Παιδιά μου!
Στον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, πατούσαν και πολιτεύονταν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη τους.
Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν στην διχόνοια και τρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Οθωμανοί και έκαμαν ό, τι μπορούσαν, για να αλλάξει ο λαός την πίστη του. Έκοψαν γλώσσες σε πολλούς ανθρώπους, αλλ' στάθηκε αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκανε.
Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την Επανάσταση, δεν σκεφτήκαμε ούτε πόσοι είμαστε ούτε πως δεν έχουμε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι βαστούσαν τα κάστρα και τις πόλεις ούτε κανένας λογικός μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με βαρκούλες», αλλά σαν μία βροχή έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι συμφωνήσαμε σε αυτόν τον σκοπό και κάναμε την Επανάσταση.
Εγώ, παιδιά μου, για κακή μου τύχη, εξαιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και γι’ αυτό σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν μιλώ όπως οι δάσκαλοί σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, άκουσα και γνώρισα, για να ωφεληθείτε από τα περασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποία να μην επιθυμείτε και να αποστρέφεστε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας υπολογίζετε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας πέρασε. Και οι ημέρες της γενιάς, η οποία σας άνοιξε τον δρόμο, σύντομα θα περάσουν. Την ημέρα της ζωής μας πρόκειται να διαδεχθεί η νύχτα του θανάτου μας. Σε εσάς μένει να φτιάξετε και να στολίσετε τον τόπο, πού εμείς ελευθερώσαμε· και, για να γίνει αυτό, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την πίστη και την φρόνιμη ελευθερία.
Τελειώνω τον λόγο μου. Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!
