεν σας φτάνουν τα λόγια, τους αγίους, τους αρχάγγελους, τις δυνάμεις, τους βοηθούς σας εδώ στη γή αλλά και στο ευλογημένο μετά.

Όλοι περιμένουν μια κουβέντα σας αληθινή, για να βοηθήσουν.Καλέστε τους.Και βέβαια την ταχέως προστατεύουσα, την γλυκειά μητέρα μας.

Έξω απο εμάς λοιπόν ο φόβος.Λίγη ησυχία και λίγα γλυκακι' ανθρώπινα λόγια, σ' αυτόν που πάντα ακούει και επεμβαίνει, με αγάπη και ευγένεια.Άλλωστε τι είναι η αρώστεια , αλλά κι ο θάνατος ακόμη,αν όχι η παντοτινή ένωση μαζί Του.Στη νεα γή και ουρανό, που μας έχει ετοιμάσει.Και μας περιμένει να χαρούμε κοντά του, για πάντα.

                        Σταμάτης Σπανουδάκης

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΥΠΟ ΔΙΩΓΜΟΝ...

Ότι έχουμε φύγει μακριά από τον Χριστό είναι γνωστό. Ότι ακούμε Χριστό και βγάζουμε φλύκταινες και αυτό γνωστό.Ότι ειρωνευόμαστε όσους πιστεύουν και τους αντιμετωπίζουμε λίγο πολύ σαν καθυστερημένους το έχουμε αποδεχθεί χρόνια τώρα.Ας μην συζητήσουμε για το πως αντιμετωπίζονται τα παιδιά μας. Τα χαζά της γειτονιάς ένα πράμα! Κι έτσι και καταλάβουν κιόλας ότι νηστεύουν εκεί να δεις! Βούτυρο στο ψωμί τους. Στήνεται τρελό πανηγυράκι εις βάρος τους. Αν όμως πεις ότι είσαι vegan τότε οι πάντες σε σέβονται και προσπαθούν να σου βρουν λύσεις για το τι θα φας. Βλέπεις ο vegan έχει prestige.. άλλο να δηλώνεις vegan και άλλο Χριστιανός Ορθόδοξος, το δεύτερο κρύβει λίγο «δευτεράντζα», λίγο αμορφωσιά, έτσι δεν είναι;

Δεν ήμουν πάντα «της εκκλησίας». Χρόνια ολόκληρα ήμουν από την δική σας την πλευρά. Περιγελούσα, κορόιδευα και θεωρούσα υπανάπτυκτους όσους πίστευαν. Γι’ αυτό και κατανοώ τον τρόπο αντίδρασης ακόμα και της γελοιοποίησης των πιστών. Γι’ αυτό δικαιολογώ, προσπαθώ να μην επικρίνω και δεν μιλάω. Γιατί θυμάμαι. Γιατί δεν έχω ξεχάσει τι έλεγα και τι έκανα. Γιατί προσπαθώ να μη φέρομαι με Φαρισαϊσμό.Δεν θα σου πω τι με έκανε να πιστέψω και να στραφώ στον Θεό, γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το ζητούμενο είναι πως δεν ξέρουμε να σεβόμαστε την γνώμη του άλλου. Να λέμε την δική μας ναι, αλλά αν ο άλλος πιστεύει κάτι διαφορετικό να το ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ. Αντίθετα προσπαθούμε με νύχια και με δόντια, με ειρωνίες, γελοιοποιήσεις και χλευασμούς να επιβάλουμε την δική μας γνώμη. Γιατί ΕΜΕΙΣ ξέρουμε. Γιατί εμείς είμαστε οι έξυπνοι, οι «προχώ», οι σωστοί. Μόνο εμείς. Κανείς άλλος!

Και τώρα έχει ξεσηκωθεί το σύμπαν μη τυχόν και μεταλάβουμε. Το περίεργο; Πως όλον τον σαματά τον κάνουν άνθρωποι που δεν έχουν περάσει ποτέ ούτε έξω από εκκλησία. Που δεν ξέρουν τί σημαίνουν τα Άγια Μυστήρια. Άνθρωποι άθεοι ξαφνικά έγιναν ειδήμονες και κόπτονται μήπως και μεταδοθεί ο ιός με την Αγία Κοινωνία!Δεν θα μείνω στο γεγονός πως δυο χιλιάδες χρόνια οι ιερείς, οι οποίοι καταλύουν μετά από κάθε λειτουργία την Αγία Κοινωνία δεν έπαθαν ποτέ τίποτα. Αυτά είναι ψιλά γράμματα και ξέρω πως θα ξεσηκώνουν πάλι θύελλες από ειρωνικά σχόλια.

