Άγιος Νεκτάριος: Ο συκοφαντημένος Άγιος

Πλήθος μεγάλο οι άγιοι μάρτυρες της Εκκλησίας μας. Ποικίλα τα βασανιστήρια που χρησιμοποιήθηκαν, προκειμένου να κάμψουν το φρόνημά τους. Φωτιές, ξίφη, σιδερένιοι τροχοί, μαχαίρια, αγχόνες… Άπειρες οι δαιμονικές ιδέες που ενέπνευσαν τον τρόπο αφανισμού τους.Είναι όμως και μερικά μαρτύρια πολύ δυσδιάκριτα και πολύ πιο βασανιστικά. Είναι τα λεγόμενα «λευκά» ή «αναίμακτα» μαρτύρια. Ανάμεσά τους πρωτεύουσα θέση κατέχει η συκοφαντία.

Είναι ύπουλη και σατανική πλεκτάνη. Ο συκοφάντης, εμπνεόμενος από τον πρώτο διαβολέα, κατασκευάζει και διαδίδει ψεύτικες κατηγορίες για το υποψήφιο θύμα, απέναντι στο οποίο αισθάνεται φθόνο. Η συκοφαντία κατασκευάζει το ψέμα, αλλά κατασκευάζει και τις «αδιάσειστες» αποδείξεις του. Ο συκοφάντης αμαυρώνει την αξιοπρέπεια του συκοφαντούμενου και τροφοδοτεί συνεχώς με νέες κατηγορίες το σύνολο, ώστε το μαρτύριο να μη σταματά.

Ένα τέτοιο μαρτύριο επέτρεψε ο Άγιος Θεός για τον άγιο Νεκτάριο.

Πρώτη επίθεση στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Ο νεαρός Αρχιερέας Πενταπόλεως Νεκτάριος κατηγορείται από το πατριαρχικό περιβάλλον ως επίβουλος του πατριαρχικού θρόνου. Η πνευματική του προσωπικότητα, η αγάπη προς τον λαό του Θεού, ο μειλίχιος τρόπος του σαγήνευε, παρηγορούσε, ανακούφιζε, οδηγούσε εις Χριστόν τις ψυχές στην Αλεξάνδρεια. Ταυτόχρονα διήγειρε τον φθόνο. Ο Νεκτάριος κέρδιζε έδαφος στην καρδιά του πιστού πληρώματος. Έπρεπε να λείψει. Κατηγορήθηκε από τους κληρικούς του Πατριαρχείου ως δημαγωγός, ως καταχραστής χρημάτων, ως υποκινητής αντιδράσεων εναντίον του Πατριάρχη Σωφρονίου. Δυστυχώς ο Πατριάρχης επείσθη για την ενοχή του νεαρού Αρχιερέα. Όλες οι προσπάθειες για απολογία και εξήγηση του Νεκταρίου έπεσαν στο κενό, μπροστά στον χείμαρρο της σατανικής συκοφαντίας. Κι όμως, ο Νεκτάριος συγχωρεί.

Εξόριστος και διωγμένος έρχεται στην κυρίως Ελλάδα. Μαζί του ταξιδεύει και η συκοφαντία. Διορίζεται μετά από πολλές δυσκολίες ιεροκήρυκας στην περιοχή της Χαλκίδας. Από τις πρώτες κιόλας εμφανίσεις του στον εκκλησιαστικό άμβωνα καταλαβαίνει ότι οι συκοφάντες του δεν τον έχουν αφήσει. Ο εύπιστος λαός, παρασυρμένος από αόριστες φήμες και διψασμένος όπως πάντα για σκάνδαλα, πείθεται ευχαρίστως για το ύποπτο του ιεροκήρυκα, τον οποίο εξόρισε –ποιός ξέρει γιατί– ο Σωφρόνιος. Η συκοφαντία γίνεται ποτάμι. Την υπομένει με προσευχή και υπομονή. Ο Θεός στέλνει προσωρινή ανακούφιση και τα σχόλια κοπάζουν.

Λίγα χρόνια αργότερα ο Νεκτάριος αναλαμβάνει τη θέση του Διευθυντή στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών. Όλη η παιδαγωγική του ικανότητα, η λογιοσύνη του, το θεολογικό του βάθος δεν στάθηκαν ικανά να σβήσουν τη συκοφαντία, που τον ακολουθεί. Η διοικούσα επιτροπή της Ριζαρείου με λεπτότατο, πλην σαφή τρόπο, πάντα διατύπωνε αμφιβολίες για το ήθος του Διευθυντή. Σηκώνει τις άδικες καχυποψίες με το δυνατό όπλο της ένθεης προσευχής και παρέχοντας θυσιαστικά τον εαυτό του στην υπηρεσία των μαθητών του, που τον υπεραγαπούν.

Η λήξη της θητείας του στη Ριζάρειο ανοίγει ένα καινούργιο στάδιο πνευματικών αγώνων. Η Αίγινα γίνεται η νέα πνευματική του παλαίστρα. Στη μονή που ιδρύει εγκαθίσταται η πρώτη γυναικεία αδελφότητα. Πολύ συχνά προσφέρει στη μονή ο ίδιος προσωπική χειρωνακτική εργασία, τελεί τη Θεία Λειτουργία, ιερά Εξομολόγηση, δίνει πνευματική καθοδήγηση. Κι όμως, ως και στον αγιασμένο τόπο φτάνει το βδέλυγμα της συκοφαντίας. Ο πνευματικός πατέρας διασείρεται σαν αγύρτης, απατεώνας και πλάνος. Ο ίδιος καταφεύγει στην Υπεραγία Θεοτόκο. Λίγα χρόνια αργότερα ο σάλος παύει.

8 Νοεμβρίου 1920. Η αγία ψυχή του πέταξε κοντά στην πηγή της Ζωής. Γιατροί και νοσηλευτές του Αρεταίειου Νοσοκομείου Αθηνών έγιναν μάρτυρες θαυμάτων του. Θα μεταφερθεί για ενταφιασμό στην Αίγινα. Το καράβι φεύγει αργά. Για την ανάγκη της αναμονής το άγιο σκήνωμα πρέπει να περιμένει στον βροχερό Πειραιά. Κι όμως, ο παλιός ναός της Αγίας Τριάδας δεν άνοιξε, διότι ο νεωκόρος είχε υποψίες για τον εξόριστο ιεράρχη της Αλεξάνδρειας! Η παλιά συκοφαντία έκανε πάλι την εμφάνισή της.

Μια ζωή αγιότητας και έμπυρης προσευχής. Μια ζωή πάλης με μαρτύριο. Και ο Θεός τον υπερύψωσε. Η ενεργός παρουσία του θαυματουργεί στα πέρατα της οικουμένης.

                                                                                  Ε.Α.

Το 1998 το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας με Συνοδική Διαγνώμηεξεζήτησε τη συγγνώμη του αγίου Νεκταρίου.

