Ὁ Ἃγιος Νεκτάριος ἐλθών εἰς Αθήνας το 1890 ἐστερεῖτο παντελῶς χρημάτων, διότι, ὃ,τι ἐπορίζεται ἐν τῇ Αἰγύπτῳ διένειμε εἰς τούς πτωχούς, καί ἐξέδιδε συγγράμματα ὠφέλιμα πρός το χριστιανικόν πλήρωμα. «Χρήματα καί Πενταπόλεως, δύο πράγματα ἀντίθετα», ἐνῶ ἐστερεῖτο καί αὐτοῦ τοῦ ἡμερησίου ἂρτου, παρ’ οὐδενός ἐζήτει τι, οὒτε ἒλεγεν ὃτι στερεῖται, ἀναμένων μετά πεποιθήσεως τήν θείαν ἀντίληψιν.
Πολλάκις ἀργότερον ἢρχετο εἰς τήν Ἐξαρχίαν τοῦ Παναγίου Τάφου, ἐν ἧἢμην ἐφημέριος, καί πλειστάκις συνώδεον αὐτόν ὃτε ἀνεχώρει μέχρι τῆς Ριζαρείου Σχολῆς καί τόν ἢκουον παροτρυντικῶς ὁμιλούντα: «Ὃταν ὁ ἂνθρωπος κατανοήσῃ τόν προορισμόν αὐτοῦ, καί ὃτι εἶναι τέκνον τοῦ Οὐρανίου Πατρός, τοῦ ἂκρου ἀγαθοῦ, μετά περιφρονήσεως βλέπ[ει τά ἀγαθά τοῦ κόσμου τούτου».