Όμως βρε αδερφέ, είπατε την γνώμη σας, την βροντοφωνάξατε, την κάνατε με χίλιους δυο τρόπους γνωστή. Μην ζητάτε να την επιβάλλετε κιόλας. Επιτρέψτε μας να έχουμε την δική μας. Αφήστε μας, εμάς τους χαζούς, τους υπανάπτυκτους, τους αφελείς να πιστεύουμε στον Χριστό και να κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα Του. Κι εσείς, μην μας αγγίξετε. Μην έρθετε σπίτια μας. Μην μας κάνετε παρέα. Μην έρθετε σε επαφή μαζί μας. Διαφυλάξτε την υγεία σας. Εμείς απλά πιστεύουμε σε Κείνον και αφήνουμε την ζωή μας στα χέρια Του. Τόσο απλά.

                          ΤΖΙΝΑ ΒΑΡΟΤΣΗ

ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ...

Οι Έλληνες, παρ' όλη την ένδοξη ιστορία που έχουμε ως έθνος, ξεχνάμε πολλά και γρήγορα, και αυτά που θυμόμαστε είναι αλλοιωμένα, γι' αυτό και κάποιοι ίσως εκπλαγείτε από αυτά που θα διαβάσετε! Δεν έχει περάσει ούτε ένας αιώνας από τότε που υψώθηκε ο μαύρος καπνός από την φωτιά της Σμύρνης, που έμελλε να σημαδέψει με τραγικό τρόπο τον ελληνισμό, κι όμως ποιος θυμάται τι έγινε.. από ποιους... και σε ποιους; 

Την αρχή της καταστροφής, είναι γνωστό σε λίγους, εμείς οι ίδιοι την προκαλέσαμε. Οι ήττες του ελληνικού στρατού στα βάθη της Τουρκίας, όπως ήταν λογικό, διαδέχονταν η μία την άλλη και πολύ γρήγορα τον αναγκάζουν σε άτακτη υποχώρηση. Όταν πια ο στρατός φτάνει στην Σμύρνη, επιβιβάζεται στα πλοία, που πριν λίγο καιρό τον έφεραν νικηφόρο και απελευθερωτή, και φεύγει για τα απέναντι νησιά. Σε λίγες μέρες ακολουθεί και όλη η ελληνική πολιτική ηγεσία της Σμύρνης. Ο λαός αρχίζει να συγκεντρώνεται στην προκυμαία, ελπίζοντας σε σωτηρία από την θάλασσα... Μόνο ένας έμεινε εκεί να τους εμψυχώνει! Μόνο ένας να τους δίνει θάρρος! Ο Μητροπολίτης Σμύρνης Χρυσόστομος! Ο τελευταίος πύργος του ελληνισμού της Μικράς  Ασίας, που έμελλε να πέσει ηρωικά. Τον παρακαλάνε να φύγει, μα εκείνος δεν εγκαταλείπει τον λαό του! Φτάνει μέχρι και άγημα από την Γαλλική πρεσβεία με σκοπό να τον φυγαδεύσει, όμως μάταιος κόπος. Οι Τούρκοι έχουν μπει ήδη στην Σμύρνη και την καίνε, ενώ σφάζουν κατά χιλιάδες τους Έλληνες σαν να ήταν ζώα. 

Το πρωί της 27ης Αυγούστου, μετά την Θεία Λειτουργία, ο διοικητής Νουρεντίν καλεί τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο στο γραφείο του. Εκεί του απαγγέλλονται οι κατηγορίες της προδοσίας και του φιλελληνισμού. Έξω το μαινόμενο πλήθος περιμένει να κατασπαράξει τον Ιεράρχη. "Τους βλέπεις αυτούς Χρυσόστομε; Αυτοί είναι οι δικαστές σου!" είπε ο Νουρεντίν και φωνάζει στο πλήθος "Εγώ σας παραδίνω αυτό το γουρούνι, και αν σας έκανε καλό, κάντε κι εσείς, αν όμως σας έκανε κακό, κακό να του κάνετε!" Εκείνος ατάραχος, έτοιμος να θυσιαστεί για την πατρίδα του και την πίστη του. Η συνέχεια απάνθρωπη... Τον πήραν, τον ξυλοκόπησαν, τον μαχαίρωσαν, του έβγαλαν τα μάτια, του έκοψαν τα αυτιά και την γλώσσα και στην συνέχεια τα άκρα... έσυραν με άλογο το μισοπεθαμένο κορμί του... και τελικά τον αποκεφάλισαν, και αφού κάρφωσαν το κεφάλι του στην Αρχιερατική του ράβδο, το περιέφεραν σαν λάφυρο στην τουρκική συνοικία. Ότι απέμεινε από αυτόν, το πέταξαν σε έναν ξεροπόταμο. 

