Τιμή & Δόξα στους ήρωες του 21!

 

 

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

 

ΖΗΤΩ Η 21η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 - ΤΙΜΗ & ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ!

 

ΖΗΤΩ Η 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940 - ΤΙΜΗ & ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ

 

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940!!! ΤΙΜΗ & ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ!

 

ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940! ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ! Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΜΑΣ!!

 

 

ZHTΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ & ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!

 

 

ΑΚΟΥ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

 

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Οδυσσέας Ανδρούτσος 

Τι τη θέλουμε βρε αδέρφια, αυτήν την πολυπικραμένη τη ζωή, να ζούμε κάτω από τη σκλαβιά και το σπαθί των Τούρκων να απειλεί τα κεφάλια μας; Δε βλέπετε που τίποτα δε μας απέμεινε; Οι εκκλησιές μας έγιναν τζαμιά και αχούρια. Οι οικογένειές μας και τα παιδιά είναι στα χέρια των εχθρών. Τίποτα αδέρφια δε μας έμεινε. Δεν πρέπει να σταυρώσουμε τα χέρια. Ο Θεός μας έδωσε χέρια, γνώση και νου. Ας ρωτήσουμε την καρδιά μας κι ό, τι μας απαντήσει ας το βάλουμε γρήγορα σε πράξη κι ας είμαστε αδέρφια βέβαιοι πως ο Χριστός μας θα βάλει το χέρι πάνω μας. Στον αγώνα, λοιπόν, ή να ξεσκλαβωθούμε ή να πεθάνουμε! 

Κοσμάς ο Αιτωλός

Ανοίξτε σχολεία ελληνικά. Να βάλετε όλοι σας, για να σπουδάζουν όλα τα παιδιά, χωρίς να πληρώνουν. Να μάθουν τα παιδιά την ελληνική γλώσσα, για να ξεσκεπάσουν όλα τα μυστήρια της ζωής και της Εκκλησίας μας, που είναι εκεί κρυμμένα.

Μακρυγιάννης 

Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμε, αναλόγως ο καθένας, έχουμε να ζήσουμε εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμε όλοι μαζί, να την φυλάμε κι όλοι μαζί και να μην λέει ούτε ο δυνατός «εγώ» ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθένας «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθουμε γνώση, αν θέλουμε να φκιάσομεν χωριό, να ζήσουμε όλοι μαζί.

Εκεί οπού φκειανα τις θέσες εις τους Μύλους ήρθε ο Ντερνύς  να με δή. Μου λέει: - «Τι κάνεις εκεί; Αυτές οι θέσεις είναι αδύνατες· τι πόλεμο θα κάνετε με τον Μπραΐμη εκεί;» - Του λέγω, είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς, όμως είναι δυνατός ο Θεός οπού μας προστατεύει· και θα δείξουμε την τύχη μας σ' αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι εις το πλήθος του Μπραΐμη, παρηγοριώμαστε μ' έναν τρόπον, ότι η τύχη μας έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε· τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν· κι όταν πάρουν αυτήν την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδίζουν. Η θέση όπου είμαστε σήμερα εδώ είναι αυτή· και θα δούμε την τύχη μας οι αδύνατοι με τους δυνατούς. - «Τρε μπιεν», λέγει κι αναχώρησε ο ναύαρχος.

Μπότσαρης

Σπαράζεται η καρδιά μου βλέποντας τους συμπατριώτες μου χωρισμένους. Σε μας αδέρφια πέφτει το βάρος να αποκαταστήσουμε τον εαυτό μας, τις οικογένειές μας, την τιμή μας. Σας ορκίζομαι, πως κανένα άλλο αξίωμα δε θέλω, από εκείνο που είχανε οι πρόγονοί μας και σεις οι ίδιοι έχετε. Εμάς, αδέρφια, δε μας απόμεινε τίποτα να μοιράσουμε ανάμεσά μας. Το μόνο κοινό που έχουμε είναι η τιμή μας. Και αυτήν θα κρατήσει όποιος σταθεί αληθινό παλικάρι.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Ο Εθνικός μας ποιητής γράφει για τις γυναίκες:

Ψυχή μεγάλη και γλυκιά,/ Μετά χαράς το λέω:

Θαυμάζω τις γυναίκες μας/ Και στ’ όνομά τους μνέω.