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΔΙΑΓΝΩΜΗ

«…ἐκζητοῦμεν τήν συγχώρησιν τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις, τοῖς προαπελθοῦσι Πατράσι καί ἀδελφοῖς τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς Ἁγιωτάτου Πατριαρχικοῦ Θρόνου, τοῖς ὑπεναντίοις γενομένοις αὐτῷ τῷ Ἁγίῳ, δι᾿ ὅσα ἐκ τῆς ἐκείνων ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας, πλάνης ἤ καί ἐπηρείας τοῦ πονηροῦ ὑπέμεινεν ὁ θεόφρων Πατήρ ἡμῶν…»

 

 Πηγή : «Πρός τή ΝΙΚΗ», Νοέμβριος 2020

 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ : H ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Μία συγκλονιστική συνομιλία του Αγ.Νεκταρίου με τον εαυτό του...

Ας τον ακολουθήσουμε

-Βγαίνω στην αυλή. Πολύς ο θόρυβος, οι συνομιλίες, οι φωνές. Νιώθω τον πόνο μιας πληγωμένης σιωπής. Προσπαθώ ν’αφήσω τους ήχους να περνούν από τ’ αυτιά μου, χωρίς να δίνω σημασία.Πόσο θα ήθελα να ήμουν μόνος σ’αυτόν τον χώρο! Έχω την βεβαιότητα, πως ο αέρας είναι γεμάτος μυστικές φωνές, που δεν μπορώ ν’ αφουγκραστώ.Κάθε μου βήμα μεγαλώνει τη δίψα μου για λίγη ησυχία.

Εύκολα γίνεται πικρή η ματιά σου μπροστά στην αδυναμία των ανθρώπων. Το μυαλό σου σκορπίζεται εύκολα στην παρατήρηση των άλλων.

Συμμάζεψε όσο μπορείς το βλέμμα σου, περιόρισε όσο μπορείς τη διάσπαση του νου σου. Δεν έχει καλό τέλος αυτός ο δρόμος. Θα συνηθίσεις να διακρίνεις αμέσως τα λάθη των άλλων, αλλά θα το πληρώσεις με μεγάλη μοναξιά.

Συνάμα, λίγο-λίγο, θα χάνεις την παιδική σου ματιά, μέχρις ότου να ξεχάσεις εντελώς, πως όλοι λαχταράμε το καλύτερο και προδινόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό.

Όσο αυτό το ξεχνάς, τόσο και πιο άτεγκτος θα γίνεσαι για τους γύρω σου.

Θα βροντοφωνάζεις πάντα το σωστό αλλά θα βλέπεις έκπληκτος πως οι άνθρωποι θα φεύγουν από κοντά σου. Είναι, γιατί τους δίνεις άτεγκτη δικαιοσύνη κι αυτοί λαχταράνε τη συγνώμη. Φωνάζεις πολύ κι αυτοί λαχταράνε λίγη σιωπή.

Να παλέψεις για τη σιωπή του νου σου. Μην τον αφήσεις στη διάλυσή του.Αν δεν προσέξεις, θα τρέχει από δω κι από κει, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα.

Θα παρατηρείς τα πάντα, θα κρίνεις τα πάντα, θα νομίζεις πως φτιάχνεις τον κόσμο και την ίδια ώρα θα γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση για τον κόσμο.

Χωρίς να το καταλάβεις, θα μάθεις ν’ ανεβάζεις τον εαυτό σου σ’ ένα θρόνο ψηλό κι από κει να μετράς τους πάντες και τα πάντα με το δικό σου το μέτρο. Και θα μάθεις να μιλάς, να μιλάς πολύ! Η σιωπή όμως… η σιωπή!

Θα αφήσει στην καρδιά σου χώρο ν’ ακουστεί η φωνή του Θεού. Η σιωπή θα σε απαλλάξει από το φτωχό σου μέτρο και θα σε μάθει να μετράς τον εαυτό σου και τον κόσμο με το δικό Του μέτρο.

Θα μείνεις τότε άφωνος από τα κρίματά σου. Και δυο φορές θα μείνεις άφωνος από την υπομονή του Θεού. Πού να βρεις μετά διάθεση και θάρρος ν’ ασχοληθείς με τα κρίματα των άλλων!

Γι’ αυτό σου λέω, η σιωπή θα γεμίσει τη ματιά σου κατανόηση και οικτιρμό για τον εαυτό σου και τον κόσμο.

Θα κερδίσεις όμως και κάτι, ακόμα πιο πολύτιμο: Ξέροντας ποιος είσαι και ποια είναι τα όριά σου, θα σου είναι αδιάφορη η γνώμη των άλλων για σένα. Θα γίνεις άτρωτος στην κατάκριση, ακόμη και στη συκοφαντία.

Η συκοφαντία…

Να ξέρεις, πριν τις μεγάλες αποφάσεις, το μυαλό πλημμυρίζει από διλήμματα και αμφιβολίες.

   «Ψίθυροι των αγγέλων», του Ηλία Λιάμη

 

Αγ. Νεκτάριος: Η καθαρή καρδιά είναι θρόνος Θεού

Τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο από την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από τον θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτα. Λέει ο Θεός γι’ αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά: «θα κατοικήσω ανάμεσά τους και θα πορεύομαι μαζί τους. Θα είμαι Θεός τους, κι αυτοί θα είναι λαός μου» (Β' Κορ. 6, 16)…

Ποιοί λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ’ αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιό αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; 

Δεν βρίσκονται όλα τ’ αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους; Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτα, στ’ αλήθεια, τίποτα! Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο τον Θεό! 

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σ’ όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη…

Αδελφοί μου! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση. 

Μήπως έχασε την παρρησία της προς τον Θεό; Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του; Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέμματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς τον Θεό και τον πλησίον; Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους;… 

Δυστυχώς, εκείνος που παραμέλησε την καρδιά του, στερήθηκε όλα τα αγαθά κι έπεσε σε πλήθος κακών. Έδιωξε την χαρά και γέμισε με πίκρα, θλίψη και στενοχώρια. Έδιωξε την ειρήνη και απόκτησε άγχος, ταραχή και τρόμο. Έδιωξε την αγάπη και δέχθηκε το μίσος. Έδιωξε, τέλος, όλα τα χαρίσματα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος που δέχθηκε με το Βάπτισμα και οικειώθηκε όλες τις κακίες εκείνες, που κάνουν τον άνθρωπο ελεεινό και τρισάθλιο. 

Αδελφοί μου! Ο Πολυέλεος Θεός θέλει την ευτυχία όλων μας και σ’ αυτή και στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό ίδρυσε την Αγία Του Εκκλησία. Για να μας καθαρίζει αυτή από την αμαρτία, να μας αγιάζει, να μας συμφιλιώνει μαζί Του, να μας χαρίζει τις ευλογίες του ουρανού. 

Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της, για να μας υποδεχθεί. Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαριά τη συνείδηση. Ας τρέξουμε και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία προς τον Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα… 

Κάνε την καρδιά σου κήπο αρετών και όχι έρημο παθών! 

        Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως

Προσωπικά αντικείμενα του Αγίου Νεκταρίου

Το πτυχίο του Αγίου Νεκταρίου 

Η καρέκλα και το τραπέζι του Αγίου Νεκταρίου επί του οποίου διακρίνονται τα προσωπικά του είδη γραφείου, παραπλεύρως του "ηγαπημένου" του πεύκου 

Η υπογραφή του αγίου Νεκταρίου σε έγγραφο της Ριζαρείου Σχολής όταν ήταν εκεί Διευθυντής

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ-Ο ΑΓΙΟΣ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΜΑΣ

Ανάμεσα στο χορό των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας, στις μεγάλες μορφές του πρώτου, του δεύτερου, του τρίτου αιώνα υπάρχει και ένας Άγιος μόλις του εικοστού αιώνα. Ο Άγιος Νεκτάριος . Το καύχημα της Ορθοδοξίας στη σύγχρονη εποχή!
Τι έχει να μας προσφέρει, όμως, ένας Άγιος τη σημερινή εποχή που ζούμε;

Το πρώτο μήνυμα, που μπορούμε να πάρουμε από τον Άγιο, είναι η αγιότητά του, αυτή καθ’ αυτή! Το γεγονός, δηλαδή, ότι  Άγιοι υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν στον κόσμο. Η Εκκλησία του Χριστού δεν σταματά να γεννά Αγίους, και τρανή απόδειξη αυτού είναι ο Άγιος Νεκτάριος. 

Άλλο ένα στοιχείο του χαρακτήρα του είναι η υπομονή, η ανεξικακία, η πραότητα που επέδειξε σε όλες τις τρικυμίες της ζωής του. « μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ», λέει ο Κύριος, και ο Άγιος βάλθηκε να Τον μιμηθεί. Αντιμετώπισε τις συκοφαντίες και τις κατηγορίες, που τόσο τον έθλιβαν, με καρτερικότητα και συγχωρητικότητα. Δέχτηκε την αποπομπή και τον διωγμό με ταπείνωση, με το βλέμμα στον Εσταυρωμένο, που τον καλούσε κοντά Του στον Γολγοθά και στην Ανάσταση. « Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν», είπε ο Κύριος στους μαθητές στον Μυστικό Δείπνο, και τα θεία λόγια Του επιβεβαιώθηκαν απόλυτα στο πρόσωπο του Αγίου Νεκταρίου.

Επίσης, ένα ακόμη μήνυμα που μας δίνει ο βίος του Αγίου, είναι η ταπείνωση και η θυσιαστική διακονία προς τον άνθρωπο. Ο Άγιος Νεκτάριος δεν λογαριάζει τον εαυτό του για σημαντικότερο από τους άλλους, αλλά αντιθέτως ταπεινώνεται ως ο τελευταίος. Είναι γνωστό, ότι πολλές φορές στη Ριζάρειο τις τουαλέτες εκείνος τις καθάριζε, παρ’ όλο που ήταν Διευθυντής και Αρχιερέας, όπως και επίσης είναι γνωστό ότι έμεινε ο ίδιος ξυπόλυτος, για να δώσει τα υποδήματά του σε έναν φτωχό άνθρωπο.

Το κυριότερο, όμως, χαρακτηριστικό του Αγίου Νεκταρίου, που τον έκανε να ξεχωρίσει στην εποχή του - εποχή μας και που περιέχει όλες τις αρετές του, είναι η μαρτυρία Χριστού. Ο Άγιος Νεκτάριος, από μικρό παιδάκι, ήθελε να μιλά για τον Χριστό, ήθελε να γνωρίσει στους ανθρώπους τον Χριστό, ήθελε να οδηγήσει τους ανθρώπους στον Χριστό. Αυτός ήταν ο πόθος του από τα νεανικά του χρόνια. Όταν διάβαζε τον 50ο Ψαλμό και έφθανε στον στίχο «Διδάξω ανόμους τας οδούς σου..» τον επαναλάμβανε πολλές φορές, σαν να υποσχόταν τον Θεό ότι θα δίδασκε στους ανθρώπους τον Λόγο Του. Αργότερα, όταν δούλευε στο καπνοπωλείο στην Πόλη, έγραφε πάνω στις χαρτοσακούλες των πελατών εδάφια του Ευαγγελίου, προς ωφέλεια των πελατών. Τα δε κηρύγματά του συγκινούσαν τα πλήθη των πιστών, που τον περιέβαλαν. Αλλά και συνολικά η στάση του, η ζωή του, το είναι του ήταν μίμηση Χριστού! Μαρτυρία Χριστού!

Αυτή τη μαρτυρία Χριστού καλούμαστε κι εμείς σήμερα να δώσουμε στον κόσμο. Σε αυτόν τον σύγχρονο, αλλά και παραστρατημένο κόσμο, τον όχι και τόσο μακρινό του Αγίου Νεκταρίου. Έχοντας ως παράδειγμα και βοηθό τον Άγιο Νεκτάριο, ας γνωρίσουμε κι εμείς στους ανθρώπους τον Χριστό. Με την ζωή μας και τα λόγια μας, ας δείξουμε στον δυστυχισμένο και ταραγμένο σήμερα κόσμο, ότι ο Χριστός είναι η όντως Χαρά και η όντως Ειρήνη! Ας γίνουμε όλοι Νεκτάριοι, και ο Χριστός θα μας κάνει όλους Αγίους! Αμήν!

                              Ν. Ρ.

 

 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ

Στάσου λοιπόν ὀλίγον ἐδῶ, ἀναγνῶστα μου, καί σκέψου καί ἀναλογίσου ἓναν Ἐπίσκοπον, τοιαύτην ἐπιφανῆ προσωπικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ἐπιστήμης, τῶν γραμμάτων, τοιαύτην ὑπέροχον φυσιογνωμίαν τῆς κοινωνίας, νά εὑρίσκεται, ὡς ὁ ἒσχατος τῶν ἀπόρων, πρός νοσηλείαν εἰς τόν θάλαμον τῆς γ’ θέσεως ἑνός ἀθηναϊκοῦ νοσοκομείου (Ἀρεταίειον), μάλιστα δέ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης μέ τά ὑποτυπώδη μέσα νοσηλείας, περιποιήσεως, ἀκόμη καί καθαριότητος, ἐνῶ λόγῳ τοῦ ὑψηλοῦ ἀξιώματος καί τῆς θέσεως πού κατεῖχε, θά ἠμποροῦσε πολύ εὒκολα νά εὑρίσκεται εἰς τήν πολυτελεστέραν θέσιν τοῦ μεγαλυτέρου νοσηλευτικοῦ ἱδρύματος.

 

Ἰδού ποῦ φθάνει ὁ πραγματικός χριστιανός, ὃταν πιστεύῃ εἰς τήν ὑπάτην χριστιανικήν ἀρετήν τῆς ταπεινοφροσύνης καί τήν ἐφαρμόζει εἰς ὃλας τάς περιστάσεις τῆς ζωῆς, συμφώνως πρός τήν ἀποστολικήν ἐντολήν «τήν ταπεινοφροσύνην ἐγκομβώσασθε. ὃτι ὁ Θεός ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, ταπεινοῖς δέ δίδωσι χάριν».

 

 

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΦΘΙΩΤΩΝ

Πανδήμως πρό ἡμερῶν ἡ πόλις μας προέπεμψε τόν τέως ἐκπληροῦντα τά καθήκοντα τοῦ ἱεροκήρυκος ἐν τῷ νομῷ Φθιώτιδος Σεβ. πρώην Μητροπολίτην Πενταπόλεως κ. Νεκτάριον Κεφαλᾶν, μεταβαίνοντα εἰς Ἀθήνας, ὃπως ἐπαξίως ἀναλάβῃ τήν Διεύθυνσιν τῆς Ριζαρείου Σχολῆς.
 