Την Κυριακή προ της Υψώσεως η Εκκλησία τιμά την μνήμη του ως Αγίου, και την μνήμη όλων εκείνων των ξεχασμένων παππούδων μας. 

Εμείς προτιμούμε να αδιαφορούμε για αυτά.. να θεωρούμε την Ιστορία βαρετή, την Εκκλησία οπισθοδρομική, την Ορθοδοξία κάτι ξεχωριστό από τον Ελληνισμό. 

Αν επιλέξουμε να ζούμε έτσι, δεν μας αξίζει αυτή η Ιστορία, 

δεν μας αξίζουν αυτοί οι πρόγονοι, 

δεν μας αξίζει αυτή η Πατρίδα..!!!

                                Ν.Ρ.

Προσθήκη λεζάντας

«ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΔΩΣΩ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΜΟΥ»

Ο σύζυγος μίας νεαρής γυναίκας, η οποία έχασε τη ζωή της στις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι, έγραψε μία συγκινητική επιστολή προς τους δράστες, την οποία δημοσιεύει η βρετανική εφημερίδα Mirror.

Στην επιστολή του, ο Αντουάν Λιρί, δημοσιογράφος στον ραδιοφωνικό σταθμό France Bleu, δεσμεύεται ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο 17 μηνών γιος του ζευγαριού δεν θα ζήσουν με τον φόβο των τρομοκρατών.

Στο γράμμα του, το οποίο το τιτλοφορεί «Δεν θα σας δώσω το μίσος μου», ο Λιρί γράφει: 

«Το απόγευμα της Παρασκευής κλέψατε τη ζωή ενός σπάνιου ανθρώπου, του έρωτα της ζωής μου, της μητέρας του γιου μου, αλλά δεν θα σας μισήσω. Δεν ξέρω ποιοι είστε, και δεν θέλω να ξέρω, πάντως είστε ψυχικά νεκροί. Αν ο Θεός, στο όνομα του οποίου δολοφονείτε τυφλά, μας έπλασε κατ' εικόνα και καθ΄ ομοίωση, κάθε σφαίρα στο κορμί της συζύγου μου είναι μία πληγή στην καρδιά Του. Επομένως, όχι, δεν θα σας δώσω την ικανοποίηση να σας μισήσω. Προφανώς το θέλετε, αλλά το να απαντήσω στο μίσος με οργή θα ήταν σαν να ενδίδω στην ίδια αδιαφορία που σας έκανε αυτό που είστε. Θα θέλατε να φοβηθώ, να βλέπω τους συμπολίτες μου με καχυποψία, να θυσιάσω την ελευθερία μου για την ασφάλεια. Χάσατε. Ο ίδιος παίκτης είναι ακόμη στο παιχνίδι. Την είδα σήμερα το πρωί. Επιτέλους, έπειτα από μερόνυχτα αναμονής. Ήταν το ίδιο όμορφη όπως όταν έφυγε το απόγευμα της Παρασκευής, το ίδιο όμορφη με τότε που την ερωτεύτηκα τρελά πριν από τουλάχιστον 12 χρόνια. Φυσικά και είμαι συντετριμμένος, σας χαρίζω αυτή τη μικρή ικανοποίηση, αλλά δεν θα διαρκέσει πολύ. Το ξέρω ότι θα είναι μαζί μας κάθε μέρα και θα ξανασυναντηθούμε στον παράδεισο με ελεύθερη την ψυχή μας, που εσείς ποτέ δεν θα έχετε. Οι δυο μας -ο γιος μου κι εγώ- θα είμαστε πιο δυνατοί από όλους τους στρατούς του κόσμου. Δεν μπορώ να σπαταλήσω άλλο χρόνο για εσάς γιατί πρέπει να γυρίσω στον γιο μου που μόλις ξύπνησε. Είναι μόλις 17 μηνών, θα φάει το πρωινό του, όπως κάθε μέρα, μετά θα παίξουμε, όπως κάθε μέρα, και για όλη του τη ζωή αυτό το μικρό αγόρι θα σας προσβάλλει με το να είναι χαρούμενο και ελεύθερο. Γιατί δεν θα σας χαρίσει ούτε εκείνο το μίσος του».

ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ...

Στη βανδαλισμένη Σου Αγάπη, Χριστέ μου…

(με αφορμή τον άγριο βανδαλισμό του ναού των Αγίων Αναργύρων Αθηνών τα ξημερώματα της Κυριακής 15 Μαρτίου 2015)

Ο Παντοκράτωρ βανδαλίζεται.

Η Παντάνασσα τραυματίζεται.

Οι Άγιοι Ιαματικοί ξυλοκοπούνται.

Ω Προηγιασμένε Χριστέ,

Πώς άντεξες τα ραπίσματα;

Ω Κεχαριτωμένη Μαρία,

Πώς δέχτηκες τόση σφαγή;

Ω Ανάργυροι γιατροί των πληγών,

Πώς πληγωθήκατε τόσο φριχτά;

Χριστέ μου,

στον ορθόδοξο τόπο Σου διώκεσαι.

Χωρίς αντιδράσεις. Άδικα και ατιμώρητα.

Παναγία μου, υπέρμαχε στρατηγέ της Ελλάδος,

τώρα πολιορκείσαι εσύ. 

Οι άγιοι Ανάργυροι, εσύ, κι ο Υιός σου.

Όμως, κι αν πονέσατε, κι αν λεηλατηθήκατε

Είστε και πάλι η πιο ισχυρή επίθεση αγάπης, η πιο σιωπηρή άμυνα αγάπης.

Ελέησέ μας Χριστέ.

Παναγία μου, στείλε μας το αήττητο φρούριο: την αγκαλιά σου.

Γιατρέψτε μας, ιατροί.

…

Σάμπως κι εγώ έτσι δεν βανδαλίζω τον ναό του Αγίου Πνεύματος που μου παρέδωσε σπλαχνικά ο Θεός μου;

Σάμπως κι η δικιά μου αμαρτία δεν είναι μια τέτοια επίθεση;

Νε γκρεμίζω την αγάπη Του.

Να χτυπώ τις ευλογίες Του.

Να μπήγω τους ήλους των παθών στο πανάγιο σώμα Του.

Αλλά και πάλι να ελπίζω μες στα δάκρυά μου στην Ανάσταση…

Αυτό ελπίζω και τώρα!

Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.

Μέχρι τότε κυλάει το αίμα του Σταυρού.

Με πονά και με γιατρεύει.

Με ποτίζει και με σπέρνει.

Ηχεί το σταυρωθήτω και το μνήσθητι. 

Πηγή του η άφατη μεγαλοσύνη Σου.

Που υπέμεινε και αυτή τη Σταύρωση.

Πόσο συγκλονιστικά αγαπάς! Μας αγαπάς! Με αγαπάς!

Κλαίγοντας μπροστά στα ματωμένα Σου πόδια, 

δε θέλω άλλο βανδαλισμό της ψυχής που μου παρέδωσες.

Αφού είναι δική Σου είναι- πώς τολμώ να τη βανδαλίζω;

Θέλω μόνο όσο κι αν πονάει, 

να μείνω εδώ, 

κάτω απ’ τα ματωμένα Σου πόδια, 

κάτω από το καρφωμένο Σου σώμα,

κάτω από τον Σταυρό Σου, Ιησού μου.

Για πάντα εδώ. Να πονώ μαζί Σου. 

Μέχρι να ανατείλεις την Ανάσταση.

Πάρε με μες στον πόνο Σου, Σταυρωμένε μου Χριστέ,

Μέχρι ν’ ακούσω από το αίμα Σου 

Το αιώνιο Χριστός ἀνέστη!

Για ν’ αφεθεί η ψυχή μου πια στην αγκαλιά του ἀληθῶς.

Ως τότε, ας Σ’ αγκαλιάζω σταυρικά.

Γιατί ο πόνος μου δεν αντέχεται ανύπαντρος από τον δικό Σου.

Στεφάνωσε τους πόνους μας Χριστέ μου!

Με το δικό Σου το στεφάνι, το ακάνθινο.

Ας γίνουν ένα στην ψυχή μου η Κανά και ο Γολγοθάς.

Κι ανάμεσά τους, η μετάνοια της Γαλιλαίας.

Κι έπειτα ο Ουρανός, Βασιλιά μου.

Άσε με να προσπέφτω τώρα στον ματωμένο Σου Σταυρό,

Μέχρι να Σε υμνώ στον ένδοξό Σου θρόνο.

Ως τότε, η αγάπη μας θα συναντιέται στον Σταυρό.

Στη βανδαλισμένη Σου Αγάπη, Χριστέ μου…

Μόνο πάρε απ’ την καρδιά μου τα φριχτά σταυρωθήτω,

Και άσε μέσα της μόνο τα δάκρυα του «πῶς ἀδίκως θνῄσκεις» και την κραυγή «μὴ λίπῃς μόνην με».

Πάντα μαζί Σου.

Στα πόδια Σου. 

Στο αίμα Σου.

Στον Σταυρό Σου.

Στον αφόρητο πόνο Σου.

Στο ανείπωτο ἄφες αὐτοῖς.

Στο φριχτό τετέλεσται.

Στο ουράνιο ζωήν χαρισάμενος.

Πάντα μαζί Σου. Αμήν.

                              20- 21/ 3/ 2015

                                   Μ.-Α. Ρ.