Γιατί δεν ήταν μόνο άνδρες οι πρωταγωνιστές σε αυτόν τον αγώνα. Ήταν και γυναίκες: οι μάνες, οι γυναίκες, οι κόρες.  400 χρόνια κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της ελευθερίας για της νύχτας το ξημέρωμα. Η λευτεριά και το όραμά της ήταν στα χείλη τους από κείνα τα νανουρίσματα που… ξυπνούν στην παιδική ψυχή τη δύναμη ν’ αντισταθεί και μια μέρα να μεγαλουργήσει. Πολλές από τις ηρωίδες της ελληνικής ιστορίας είναι γνωστές. Τα ονόματά τους πέρασαν στην ιστορία σαν συνώνυμα της γενναιότητας και της αυτοθυσίας. Άλλες, άγνωστες, αγωνίστηκαν όπως οι πρώτες, χωρίς να μοιραστούν και τη δόξα. «Έφτιαξαν πατρίδα λεύτερη». Αυτό τους ήταν αρκετό.

Σουλιώτισσες. Αποφασισμένες να συντροφεύσουν τους άντρες τους στους αγώνες, τις ταλαιπωρίες, το ματρύριο, τον θάνατο. Κουβαλούν το μπαρούτι και τα βόλια. Δίνουν νερό στους διψασμένους. Εμψυχώνουν τους πολεμιστές. Σταματούν τις φιλονικίες μεταξύ των οπλαρχηγών. Πετυχαίνουν μαζί με τους Σουλιώτες σπουδαία νίκη ενάντια στον οθωμανικό στρατό στη μάχη του Σουλίου.

Μεσολογγίτισσες: 

Γράφει ο Διονύσιος Σολωμός για τις Μεσολογγίτισσες στη «Γυναίκα της Ζάκυθος»

1. Καὶ ἐσυνέβηκε αὐτὲς τὲς ἡμέρες ὁποὺ οἱ Τοῦρκοι ἐπολιορκοῦσαν τὸ Μισολόγγι καὶ συχνὰ ὀλημερνὶς καὶ καπότε ὀληνυχτὶς ἔτρεμε ἡ Ζάκυνθο ἀπὸ τὸ κανόνισμα τὸ πολύ.

2. Καὶ κάποιες γυναῖκες Μισολογγίτισσες ἐπερπατοῦσαν τριγύρω γυρεύοντας γιὰ τοὺς ἄνδρες τους, γιὰ τὰ παιδιά τους, γιὰ τ᾿ ἀδέλφια τους ποὺ ἐπολεμούσανε.

3. Στὴν ἀρχὴ ἐντρεπόντανε νἄβγουνε καὶ ἐπροσμένανε τὸ σκοτάδι γιὰ ν᾿ ἁπλώσουν τὸ χέρι, ἐπειδὴ δὲν ἤτανε μαθημένες.

4. Καὶ εἴχανε δούλους καὶ εἴχανε πλούτη πολλά.

5. Καὶ συχνοτηράζανε ἀπὸ τὸ παρεθύρι τὸν ἥλιο πότε νὰ βασιλέψη γιὰ νἄβγουνε.

6. Ἀλλὰ ὅταν ἐπερισσέψανε οἱ χρεῖες ἐχάσανε τὴν ντροπή, ἐτρέχανε ὀλημερνίς.

7. Καὶ ὅταν ἐκουραζόντανε ἐκαθόντανε στ᾿ ἀκρογιάλι κι ἀκούανε, γιατὶ ἐφοβόντανε μὴν πέσει τὸ Μισολόγγι.

8. Καὶ τὲς ἔβλεπε ὁ κόσμος νὰ τρέχουνε τὰ τρίστρατα, τὰ σταυροδρόμια, τὰ σπίτια, τὰ ἀνώγια καὶ τὰ χαμώγια, τὲς ἐκκλησίες, τὰ ξωκλήσια γυρεύοντας.

9. Καὶ ἐλαβαίνανε χρήματα, πανιὰ γιὰ τοὺς λαβωμένους.

10. Καὶ δὲν τοὺς ἔλεγε κανένας τὸ ὄχι, γιατὶ οἱ ρώτησες τῶν γυναικῶν ἤτανε τὲς περσότερες φορὲς συντροφευμένες ἀπὸ τὲς κανονιὲς τοῦ Μισολογγιοῦ καὶ ἡ γῆ ἔτρεμε ἀπὸ κάτου ἀπὸ τὰ πόδια μας.

11. Καὶ οἱ πλέον πάμπτωχοι ἐβγάνανε τὸ ὀβολάκι τους καὶ τὸ δίνανε καὶ ἐκάνανε τὸ σταυρό τους κοιτάζοντας κατὰ τὸ Μισολόγγι καὶ κλαίοντας.

Μαντώ Μαυρογένους: Η «Ηρωίδα της Μυκόνου»

«Ερχομαι να προσφέρω την περιουσία μου για τον αγώνα του Εθνους. Ας ενώσουμε τις δυνάμεις μας με τις δυνάμεις των αδελφών μας που πολεμούν αυτή την ώρα για την αναγέννηση του Εθνους. Ας αποτινάξουμε τον ατιμωτικό ζυγό».

