ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ...

Στη βανδαλισμένη Σου Αγάπη, Χριστέ μου…

(με αφορμή τον άγριο βανδαλισμό του ναού των Αγίων Αναργύρων Αθηνών τα ξημερώματα της Κυριακής 15 Μαρτίου 2015)

Ο Παντοκράτωρ βανδαλίζεται.

Η Παντάνασσα τραυματίζεται.

Οι Άγιοι Ιαματικοί ξυλοκοπούνται.

Ω Προηγιασμένε Χριστέ,

Πώς άντεξες τα ραπίσματα;

Ω Κεχαριτωμένη Μαρία,

Πώς δέχτηκες τόση σφαγή;

Ω Ανάργυροι γιατροί των πληγών,

Πώς πληγωθήκατε τόσο φριχτά;

Χριστέ μου,

στον ορθόδοξο τόπο Σου διώκεσαι.

Χωρίς αντιδράσεις. Άδικα και ατιμώρητα.

Παναγία μου, υπέρμαχε στρατηγέ της Ελλάδος,

τώρα πολιορκείσαι εσύ. 

Οι άγιοι Ανάργυροι, εσύ, κι ο Υιός σου.

Όμως, κι αν πονέσατε, κι αν λεηλατηθήκατε

Είστε και πάλι η πιο ισχυρή επίθεση αγάπης, η πιο σιωπηρή άμυνα αγάπης.

Ελέησέ μας Χριστέ.

Παναγία μου, στείλε μας το αήττητο φρούριο: την αγκαλιά σου.

Γιατρέψτε μας, ιατροί.

…

Σάμπως κι εγώ έτσι δεν βανδαλίζω τον ναό του Αγίου Πνεύματος που μου παρέδωσε σπλαχνικά ο Θεός μου;

Σάμπως κι η δικιά μου αμαρτία δεν είναι μια τέτοια επίθεση;

Νε γκρεμίζω την αγάπη Του.

Να χτυπώ τις ευλογίες Του.

Να μπήγω τους ήλους των παθών στο πανάγιο σώμα Του.

Αλλά και πάλι να ελπίζω μες στα δάκρυά μου στην Ανάσταση…

Αυτό ελπίζω και τώρα!

Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν.

Μέχρι τότε κυλάει το αίμα του Σταυρού.

Με πονά και με γιατρεύει.

Με ποτίζει και με σπέρνει.

Ηχεί το σταυρωθήτω και το μνήσθητι. 

Πηγή του η άφατη μεγαλοσύνη Σου.

Που υπέμεινε και αυτή τη Σταύρωση.

Πόσο συγκλονιστικά αγαπάς! Μας αγαπάς! Με αγαπάς!

Κλαίγοντας μπροστά στα ματωμένα Σου πόδια, 

δε θέλω άλλο βανδαλισμό της ψυχής που μου παρέδωσες.

Αφού είναι δική Σου είναι- πώς τολμώ να τη βανδαλίζω;

Θέλω μόνο όσο κι αν πονάει, 

να μείνω εδώ, 

κάτω απ’ τα ματωμένα Σου πόδια, 

κάτω από το καρφωμένο Σου σώμα,

κάτω από τον Σταυρό Σου, Ιησού μου.

Για πάντα εδώ. Να πονώ μαζί Σου. 

Μέχρι να ανατείλεις την Ανάσταση.

Πάρε με μες στον πόνο Σου, Σταυρωμένε μου Χριστέ,

Μέχρι ν’ ακούσω από το αίμα Σου 

Το αιώνιο Χριστός ἀνέστη!

Για ν’ αφεθεί η ψυχή μου πια στην αγκαλιά του ἀληθῶς.

Ως τότε, ας Σ’ αγκαλιάζω σταυρικά.

Γιατί ο πόνος μου δεν αντέχεται ανύπαντρος από τον δικό Σου.

Στεφάνωσε τους πόνους μας Χριστέ μου!

Με το δικό Σου το στεφάνι, το ακάνθινο.

Ας γίνουν ένα στην ψυχή μου η Κανά και ο Γολγοθάς.

Κι ανάμεσά τους, η μετάνοια της Γαλιλαίας.

Κι έπειτα ο Ουρανός, Βασιλιά μου.

Άσε με να προσπέφτω τώρα στον ματωμένο Σου Σταυρό,

Μέχρι να Σε υμνώ στον ένδοξό Σου θρόνο.

Ως τότε, η αγάπη μας θα συναντιέται στον Σταυρό.

Στη βανδαλισμένη Σου Αγάπη, Χριστέ μου…

Μόνο πάρε απ’ την καρδιά μου τα φριχτά σταυρωθήτω,

Και άσε μέσα της μόνο τα δάκρυα του «πῶς ἀδίκως θνῄσκεις» και την κραυγή «μὴ λίπῃς μόνην με».

Πάντα μαζί Σου.

Στα πόδια Σου. 

Στο αίμα Σου.

Στον Σταυρό Σου.

Στον αφόρητο πόνο Σου.

Στο ανείπωτο ἄφες αὐτοῖς.

Στο φριχτό τετέλεσται.

Στο ουράνιο ζωήν χαρισάμενος.

Πάντα μαζί Σου. Αμήν.

                              20- 21/ 3/ 2015

                                   Μ.-Α. Ρ.