Ἐπί τῇ εἰδήσει τῆς ἀναχωρήσεως ἐκ τῆς πόλεώς μας τοῦ διακεκριμένου Ἀρχιεπισκόπου, οἱ συμπολῖται ἡμῶν ἒσπευσαν ἀθρόοι εἰς τόν οἶκον αὐτοῦ. Ἦτο δέ λαμπρόν τό θέαμα νά βλέπῃ τις ὁλόκληρον πόλιν προπέμπουσαν αὐτόν μετά συγκινήσεως. Τά ἐκδηλωθέντα αἰσθήματα ἐκ μέρους τῶν συμπολιτῶν μας καί ἡ λύπη ἣν ᾐσθάνθησαν οὗτοι ἐπί τῇ στερήσει τοῦ διαπρεποῦς ἱεράρχου, ἐνῶ ἀποδεικνύουσι τήν δικαίαν ἐκτίμησιν πρός αὐτόν καί τήν εὐγνωμοσύνην ἣν ὀφείλομεν πάντες, διότι ὁμολογουμένως πολύ ὠφέλησε τόν τόπον μας ἡ ἐπί μικρόν διάστημα διαμονή του ἐνταῦθα. Δέν γνωρίζομεν πότε θα ἀξιωθῶμεν νά ἀπολαύσωμεν ὁμοίου τῷ πρώην Πενταπόλεως κ. Νεκταρίου Κεφαλᾶ.

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΤΩΝ ΚΥΜΑΙΩΝ

Ἡ ἀναχώρησις τοῦ ὡς ἱεροκήρυκος τοῦ Νομοῦ Εὐβοίας Μητροπολίτου Ἁγίου Πενταπόλεως ὡς κεραυνός κατελύπησε, διότι κατά τό διάστημα τῆς αὐτόθι διαμονῆς του, ἀόκνως καί μετά ζήλου οὐ μόνον ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ εἲτε ἱερουργός ὢν εἲτε μή, ἀνά πᾶσαν Κυριακήν καί ἐπισήμους ἑορτάς δέν ἒπαυσε διδάσκων τόν λαόν, ὃστις παρηκολούθει ἳνα ἀκούσῃ τήν διδασκαλίαν του, ἀλλά καί εἰς πᾶσαν αὐτοῦ τυχόν συναναστροφήν ὁ λόγος του ἦτο πλοῦτος πνευματικῆς διδασκαλίας καί τροφή παντός χριστιανοῦ. Εὐτυχεῖς λοιπόν, φίλοι Χαλκιδεῖς λογίζεσθε ἒστω καί προσωρινῶς διά τήν ἀπόκτησιν τοιούτου ἱεράρχου.

Κατά δέ τήν ἡμέραν τῆς ἀναχωρήσεώς του, οἱ Κυμαῖοι ἀναλογιζόμενοι τάς πολλάς αὐτοῦ ἀρετάς καί τήν πνευματικήν τροφήν ἣν καί ἑκάστην ἀπελάμβανον διά τῆς διδασκαλίας του, προέπεμψεν αὐτόν πλῆθος ἂπειρον, ἳνα λάβει καί τάς εὐχάς καί εὐλογίας του, ὃστις ἀληθῶς μετά μικράν συγκεκινημένην προσφώνησιν πρός τούς προπέμψαντας ἒδιδε τόν ἀσπασμόν καί τήν εὐλογίαν πρός ἓνα ἓκαστον. (Κύμη τῇ 24 Δεκεμβρίου 1891).

 

 

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΙΓΙΝΑ

Ἒσκαβε, ἐπότιζε, ἐκλάδευε, ἂνοιγε αὐλάκια καί ἒφερε τό νερό διά τό πότισμα ἀπό πολύ μακρινάς ἀποστάσεις, γνωστοῦ ὂντος, ὃτι ἡ Αἲγινα στερεῖται ἱκανῆς ποσότητας ὓδατος. Ἀλλά ἐκεῖνο πού προκαλεῖ κατάπληξιν εἶναι ὃτι καί ὡς ἁπλοῦς οἰκοδόμος εἰργάζετο εἰς τήν οἰκοδομήν τῶν κτισμάτων τῆς Μονῆς, ταπεινῶν δέ ἑαυτόν μέχρι σημείου ἀνθρωπίνως ἀφαντάστου, ἒγινε καί ἐπιδιορθωτής τῶν εὐτελῶν ὑποδημάτων τῶν πτωχῶν μοναχῶν. Καί ὃλα αὐτά ποῖος; Ὁ σοφός συγγραφεύς, ὁ διαπρεπής ρήτωρ, ὁ περιφανής θεολόγος, ὁ πολυσέβαστος Ἱεράρχης, γίνεται τώρα αὐτός τό ἱερόν πρότυπον. Πόσοι, ἀλήθεια, δρόμοι ὑπάρχουν διά νά γίνῃ κανείς ἃγιος! Ἠμποροῦσε ὁ ἱερός Πατήρ νά φθάσῃ εἰς τήν ἁγιότητα μέ τήν χάριν τῆς Ἱερωσύνης, τήν ἐγκράτειαν, τήν παρθενίαν, τήν νηστείαν, τήν προσευχήν καί τήν ἐλεημοσύνην. Ἢθελε ὃμως ὃλα νά τά συνοδεύσῃ μέ τήν ὑστάτην ἀρετήν τῆς ὑπερτάτης καί ἁγίας ταπεινώσεως, σημεῖον διακριτικόν ἐλαχίστων, ἀλλά πραγματικά ὑπερόχων ψυχῶν.

 

 

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΡΙΖΑΡΕΙΟΥ

Μιά Κυριακή, μετά τή Θεία Λειτουργία, στήν ἐκκλησία τῆς Χρυσοσπηλιώτισσας, ὁ Ἃγιος ἀντίκρισε ἓναν ἱερέα μέ πολύ φθαρμένο τό ἐξώρασό του. Ἀμέσως βγάζει τό δικό του καί τό ἀνταλλάσσει μέ τόν φτωχό λευΐτη. 

Ἂλλη φορά, ἓνας φτωχός, πού μόλις εἶχε βγεῖ ἀπό τό νοσοκομεῖο, κατέφυγε στόν Πενταπόλεως καί ζητοῦσε χρήματα γιά ν’ ἀγοράσει φάρμακα. Ὁ Ἃγιος, μή ἒχοντας νά τοῦ δώσει, τοῦ πρόσφερε μιά καινούρια φορεσιά ἐσώρουχα, πού τοῦ εἶχαν χαρίσει, ὣστε πουλώντας τα μέ τό ἀντίτιμό τους νά ἐξυπηρετηθεῖ. Καί αὐτό ἒμμεσα ἐπιβεβαιώνεται ἀπό σημείωμα τῆς 16 Ἀπριλίου 1940, πού βρέθηκε στό προσωπικό ἀρχεῖο τοῦ μητροπολίτη Ἐλευθερουπόλεως Σωφρονίου, τό ὁποίο ἀναφέρει πώς συνέβαινε ὁ Ἃγιος νά μήν ἒχει δεύτερα ἐσώρουχα καί νά ἀναγκάζεται νά μένει στό δωμάτιό του ὣσπου νά πλυθοῦν καί νά στεγνώσουν τά ὑπάρχοντα. Ἀκόμα, διαπιστώνουμε ἀπό ἐπιστολές του πώς εἶχε μονάχα ἓνα ἐπανωκαλύμμαυχο, ἐνῶ ὑπῆρχαν περιπτώσεις πού δέν εἶχε χρήματα οὒτε νά πληρώσει τά εἰσιτήριά του γιά νά πάει στήν Αἲγινα.

Ἀλλά καί ὃταν ἒβγαινε ἀπό τή Σχολή, κυκλοφοροῦσε ταπεινά σάν ἁπλός ἱερέας. Ὁ μοναχός Νικόδημος, ἀπό τά Καυσοκαλύβια τοῦ Ἁγίου Ὂρους, τόν συνάντησε κάποτε κοντά στή Ριζάρειο, ὁ ὁποῖος καί τόν χαιρέτησε μέ τόν ἁγιορείτικο χαιρετισμό «Εὐλογεῖτε», πού ἦταν, τότε τουλάχιστον, ἂγνωστος στούς πολλούς. Ἀπόρησε ὁ μοναχός καί εἶπε:

- Πῶς γνωρίζετε, πάτερ, τό «Εὐλογεῖτε»;

- Καί ἐγώ, Γέροντα, μοναχός εἶμαι.

- Φαίνεσθε ὂτι εἶσθε καί παπᾶς. Ποῦ εἶσθε ἐφημέριος;

- Εἶμαι ἐδῶ εἰς τόν Ἃγιον Γεώργιον τῆς Ριζαρείου.

- Τότε θά εἶσθε ὁ μητροπολίτης Πενταπόλεως, διότι γνωρίζω καλῶς ὃτι αὐτός εἶναι ἐκεῖ ἐφημέριος. Διατί δέν φέρετε ἐξωτερικῶς τό διακριτικόν σας;

- Μέσα μας, γέροντα, πῶς θά ἒχουμε τόν Χριστόν, μέσα μας. Αὐτό ἒχει σημασία. Τά ἐξωτερικά δέν εἶναι καί τόσον ἀπαραίτητα, ἀπάντησε μέ γλυκύτητα ὁ Ἱεράρχης.

ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΑ ΑΙΓΙΝΗΤΗ

Εἰς μίαν ἀπό τίς ἐπισκέψεις μουι εἰς τήν Ἱεράν Μονήν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, ἓνας σεβάσμιος γέρων, πού ἐγνώρισε τόν ἁγιον Ἀνδρα, διηγήθη τό ἑξῆς αὐθεντικόν γεγονός, τό ὀποῖον ἒζησε ὁ γέρων, νέος τότε. Πλησίον τῆς Μονῆς ἒνας ἐργάτης ἐβλασφήμησε τά θεῖα, ὁ δέ Ἃγιος τόν ἢκουσεν.

 

Ἐπρόκειτο περί πτωχοτάτου ἀνθρώπου με πολυμελῆ οἰκογένειαν, ὡς συνήθως συμβαίνει εἰς τήν ἑλληνικήν ὓπαιθρον. Τόν ἐκάλεσε λοιπόν ὁ Ἃγιος εἰς τήν Μονήν. Ὃλοι ἀνέμενον νά ἀκούσουν τάς ἐντόνους –δικαιολογημένας βεβαίως- παρατηρήσεις τοῦ ἁγίου Πατρός πρός τόν βλασφημήσαντα ἐργάτην. Τίποτε δέν συνέβη ἐξ αὐτῶν. Ἐπί πολλήν ὣραν τόν ἐκράτησε πλησίον του, ὑποδεικνύων μέ πατρικήν στοργήν καί ἀγάπην τό μέγεθος τοῦ ἁμαρτήματος τῆς βλασφημίας τοῦ Παναγίου Ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, τόν ἐνουθέτησε μέ καλωσύνην καί τόν παρεκλάλεσε ποτέ νά μήν ἐπαναλάβῃ τό ἁμάρτημα αὐτό.

 

Ὁ ἲδιος ὁ ἐργάτης ἀνέφερεν ὓστερον μέ πόσον πόνον καί λύπην ἢκουσεν ὁ Ἃγιος τήν βλασφημίαν καί πόσον ἠγωνίσθη διά νά τοῦ ἀποκόψῃ τήν ὀλέθριαν αὐτήν συνήθειαν. Τέλος, ἀφοῦ τοῦ ἒδωκε πλήρη συγχώρησιν, ἒδωκε ἐντολήν εἰς τήν οἰκονόμον τῆς Μονῆς νά δώσῃ εἰς τόν ἐργάτην ἀπ’ ὃ,τι ὑπῆρχεν, ἂρτον, φροῦτα, ὂσπρια, ἒλαιον, μέ τήν παράκλησιν, ὃταν τοῦ παρουσιασθῇ ὁποιαδήποτε ἀνάγκη, νά μή διστάσῃ νά προσφύγῃ εἰς τόν Ἃγιον ὡς εἰς πατέρα του. Ὁ ἂνθρωπος ἐκεῖνος μεταμελήθη, οὐδέποτε ἐβλασφήμησε καί ἒγινε πρότυπον χριστιανοῦ.

 

Ὁ γράφων θά ἐνθυμῆται πάντοτε, μέ πόσην συγκίνησιν, ἀγάπην καί εὐλάβειαν, ὁ συμπαθής καί ἁπλοϊκός γέρων, τοῦ ἀφηγήθη τό περιστατικόν αὐτό, ὃταν δέ ἀνέφερε τό ὂνομα τοῦ Ἁγίου δάκρυα ἒτρεχον ἀπό τά μάτια του. Μήπως ἦτο ὁ ἲδιος ὁ εὐεργετηθείς ἀπό τόν Ἃγιον καί τό ἀπέκρυπτε;

 

 

ΟΔΗΓΗΤΗΣ ΑΙΓΙΝΗΤΩΝ

Στόν κοινωνικό τομέα στήν Αἲγινα, ὁ Ἃγιος Νεκτάριος, ὃσο βέβαια τοῦ ἐπέτρεπε ἡ μικρή σύνταξή του, πού βασικά ξοδευόταν γιά τό μοναστήρι, βοηθοῦσε καί φτωχούς Αἰγινῆτες. Ἀναφέρεται χαρακτηριστικά, πώς στά δύσκολα χρόνια τοῦ 1916-1917, ὁ Ἃγιος ἒλεγε στίς μοναχές νά μήν ἀποθηκεύουν τρόφιμα, ἀλλά ν’ ἀποθέτουν τή μέριμνά τους στόν Θεό.

Καθοδήγησε ὃμως πνευματικά ὁ Ἃγιος καί πολλούς Αἰγινῆτες. Ἀκόμα πρό ὀλίγον ἐτῶν ἦσαν εἶναι ἀρκετοί ἐκεῖνοι πού τόν ἐνθυμοῦνταν μέ τόν καλογερικό σκοῦφο καί τά τριμμένα ράσα νά ἐπισκέπτεται τά ταπεινά γειτονικά σπίτια καί νά περνάει μερικές ἁπλές στιγμές μαζί τους, μέ τό ζῶο τοῦ μοναστηριοῦ νά πηγαίνει γιά νερό στήν πηγή τοῦ Κουρέντη, νά κατεβαίνει στήν πόλη καί στα χωριά, νά ἐπισκέπτεται τούς φυλακισμένους, νά συναναστρέφεται τούς ἁπλούς ἀνθρώπυος, νά συζητάει τά ποικίλα προβλήματά τους, νά τούς ἐνθαρρύνει, νά εὐλογεῖ τά ἒργα τῶν χειρῶν τους. Ἀκόμα ἐνθυμοῦνται τά «σάν μπαμπάκι» δάκτυλά του, πού τόν εἶδαν νά τούς εὐλογεῖ ἀπό τό παράθυρο τοῦ δωματίου του, ὃταν αὐτοί ξεκινοῦσαν γιά μακρινό ψάρεμα ἢ γυρνοῦσαν ἀπό αὐτό μέ «πλῆθος ἰχθύων πολύ». Πολλοί, πρίν μερικά χρόνια, νεαρά παιδιά τότε, ἐνθυμοῦνταν μέ συγκίνηση ὃτι πήγαιναν ἐκεῖ μέ τους δασκάλους τους ἐκδρομή ἢ καί μόνοι τους, πῶς τόν συνόδευαν σέ προσκυνηματικούς περιπάτους στήν Παλιαχώρα, πῶς τούς παρακολουθοῦσε ὃταν διδάσκονταν γράμματα στό σχολεῖο πού λειτουργοῦσε στό δωμάτιο ἀπέναντι ἀπό τήν εἲσοδο τῆς ἐκκλησίας καί στό ὁποίο δίδασκαν, φυσικά δωρεάν, οἱ δασκάλες μοναχές Μαγδαληνή καί Ἀθανασία, πῶς ὁ ἲδιος τούς μάθαινε τροπάρια καί διάφορα θρησκευτικά τραγούδια, δέν λησμονοῦν τήν πολλή ἀγάπη, πού σάν ἁπλοϊκός «παποῦς» τούς ἒδειχνε.

 

ΜΙΑ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ

 

Ἡ Θεία Πρόνοια μᾶς εὐεργέτησε καί μέ μιά φωτογραφία τοῦ Ἁγίου Πατέρα μας, ἡ ὁποία ἀνήκει ἀκριβῶς στήν ἐποχή, πού ἦταν ἱεροκήρυκας στήν Εὒβοια. φαίνεται, ὃτι ἀγαπητά τέκνα του τόν παρακάλεσαν νά φωτογραφηθεῖ γιά νά ἒχουν μιάν ἀνάμνηση ἐποπτική τῆς στοργικῆς του πατρότητος, καί σέ κάποιο ἀντίτυπό της αὐτός ὑπέγραψε «Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος»κι ἀπό κάτω «ἱεροκῆρυξ Κύμης, 1893»! Μοιάζει μέ ἀνοιχτό βιβλίο, πού μπορεῖ κανείς, πού «ξεύρει γράμματα», νά διαβάσει τό βίο καί τήν πολιτεία του καί ὃλο τό ἁγιοπνευματικό ἐσωτερικό του. Πῶς μᾶς μιλάει βαθιά μές στήν καρδιά μας! Τί ἁρμονία ἐσωτερικῆς καί «ὑπέρ νοῦν» εἰρήνης, μέ τή γαλήνια καί καθαρή ἒκφραση τοῦ προσώπου του! Τί συμμετρία ἀρετῶν, μέ τήν ἒκφραση μορφῆς σάν τῶν ἁγίων τῶν βυζαντινῶν εἰκόνων!

 

Ἀλλά καί ἡ συγκλονιστική ἐκείνη ἀντίθεση «Μητροπολίτης… ἱεροκῆρυξ»; Ποιός δέν βλέπει ἐδῶ τό βάθος τῆς ἑκουσίου ταπεινώσεώς του, πού ματώνει καρδιές; Ἒφτανε νά δεῖ κανείς τή φωτογραφία αὐτή, μέ τή μαρμάρινη φυσιογνωμία, τήν ἀπλότητα τῆς ἐκφράσεως, τήν ἠρεμία τῶν ματιῶν, πού ἀντιφεγγίζουν τό πνευματικό του κάλλος, σέ συνδυασμό μέ τήν παραπάνω ἒνδειξη, γιά να πεῖ ἀδίστακτα: «Κανόνας πίστεως καί εἰκόνα πραότητος»!

 

*********************************************

 

            Ο ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑΣ

Τά θεῖα ρήματα ἀκούονται ἀπό τό γλυκύτατο στόμα τοῦ Νεκταρίου και διψασμένοι οἱ πιστοί τρέχουν διά νά τόν ἀκούσουν. Ἡ πολυλογία, ἡ ὁπία πολλάκις διακρίνει τό σημερινόν κήρυγμα καί πρό πάντων ἡ ἐπίδειξις γνώσεων καί ρητορείας, αἱ μάστιγες αὐταί τοῦ ἂμβωνος τῆς ἐποχῆς μας, εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ἂγνωστοι εἰς τόν ἃγιον.

Ὁμιλῶν οὗτος, ἐξαφανίζει ἑαυτόν ἁπλῶς γλῶσσαν, χείλη καί στόμα διά νά ὁμιλήσουν δι’ αὐτῶν ὁ Μέγας καί αἰώνιος Διδάσκαλος καί οἱ Πατέρες. Οἱ λόγοι του εἶναι ἀπόρροια τῆς βαθείας πίστεώς του καί τῆς ἀγάπης του πρός τόν Ἐσταυρωμένον, ἀγάπη πού πυρπολεῖ τά τρίσβαθα τῆς ψυχῆς του καί τῆς ἱερατικῆς του συνειδήσεως. Διότι εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς καθημερινῆς ζωῆς του, ζωῆς ἀφιερωμένης εἰς τόν Ἰησοῦν. Τό ἀκροατήριον σπεύδει καί γεμίζει τούς ναούς καί συνωθεῖται καί ταλαιπωρεῖται πολλάκις, διά νά τόν ἀκούσῃ.

ΠΑΜΠΤΩΧΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ὁ Ἃγιος Νεκτάριος ἐλθών εἰς Αθήνας το 1890 ἐστερεῖτο παντελῶς χρημάτων, διότι, ὃ,τι ἐπορίζεται ἐν τῇ Αἰγύπτῳ διένειμε εἰς τούς πτωχούς, καί ἐξέδιδε συγγράμματα ὠφέλιμα πρός το χριστιανικόν πλήρωμα. «Χρήματα καί Πενταπόλεως, δύο πράγματα ἀντίθετα», ἐνῶ ἐστερεῖτο καί αὐτοῦ τοῦ ἡμερησίου ἂρτου, παρ’ οὐδενός ἐζήτει τι, οὒτε ἒλεγεν ὃτι στερεῖται, ἀναμένων μετά πεποιθήσεως τήν θείαν ἀντίληψιν.

 

Πολλάκις ἀργότερον ἢρχετο εἰς τήν Ἐξαρχίαν τοῦ Παναγίου Τάφου, ἐν ἧἢμην ἐφημέριος, καί πλειστάκις συνώδεον αὐτόν ὃτε ἀνεχώρει μέχρι τῆς Ριζαρείου Σχολῆς καί τόν ἢκουον παροτρυντικῶς ὁμιλούντα: «Ὃταν ὁ ἂνθρωπος κατανοήσῃ τόν προορισμόν αὐτοῦ, καί ὃτι εἶναι τέκνον τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τοῦ ἂκρου ἀγαθοῦ, μετά περιφρονήσεως βλέπ[ει τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου».

 

 

ΤΟ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟ ΕΡΓΟ ΣΤΟ ΚΑΪΡΟ

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε ο Άγιος Νεκτάριος στον ποιμαντικό τομέα. Με πρωτοβουλία του Αγίου Νεκταρίου, η κοινότητα Καΐρου οργάνωνε «ευεργετικές θεατρικές παραστάσεις» όπως τις αποκαλούσαν τότε, για τη συλλογή χρημάτων προς διανομή των βοηθημάτων των φτωχών στις μεγάλες γιορτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Επίσης, η επιτροπή της κοινότητες ενίσχυε τους φτωχούς με ποσά που διέθετε από την είσπραξη των συνδρομών των εγγεγραμμένων μελών της, κι αν αυτό ήταν αδύνατο έπαιρνε από τα αποθεματικά κεφάλαια των κτημάτων της κοινότητας. Στους φτωχούς η επιτροπή διένειμε λάδι και ρουχισμό. Υπήρχαν περιπτώσεις που ο Άγιος εξέδιδε δωρεάν πιστοποιητικά τέλεσης μυστηρίων, για να απαλλάξει τους φτωχούς από ένα επιπλέον βάρος, και με τον τρόπο αυτό κέρδιζε την εμπιστοσύνη τους προς την Εκκλησία. Ήταν κι αυτός ένας τρόπος διαποίμανσης.

Το σπουδαιότερο έργο που έγινε από την κοινότητα Καΐρου επί πατριαρχικού επιτρόπου του Αγίου, ήταν η «ἀνέγερσις δέκα ἑπτά οἰκίσκων τῶν πτωχῶν», στο προαύλιο του ναού του αγίου Μάρκου στο προάστιο Χαρτ-αρ-Ρούμ του Καΐρου. Οι εργασίες ανέγερσης άρχισαν στις 28 Οκτωβρίου 1886, με την υποβολή σχεδίου ανέγερσης και ολοκληρώθηκαν στις 19 Δεκεμβρίου 1888 με τα εγκαίνια του πτωχοκομείου. Η σπουδαιότητα του έργου έγκειται στην υλοποίησή του, σε μια περίοδο που χαρακτηρίζεται ως οικονομικά προβληματική για την κοινότητα του Καΐρου. Διαβάζοντας κανείς τα πρακτικά των συνεδριάσεων της κοινότητος θαυμάζει την επιμονή τόσο του πατριάρχου Σωφρονίου και του Αγίου Νεκταρίου, όσο και των μελών της κοινότητας, για την πραγμάτωση του σχεδίου στέγασης των φτωχών. Στις συνεδριάσεις αυτές γίνεται λόγος για άδεια κοινοτικά ταμεία και για τις ποικίλες μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για να επιτευχθεί το ανθρωπιστικό αυτό έργο.

ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟΤΟΚΑΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ

Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα, Ἄχραντε Θεοτόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, Πανένδροσέ τε πόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν, ἀκτίνων λαμπροτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Χαρὰ Παρθενικῶν Χορῶν, Ἀγγέλων ὑπερτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτὸς καθαρωτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν, πασῶν ἁγιωτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μαρία Ἀειπάρθενε, Κόσμου παντὸς Κυρία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Ἄχραντε Νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μαρία Νύμφη Ἄνασσα, χαρᾶς ἡμῶν αἰτία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Κόρη σεμνὴ Βασίλισσα, Μήτηρ ὑπεραγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Τιμιωτέρα Χερουβείμ, ὑπερενδοξοτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Τῶν ἀσωμάτων Σεραφείμ, τῶν Θρόνων ὑπερτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε τὸ ᾆσμα Χερουβείμ, χαῖρε ὕμνος Ἀγγέλων, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ, χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε εἰρήνη καὶ χαρά, λιμὴν τῆς σωτηρίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Παστὰς τοῦ Λόγου ἱερά, ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς, ζωῆς τε αἰωνίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Χαῖρε τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, Πηγὴ ἀθανασίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Σὲ ἱκετεύω Δέσποινα, Σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Σὲ δυσωπῶ Παντάνασσα, Σὴν χάριν ἑξαιτοῦμαι, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Κορὴ σεμνὴ καὶ ἄσπιλε, Δέσποινα Παναγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Ἐπάκουσόν μου Ἄχραντε, κόσμου παντὸς Κυρία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἀντιλαβοῦ μου ρύσαι με, ἀπὸ τοῦ πολεμίου, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Καὶ κληρονόμον δεῖξον με, ζωῆς τῆς αἰωνίου, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

ΔΙΔΑΧΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Εἰρήνη

Ἡ εἰρήνη εἶναι θεῖο δῶρο, ποὺ χορηγεῖται πλουσιοπάροχα σ᾿ ὅσους συμφιλιώνονται μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐκτελοῦν τὰ θεῖα Του προστάγματα.

Ἡ εἰρήνη εἶναι φῶς καὶ φεύγει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ποὺ εἶναι σκοτάδι. Ἕνας ἁμαρτωλὸς ποτὲ δὲν εἰρηνεύει.

Νὰ ἀγωνίζεστε ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας καὶ νὰ μὴ σᾶς ταράζει ἡ ἐξέγερση τῶν παθῶν μέσα σας. Γιατὶ, ἂν στὴν πάλη μαζί τους νικήσετε, τὸ ξεσήκωμα τῶν παθῶν ἔγινε γιὰ σᾶς ἀφορμὴ νέας χαρᾶς καὶ εἰρήνης.

«Νὰ ἐπιδιώκετε τὴν εἰρήνη μὲ ὅλους, ἐπιδιώκετε καὶ τὴν ἁγιότητα, χωρὶς τὴν ὁποία κανεὶς δὲν θ᾿ ἀντικρύσει τὸν Κύριο» (Ἑβρ.12, 14).

Ἡ εἰρήνη καὶ ὁ ἁγιασμὸς εἶναι δυὸ ἀναγκαῖες προϋποθέσεις γιὰ ὅποιον ζητάει μὲ πόθο νὰ δεῖ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἡ εἰρήνη εἶναι τὸ θεμέλιο στὸ ὁποῖο στηρίζεται ὁ ἁγιασμός.

Ὁ ἁγιασμὸς δὲν παραμένει σὲ ταραγμένη καὶ ὀργισμένη καρδιά. Ἡ ὀργή, ὅταν χρονίζει στὴν ψυχή, δημιουργεῖ τὴν ἔχθρα καὶ τὸ μίσος ἐναντίον τοῦ πλησίον. Γι᾿ αὐτὸ ἐπιβάλλεται ἡ γρήγορη συμφιλίωση μὲ τὸν ἀδελφό μας, ὥστε νὰ μὴ στερηθοῦμε τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἁγιάζει τὴν καρδιά μας.

Ἐκεῖνος ποὺ εἰρηνεύει μὲ τὸν ἑαυτό του, εἰρηνεύει καὶ μὲ τὸν πλησίον του, εἰρηνεύει καὶ μὲ τὸ Θεό. Ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος εἶναι ἁγιασμένος, γιατὶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς κατοικεῖ μέσα του.

Ἀγάπη

Ἐπιδιώκετε τὴν ἀγάπη. Ζητᾶτε καθημερινὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ τὴν ἀγάπη. Μαζὶ μὲ τὴν ἀγάπη ἔρχεται καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τῶν ἀγαθῶν καὶ τῶν ἀρετῶν. Ἀγαπᾶτε, γιὰ ν᾿ ἀγαπιέστε κι ἐσεῖς ἀπὸ τοὺς ἄλλους. Δῶστε στὸ Θεὸ ὅλη σας τὴν καρδιά, ὥστε νὰ μένετε στὴν ἀγάπη. «Ὅποιος ζεῖ μέσα στὴν ἀγάπη, ζεῖ μέσα στὸ Θεό, κι ὁ Θεὸς μέσα σ᾿ αὐτόν» (Α´ Ἰω. 4, 16).

Ὀφείλετε νὰ ἔχετε πολλὴ προσοχὴ στὶς μεταξύ σας σχέσεις καὶ νὰ σέβεστε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον ὡς πρόσωπα ἱερά, ὡς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Νὰ μὴν ἀποβλέπετε ποτὲ στὸ σῶμα ἢ στὴν ὀμορφιά του, ἀλλὰ στὴν ψυχή. Προσέχετε τὸ αἴσθημα τῆς ἀγάπης, γιατὶ, ὅταν ἡ καρδιὰ δὲν θερμαίνεται ἀπὸ τὴν καθαρὴ προσευχή, ἡ ἀγάπη κινδυνεύει νὰ γίνει σαρκικὴ καὶ ἀφύσικη, κινδυνεύει νὰ σκοτίσει τὸ νοῦ καὶ νὰ κατακάψει τὴν καρδιά.

Πρέπει νὰ ἐξετάζουμε καθημερινά, μήπως ἡ ἀγάπη μας δὲν ἀπορρέει ἀπὸ τὸ σύνδεσμο τῆς κοινῆς μας ἀγάπης πρὸς τὸ Χριστό, μήπως δὲν πηγάζει ἀπὸ τὸ πλήρωμα τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν Κύριο. Αὐτὸς ποὺ ἀγρυπνεῖ νὰ διατηρήσει ἁγνὴ τὴν ἀγάπη, θὰ φυλαχθεῖ ἀπὸ τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, ποὺ προσπαθεῖ σιγὰ-σιγὰ νὰ μετατρέψει τὴν χριστιανικὴ ἀγάπη σὲ ἀγάπη κοινὴ καὶ συναισθηματική.

Ας είμαστε λοιπόν πάντοτε ευγενικοί.

Ποτέ απο τα χείλη μας να μη βγεί λόγος κακός,

λόγος που δεν είναι αλατισμένος με τη χάρη του Θεού,αλλά πάντοτε λόγοι χαριτωμένοι , λόγοι αγαθοί, λόγοι που μαρτυρούν την κατά Χριστόν ευγένεια και την ψυχική μας καλλιέργεια.

                          Άγιος Νεκτάριος

ΠΟΙΗΜΑ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Δέσποινα παντευλόγητε, Υπέραγνε Παρθένε,

Παράδεισε πανθαύμαστε, κήπε καλλωπισμένε,

Σε δυσωπώ, Πανάχραντε, χαρίτωσον τον νουν μου,

κατεύθυνον τας σκέψεις μου, φώτισον την ψυχήν μου.

Κόρη με ποίησον αγνόν, πράον, σεμνόν, ανδρείον,ησύχιον και κόσμιον, ευθύν, όσιον, θείον,επιεική, μακρόθυμον, των αρετών δοχείον,

άμεμπτον, ανεπίληπτον, των αγαθών ταμείον.

Δος μοι σοφίαν, σύνεσιν και μετριοφροσύνην,

φρόνησιν και απλότητα και ταπεινοφροσύνην.

Δος μοι νηφαλιότητα, όμμα πεφωτισμένον,

διάνοιαν ολόφωτον, πνεύμα εξηγνισμένον.

Απέλασον την οίησιν, την υπερηφανίαν,

τον τύφον, την φυσίωσιν, και την αλαζονείαν,

την ύβριν, το αγέρωχον, την υψηλοφροσύνην,

γλώσσα μεγαλορρήμονα, ισχυρογνωμοσύνην.

Την αστασία την φρικτήν, την περιττολογίαν,

την πονηρία την πολλήν, και την αισχρολογίαν.

Χάρισαί μοι, Πανάχραντε, την ηθικήν ανδρείαν,

το θάρρος, την ευστάθειαν, δος μοι την καρτερίαν.

Δος μοι την αυταπάρνησιν, την αφιλαργυρίαν,

ζήλον μετ’επιγνώσεως και αμνησικακίαν.

Δος μοι ακεραιότητα, ευγένειαν καρδίας,

πνεύμα ευθές, ειρηνικόν, και πνεύμα αληθείας.

Φυγάδευσον, Πανάχραντε, τα πάθη της καρδίας,

τα πολυώνυμα, Αγνή, της ηθικής δειλίας.

Την αναδρίαν την αισχράν, το θράσος, την δειλίαν,την ατολμίαν την δεινήν και την απελπισίαν.

Άρον μοι, Κόρη, τον θυμόν και πάσαν ραθυμίαν,

την αθυμία, την οργήν, ως και την οκνηρίαν.

Τον φθόνον, την εμπάθειαν, το μίσος, την κακίαν,την μήνιν, την εκδίκησιν και την μνησικακίαν.

Την έριδα την ευτελή και την πολυλογίαν,

την γλωσσαλγίαν την δεινήν και την βωμολοχίαν.

Δος μοι, Παρθένε, αίσθησιν, δος μοι ευαισθησίαν.

Δος μοι συναίσθησιν πολλήν και ευσυνειδησίαν.

Δος μοι, Παρθένε, την χαράν Πνεύματος του Αγίου.

Δος μοι ειρήνην τη ψυχή, ειρήνην του Κυρίου.

Δος μοι αγάπην, έρωτα θείον, εξηγηγνισμένον,

πολύν, θερμόν και καθαρόν και εξηγιασμένον.

Δος πίστιν ζώσαν, ενεργόν, θερμήν, αγνήν, αγίαν,ελπίδα αδιάσειστον, βεβαίαν και οσίαν.

Άρον απ’εμού, Παρθένε, τον κλοιόν της αμαρτίας,την αμέλειαν, την μέθην, την ανελεημοσύνην,τα κακάς επιθυμίας, την δεινήν ακολασίαν,γέλωτας της ασελγείας και την πάσαν κακουργίαν.

Σωφροσύνην δος μοι, Κόρη, δος εγκράτειαν, νηστείαν,προσοχήν και αγρυπνίαν και υπακοήν τελείαν.

Δος μοι προσοχήν εν πάσι και διάκρισιν οξείαν,

σιωπήν και ευκοσμίαν, και υπομονήν οσίαν.

Επιμέλειαν παράσχου, Δέσποινα, προς εργασίαν,

προς τελείωσιν και ζήλον αρετών προς γυμνασίαν.

Την ψυχήν μου, την καρδίαν και τον νουν μου, Παναγία,τήρει εν αγιωσύνη, 

φύλαττε εν παρθενία.