Υψωσε τη Σημαία της Επανάστασης στη Μύκονο και ανακηρύχτηκε αρχηγός του νησιού.

Προσφέρει την τεράστια περιουσία της αρματώνοντας τέσσερα πολεμικά καράβια.

«Η πατρίς μου να ελευθερωθεί και αδιαφορώ τι θα απογίνω εγώ», έλεγε. 

Μέχρι το τέλος του αγώνα, η Μαντώ δεν έπαψε να τον συντρέχει υλικά με χρήματά της και ηθικά με τον ενθουσιασμό, την πρωτοβουλία, το κύρος και την επιβολή που ασκούσε.

Πολύτιμη υπηρεσία επρόσφερε στην πατρίδα και με τις επιστολές που έστειλε στις γυναίκες της Αγγλίας και της Γαλλίας για τον αγώνα της ανεξαρτησίας της Ελλάδας.

Για όλη αυτή τη δράση ο Ιωάννης Καποδίστριας της απένειμε επίσημα τον τίτλο της αντιστράτηγου, αναγνωρίζοντας τις θυσίες και τον ηρωισμό της.

Στην απελευθερωμένη Ελλάδα, οι πολιτικές ίντριγκες του Κωλλέτη έχουν στόχο και τη Μαντώ. Aποσύρεται απογοητευμένη στην Πάρο το 1840, όπου πέθανε το 1848, φτωχή και λησμονημένη.

Ο Blaquiere Edward στα απομνημονεύματά του γράφει: Αυτή η γενναία και μοναδική  γυναίκα, αφού ξόδεψε το σύνολο της περιουσίας της στην ελληνική υπόθεση, απόμεινε μονάχα με τον πατριωτισμό και την αγάπη προς την πατρίδα, που, όπως πιστεύω, και πεντακάθαρος είναι και αφιλοκερδής। Μου έκανε φοβερή εντύπωση η δύναμη των αισθημάτων της, και η φιλοδοξία της να δει τους Έλληνες ενωμένους. 

Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα: Μόνο από αυτά τα λίγα λόγια της αντιλαμβάνεται κανείς το μεγαλείο της ψυχής της.

"Έχασα το σύζυγό  μου. Ευλογητός ο Θεός!

Ο μεγαλύτερος γιός μου έπεσε με τα όπλα ανά χείρας. Ευλογητός ο Θεός!

Ο δεύτερος γιός μου 14 χρονών, μάχεται με τους  Έλληνες και πιθανόν να βρει ένδοξο  θάνατο. Ευλογητός ο Θεός!

Κάτω από την σκιά του σταυρού θα ρεύση επίσης το αίμα μου. Ευλογητός ο Θεός!

Και θα νικήσουμε ή θα πάψουμε  να ζούμε, μεν, αλλά θα έχουμε την παρηγοριά ότι δεν αφήσαμε στον κόσμο πίσω μας Έλληνες υποδουλωμένους.

ΛΟΓΟΣ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Παιδιά μου!

Στον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, πατούσαν και πολιτεύονταν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη τους.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν στην διχόνοια και τρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Οθωμανοί και έκαμαν ό, τι μπορούσαν, για να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες σε πολλούς ανθρώπους, αλλ' στάθηκε αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκανε. 

Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την Επανάσταση, δεν σκεφτήκαμε ούτε πόσοι είμαστε ούτε πως δεν έχουμε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι βαστούσαν τα κάστρα και τις πόλεις ούτε κανένας λογικός μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με βαρκούλες», αλλά σαν μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι συμφωνήσαμε σε αυτόν τον σκοπό και κάναμε την Επανάσταση.

Εγώ, παιδιά μου, για κακή μου τύχη, εξαιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και γι’ αυτό σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν μιλώ όπως οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, άκουσα και γνώρισα, για να ωφεληθείτε από τα περασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποία να μην επιθυμείτε και να αποστρέφεστε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας υπολογίζετε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας πέρασε. Και οι ημέρες της γενιάς, η οποία σας άνοιξε τον δρόμο, σύντομα θα περάσουν. Την ημέρα της ζωής μας πρόκειται να  διαδεχθεί η νύχτα του θανάτου μας. Σε εσάς μένει να φτιάξετε και να στολίσετε τον τόπο, πού εμείς ελευθερώσαμε· και, για να γίνει αυτό, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την πίστη και την φρόνιμη ελευθερία.

Τελειώνω τον λόγο μου. Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΓΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ!