Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΜΙΑΣ ΕΦΗΒΟΥ

Χριστέ μου,

Εσύ που σταυρώθηκες και αναστήθηκες για μένα, σ’ ευχαριστώ για τη θυσία Σου. Η καρδιά μου είναι γεμάτη από την άπειρη αγάπη Σου. Ζητώ το έλεός Σου για να ανέβω τον δικό μου Γολγοθά, για να με οδηγήσεις στην Ανάσταση και τη γλυκιά αγκαλιά Σου. Σ’ ευχαριστώ που με προστατεύεις από τους εχθρούς μου και με βοηθάς να μην τους μισήσω. Ευχαριστώ που μου στέλνεις τους αγίους Αγγέλους σου να με φυλάνε από τον Πονηρό. Ευχαριστώ που μου απλώνεις το χέρι κάθε φορά που η ζωή με γονατίζει. Ευχαριστώ για τις στιγμές που σε είχα τόση ανάγκη και δεν μου αρνήθηκες τη βοήθειά σου, σε ευχαριστώ για τις δοκιμασίες που επέτρεψες να μου συμβούν για να εκτιμήσω καλύτερα τον δρόμο προς τον Παράδεισο. Ευχαριστώ για την ευσπλαχνία Σου, ζητώ συγχώρεση για τις αμαρτίες μου, Κύριε, που προσβάλλουν το Άγιο πρόσωπό σου.

                                      Α.Σ.

ΕΝΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΘΑΥΜΑ

Αυτό το αφιερώνω στον συμπαίκτη και συνοδοιπόρο στη ζωή μου Masud…

Προσωπικά πιστεύω πως και εγώ έχω ζήσει ένα θαύμα, μα πολλοί δεν το θεωρούν θαύμα, αλλά κάτι διαφορετικό που έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και τη δυναμικότητα κάθε ανθρώπου. Φέτος στην ομάδα μου ήρθε ένα προσφυγόπουλο, ο Masud.Το παιδί αυτό είναι περίπου 16 χρόνων αλλά δεν είμαι και σίγουρος, διότι παίζει στο εφηβικό και τον συναντώ μόνο κάθε Τρίτη, που κάνω προπόνηση με τους μεγάλους. 

Ο Masud κατάγεται από το Αφγανιστάν και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του για να σώσει τη ζωή του. Εγώ πάντα πάω πιο νωρίς στην προπόνηση, όπως και ο Masud, γι’ αυτό πιάνουμε τη συζήτηση… Δεν ντράπηκε να μου πει ότι ζει υπό κακές συνθήκες και έχει λίγα χρήματα. Μάλιστα, μου τόνισε ότι θα προσπαθήσει να μαζέψει χρήματα και σε 3-4 χρόνια θα πάει να ζήσει στη Γερμανία αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Μια μέρα ανοίξαμε το θέμα της γενοκτονίας στην χώρα του. Μου μίλησε για τον πόλεμο περιγράφοντάς μου φρικτές σκηνές πόνου, κάτι που έμοιαζε με ταινία, κινηματογράφο, θέατρο μα σίγουρα όχι με την πραγματικότητα… Σοκαρίστηκα… Στο πρόσωπό του διέκρινα μια απελπισία αλλά μετά χαμογέλασε και μου πρότεινε να πάμε να τρέξουμε. 

Στη συνέχεια έγινε μια παρεξήγηση. Ένα παιδί κάτι του είπε και ο Masud κατάλαβε πως πρόσβαλε την οικογένεια του. Αμέσως το βλέμμα του μετατράπηκε σε στοχαστικό. Δεν θύμωσε, αλλά πολύ ήρεμα είπε: «Εμένα βρίσε με αλλά όχι την οικογένεια μου…Ο μπαμπάς και η μαμά μου πυροβολήθηκαν μπροστά στα μάτια μου… Σου εύχομαι να μην το ζήσεις ποτέ». Έτσι του είπε, χωρίς να του κρατήσει κακία… Φαίνεται έχει περάσει τα πάντα και δεν τον λυγίζει τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως κοιμόμουν… Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι συνέβη. Αμέσως του εξηγήσαμε ότι ήταν μια ασάφεια και το παιδί δεν του είχε προσβάλει την οικογένειά του. 

O Masud όπως πάντα χαμογέλασε και σηκώθηκε γιατί είχε έρθει η σειρά μας. Όλο αυτό έγινε μέσα σε ένα φρικιαστικό πεντάλεπτο γιατί κάναμε μια άσκηση που δεν έπαιζαν όλοι οι παίκτες μαζί και έτσι περιμέναμε την σειρά μας…Και για δες…ο Masud χαμογελάει μετά απ’όσα πέρασε. Δεν σταματάει να ελπίζει πως τα πράγματα θα καλυτερεύσουν... Δεν ήθελα να φανώ περίεργος και να τον ρωτήσω με ποιον μένει και πού… Αλλά ξέρω... Ξέρω ότι σήμερα Τρίτη μετά το σχολείο θα πάω προπόνηση και θα τον δω πάλι εκεί να περιμένει να αρχίσουμε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Μόνο που φαντάζομαι όσα μου περιέγραψε σοκάρομαι. Θα μπορούσε να μείνει εκεί, να δεχθεί και αυτός μια σφαίρα αλλά άκουσε τη φωνή του μπαμπά του…«Τρέξε».Φίλησε τα πτώματα των γονιών του και όντως έτρεξε χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω… «Την θυμάμαι καλά αυτή τη σκηνή…», μου μιλούσε σπαστά Ελληνικά και λίγο Αγγλικά… Είναι η μόνη φορά που τον είδα να κλαίει. Δάκρυσα όταν τα άκουσα αυτά, αλλά, όπως και να χει, το παρελθόν είναι παρελθόν και δεν αλλάζει. Αυτό λοιπόν, για να μην σας κουράζω, τα γράφει ένας έφηβος ο οποίος πιστεύει ότι ζει ένα θαύμα…

Φίλε Masud,σου εύχομαι μέσα από όλη μου την καρδιά να χαμογελάς για πάντα.

Εργασία: Γράψε ένα κείμενο με θέμα Πρακτικές εφαρμογές του Τριαδολογικού δόγματος στην οικογένεια και το σχολείο

Η βασική ιδέα που διέπει το Τριαδολογικό Δόγμα είναι ότι Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα συνιστούν έναν Θεό. Ο Θεός αυτός είναι ένας, μία ουσία, αλλά τρισυπόστατος, έχει ουσιαστικά τρεις υποστάσεις, τρία πρόσωπα. Τα πρόσωπα αυτά είναι ίσα, αλλά ταυτόχρονα διαφορετικά και ζώντας το ένα μέσα στο άλλο δημιουργούν μια κοινωνία αμοιβαίας αγάπης, αλλά και ταπείνωσης. Το κάθε πρόσωπο είναι τέλειος Θεός και όλα μαζί έχουν μία θέληση και μία ενέργεια.

Έτσι, στο σχολείο οι μαθητές αποτελούν όλοι μία τάξη, μία ενότητα, μία κοινωνία, αλλά ο καθένας είναι διαφορετικός και ταυτόχρονα ίσος με τους άλλους. Παρομοίως, στην οικογένεια, τα μέλη της όλα έχουν όμοια ουσία, συγγένεια, αποτελώντας μία ενότητα και ο καθένας έχει διαφορετικό, αλλά ισότιμο ρόλο στην λειτουργία της. Ενδεικτικές είναι οι παρακάτω ιστορίες:

ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Στο 3ο Γυμνάσιο Αγίου Αθανασίου έλαβε χώρα φέτος ένας ενδοσχολικός Μαθηματικός Διαγωνισμός για την Γ’ Γυμνασίου. Στον διαγωνισμό θα διαγωνιζόταν η κάθε τάξη ξεχωριστά, δηλαδή το βραβείο δεν θα δινόταν σε συγκεκριμένα μόνο παιδιά, αλλά σε ολόκληρη την τάξη. Για να μπορέσει λοιπόν μια τάξη να διακριθεί έπρεπε να γράψουν πάνω από το 70% των σωστών απαντήσεων τα περισσότερα παιδιά σε σύγκριση με τις υπόλοιπες τάξεις. Έτσι το Γ2 ξεκίνησε να προετοιμάζεται. Επικρατούσε στην τάξη ένα κλίμα αλληλοβοήθειας και αμοιβαίας αγάπης. Παιδιά που καταλάβαιναν πιο καλά τα μαθηματικά βοηθούσαν με υπομονή και καλή διάθεση εκείνα που δυσκολεύονταν. Όλοι εργάζονταν μαζί, με μία θέληση και μία ενέργεια. Έφτασε λοιπόν η ημέρα του διαγωνισμού και όλοι έβαλαν τα δυνατά τους. Το αποτέλεσμα ωστόσο δεν ήταν το επιθυμητό. Η τάξη δεν κατάφερε να νικήσει. Βέβαια, αν και τα παιδιά ήταν απογοητευμένα, κανείς δεν έριξε το φταίξιμο σε κανέναν. Όλοι προσπάθησαν σαν μία τάξη, το Γ2, και όλοι έχασαν σαν μία τάξη, το Γ2, και όχι ο καθένας ξεχωριστά. Ωστόσο, δεν είχε και τόση σημασία, αφού αυτή η εμπειρία, και ιδιαίτερα η ήττα τους, τους έδειξε πόσο ενωμένοι και αγαπημένοι είναι. Μπορεί ο καθένας να είναι διαφορετικός, αλλά δεν παύουν όλοι μαζί να είναι μία ένωση προσώπων, μία ουσία, το Γ2.

ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Στην γειτονιά που κατοικεί η οικογένεια Στεργίου ζει και ένας πολύ φτωχός άνδρας, ο κύριος Θοδωρής με τα δύο του παιδιά. Η γυναίκα του δυστυχώς έχει πεθάνει και πλέον δύσκολα τα βγάζει πέρα. Η οικογένεια Στεργίου λοιπόν αποφάσισε μια μέρα, βλέποντας τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης των φτωχών γειτόνων τους, να τους βοηθήσει στέλνοντας ένα δέμα. Το δέμα, αν και στάλθηκε από την οικογένεια σαν να ήταν ένα ενιαίο πρόσωπο, προετοιμάστηκε από το κάθε μέλος της ξεχωριστά. Έτσι, η ουσία αυτής της συλλογικής προσπάθειας έλαβε διαφορετική υπόσταση με το κάθε μέλος της οικογένειας. Συγκεκριμένα, ο μεγάλος γιος, ο Αντώνης, μόλις άκουσε την ιδέα ενθουσιάστηκε. Έτρεξε αμέσως στο υπόγειο και βρήκε τα παλιά του παιχνίδια. Χίλια δυο στρατιωτάκια, lego και μία μπάλα ποδοσφαίρου μπήκαν στο δέμα. Η μικρότερη αδερφή του, η Λίνα, με χαρά άνοιξε την ντουλάπα της και ξεκρέμασε όλα τα παλιά φουστάνια, τις μπλούζες και τα παντελόνια και με προσοχή τα τοποθέτησε στο δέμα. Η μητέρα τους, η κυρία Στέλλα, έπιασε αμέσως δουλειά στην κουζίνα. Άρχισε να ψάχνει τα ντουλάπια και να συγκεντρώνει διάφορα τρόφιμα, τα οποία στην πορεία συσκεύασε και έβαλε στο δέμα. Τελευταίος ο πατέρας, ο κύριος Μιχάλης, χωρίς κανέναν δισταγμό, σήκωσε από την τράπεζα ένα αρκετά μεγάλο ποσό χρημάτων, το οποίο ήταν διατεθειμένος να προσφέρει στην φτωχή οικογένεια. Το δέμα λοιπόν ετοιμάστηκε με αγάπη από όλη την οικογένεια. Όλοι προσέφεραν ισότιμα κάνοντας μια άλλη οικογένεια ευτυχισμένη, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.

                                                                     Ι.Φ.

ΕΨΑΞΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε. Και τίποτα δεν τον σταματούσε. Μήτε η βροχή και τα λασπωμένα πεζοδρόμια, μήτε τα ψυχρά, γεμάτα εκνευρισμό κορναρίσματα των αυτοκινήτων. Τα προσπερνούσε όλα βιαστικά και συνέχιζε να τρέχει. Σαν έμπαινε σε πιο σκοτεινά δρομάκια, όπου υπήρχε λιγότερο φως, η σκιά του τον φόβιζε περισσότερο από τις παρέες των κοινωνικών αποβρασμάτων που κυκλοφορούσαν εκείνες τις ώρες. Φοβόταν πως θα γίνει σαν κι αυτούς, σώμα χωρίς ψυχή. Φοβόταν πως έστω και τα λίγα δείγματα ανθρωπιάς που του έχουν μείνει θα εξαφανιστούν. Φοβόταν πως δεν είχε άλλες ελπίδες. Φοβόταν. Δεν σταματούσε όμως. Ο φόβος του τον έτρεφε, του έδινε δύναμη. Και έτσι συνέχισε να τρέχει. 

Σαν έφτασε στο λιμάνι οι δείκτες έδειχναν 5.00. Ξημέρωνε. Ένα πλοίο είχε μόλις φτάσει και ξεφόρτωνε την ανθρώπινη μάζα του. Φωνές, κλάματα, χαμός. Κατάφερε όμως να τον αναγνωρίσει. Καθότανε στο παγκάκι του με το μικρό κορίτσι στην αγκαλιά. Η μικρή δεν θα ήταν πάνω από πέντε χρονών και αυτός γύρω στα εικοσιπέντε, πρόωρα όμως γερασμένος. Τους πλησίασε επιφυλακτικά. Ο άντρας σήκωσε το βλέμμα του. Ένα βλέμμα που παραδόξως δεν ήταν γεμάτο κακία και μίσος, αλλά καλοσύνη και ζεστασιά. Του χαμογέλασε.

-Συγγνώμη για πριν. 

-Δεν πειράζει, ούτε ο πρώτος είσαι ούτε ο τελευταίος. 

-Δεν το ήθελα. Απλά βιαζόμουν  και το κορίτσι πετάχτηκε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να το δω. Πως είναι τώρα;

-Καλά είναι μην ανησυχείς.

-Ωραία. 

Γύρισε να φύγει. Καθώς απομακρυνόταν, μόλις που πρόλαβε να ακούσει το κορίτσι να ρωτάει:

-Ποιος ήταν αυτός μπαμπά;

-Κάποιος που έμαθε να αγαπάει!

                                    Μ.Π.

ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Α. Ψάχνω να βρω την αγάπη, όμως αυτή κρύβεται καλά. Κρύβεται πίσω από εκείνους εκεί. Ναι, ναι, εκείνους που φέρονται άσχημα σε συνανθρώπους χωρίς λόγο. Να, τώρα άλλαξε κρυψώνα. Κρύβεται πίσω από τους άλλους, αυτούς που βρίζουν και ξυλοκοπούν  ανήμπορους. Παίζει σα μικρό παιδί, κρύβεται και κάνει νάζια. Λίγοι καταφέρνουν να τη βρουν. Στις μέρες μας βγαίνει σπάνια στο φως. Γι’ αυτό λοιπόν θα παίξω μαζί της. Όπως και τα παιδιά, αφού τώρα πια αυτά είναι απ’ τους  λίγους  που μπορούν να την πείσουν να βγει απ’ την κρυψώνα της, με πιστό σύντροφο την ανθρωπιά. Δεν ξέρω πόσο θα χρειαστεί, όμως εγώ θα παίξω μαζί της. Θα παίξω το παιχνίδι της ζωής και θα τη βρω. Γιατί δεν κάνετε κι εσείς το ίδιο;

 

Β. ΑΓΑΠΗ: Αγνοείται
Τελευταία φορά την είδαν πριν από αρκετό καιρό. Παρ’ όλα αυτά ακόμα υπάρχουν μαρτυρίες πως κατά καιρούς εντοπίζεται σε διάφορα μέρη του κόσμου.

ΣΤΕΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ:  οικογένεια, φιλία
ΚΑΤΟΧΟΙ:  οι πάντες (θα μπορούσαν)

ΙΔΑΙΤΕΡΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΣΕ:  όλους  (αφού δεν κάνει διακρίσεις)

ΑΛΕΡΓΙΑ ΣΕ:  ζήλεια, μίσος

ΦΟΒΑΤΑΙ ΠΟΛΥ:  τον πόλεμο

 
ΠΑΙΡΕΤΑΙΡΩ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:  Τώρα πια η παρουσία της σπανίζει. Ψάχνω να τη βρω. Σε περίπτωση που την βρείτε πρώτος παρακαλώ προσευχηθείτε.
 

                                  Μ.Κ.

ΤΕΣΤ ΑΓΑΠΗΣ

1)Περπατάς. Σε μια στιγμή βλέπεις μια ηλικιωμένη κυρία να προσπαθεί να περάσει τον δρόμο φορτωμένη με ψώνια. Εσύ…

α) θα την βοηθούσες.

β) θα έκανες τον/την αδιάφορο/η και θα την        προσπερνούσες.

γ) θα την αγνοούσες μεγαλοπρεπώς γελώντας από μέσα σου.

2)Πιο κάτω ένας κύριος περπατάει αμέριμνος και ξαφνικά του πέφτει το πορτοφόλι. Εσύ…

α) θα του το έδινες.

β) θα έβλεπες τι έχει μέσα και αναλόγως.

γ) θα το έπαιρνες και δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη.

3)Παραπέρα, ενώ (λίγο αφηρημένα) περνάς τον δρόμο ένα αυτοκίνητο περνά ξυστά από δίπλα σου. Ο οδηγός βγαίνει και απολογείται. Εσύ…

α) θα τον συγχωρούσες παραδεχόμενος την αφηρημάδα σου.

β) θα του έκανες μια παρατήρηση, υποδεικνύοντάς του τον κίνδυνο.

γ) θα τον έβριζες έντονα σε υστερικό ύφος παρόλο που έχεις το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης.

4)Προχωράς. Πιο βιαστικά τώρα γιατί σε πιέζει ο χρόνος. Όπου να ναι αρχίζει η αγαπημένη σου σειρά! Ξαφνικά βλέπεις ένα παιδάκι να περπατάει μόνο του και να κλαίει, λέγοντας μέσα σε αναφυλητά, πως έχασε τη μαμά του. Εσύ…

α) θα το παρηγορούσες και θα πήγαινες μαζί του στην αστυνομία για να την ειδοποιήσετε.

β) θα του έλεγες δυο πράγματα για να ησυχάσει και θα το «φόρτωνες» στον επόμενο περαστικό.

γ) θα έτρεχες ακόμα πιο γρήγορα από πριν χωρίς να σε νοιάζει τίποτα άλλο από την εκπομπή που θες να προλάβεις.

5)(Ανάλογα  με τις προηγούμενες επιλογές σου η ώρα άφιξής σου) Φτάνεις! Είσαι πια στο δρόμο σου! Ενώ αγγίζεις την εξώπορτα βλέπεις άλλο ένα παιδάκι να τρέχει σαν τρελό πίσω από ένα πατίνι, το οποίο κατευθύνεται με τεράστια ταχύτητα προς έναν κήπο λίγο πιο κάτω. Εσύ…

α) θα βοηθούσες το παιδάκι να το πιάσει.

β) θα του έλεγες πως θα του χαρίσεις ένα που έχεις από παλιά και θα το παρότρυνες να πάει στο σπίτι του.

γ) έλα μωρέ τόσους και τόσους αγνόησες σήμερα γι’ αυτό θα σκοτιστείς; (Άσε που ακούς την εισαγωγή της εκπομπής που λέγαμε να έρχεται από το σαλόνι…)

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

Προφανώς σήμερα δεν ήταν και η πιο εύκολη μέρα για εσένα, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΣΟΥ. Ας αξιολογήσουμε όμως τις επιλογές σου αυτές! Για κάθε α) μέτρα 3 πόντους για κάθε β) 1 πόντο και για κάθε γ) καλύτερα τίποτα (0)…

15-12: Συγχαρητήρια αν είσαι σε αυτή την κατηγορία!!! Παραδέχομαι  πως είσαι ένας ιδιαίτερα καλόκαρδος άνθρωπος, που νοιάζεται για τους υπόλοιπους ανιδιοτελώς. Ανήκεις σε αυτούς που κάνουν πράξη το ρητό «κάνε το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό».

11-9:Μπράβο! Είσαι σε πολύ καλό δρόμο και αγγίζεις την τελειότητα της αγάπης! Συνέχισε έτσι και δεν θα το μετανιώσεις!

8-5:Χμμ…Η κατάσταση στην κατηγορία σου είναι μέτρια. Δεν είναι τραγική, αλλά θα ήταν θεμιτό να αλλάξεις λίγα πράγματα στον τρόπο σκέψης σου. Αν είσαι στο 7-8 δεν είναι κακή η προσπάθειά σου, ενώ στο 5-6 διακρίνονται ανησυχητικά σημάδια. Προσπάθησε περισσότερο γιατί όταν υπάρχει το καλύτερο το μέτριο δεν είναι αρκετό…

4-0: Μην το αγνοήσεις και αυτό, γιατί πραγματικά δεν δείχνεις παρά ψήγματα αγάπης, ενώ σε χαρακτηρίζει η ιδιοτέλεια. Βελτιώσου και θα δεις ανταπόκριση!

                               Ά. Π.

ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

 Πολλοί λένε πως η αγάπη είναι η μεγαλύτερη αρετή. Λένε πως αγάπη είναι να νοιάζεσαι, να βοηθάς και να φροντίζεις την οικογένειά σου και όλους τους συνανθρώπους σου όταν το χρειάζονται, βάζοντάς τους πάνω από τον ίδιο σου τον εαυτό. Και λένε πως αυτό σου προκαλεί ένα ξεχωριστό συναίσθημα μέσα σου. Έτσι λένε. 

Όμως εγώ δεν έχω ιδέα από αγάπη. Τους κρύους χειμώνες τους περνώ στην πλέον αρχαία πολυθρόνα μου δίπλα στο τζάκι και είτε ο υπηρέτης μου θα μου σερβίρει το γεύμα μου και θα κάθεται δίπλα μου, προσπαθώντας να διαβάσει τις σκέψεις μου, είτε θα κάθομαι μόνος, φιλοσοφώντας άδικα. Καμιά φορά στις γιορτές ανοίγω τις κουρτίνες του σκοτεινού μου σαλονιού και ρίχνω κλεφτές ματιές έξω. Βλέπω παιδιά να τρέχουν στους δρόμους τραγουδώντας, συγγενείς να αγκαλιάζονται και να ανταλλάσσουν δώρα κι ευχές, φωτεινά μαγαζιά γεμάτα κόσμο και την πλατεία στολισμένη με πολύχρωμα φώτα. 

Οι καμπάνες της εκκλησίας ηχούν και ορχήστρες τραβούν την προσοχή του πλήθους πάνω στην μουσική τους. Δεν νιώθω ζήλεια βλέποντας τον κόσμο έξω, αλλά νοσταλγώ. Πάνε αιώνες από τότε που ένιωθα πως αγαπούσα τον κόσμο γύρω μου και πως με αγαπούσαν.

Τώρα δεν μου έχει απομείνει κανένας. Δεν νοιάζομαι πλέον για τον έξω κόσμο, ούτε έχω διάθεση να βοηθήσω κανέναν. Ούτε φτωχό, ούτε ορφανό, ούτε τραυματισμένο. Ο μόνος άνθρωπος που έχω βοηθήσει από τότε που έμεινα μόνος είναι ο υπηρέτης μου, απλώς επειδή η οικογένειά του πείναγε και δεν μπορούσα να έχω άλλον έναν μίζερο σαν εμένα μέσα στο σπίτι. 

Άσπλαχνο, γεροπαράξενο και τσιγκούνη με φωνάζουν οι μεγάλοι, τα παιδιά πιστεύουν πως έχω πεθάνει και το φάντασμά μου κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι. "Δεν έχει την παραμικρή αγάπη να δώσει σε κανέναν", άκουσα κάποιον να λέει. Αυτή η λέξη μου είναι βάσανο στ’ αυτιά μου. Θέλω να αναζητήσω την αγάπη και να βοηθήσω τους πάντες γύρω μου, βαθιά μέσα μου, αλλά για την ώρα αυτό γίνεται στις πιο βαθιές σκέψεις μου. 

Αλλά από τις λίγες επισκέψεις μου στην Εκκλησία , έχω καταλάβει ένα πράγμα: πως ο Θεός για κάποιο λόγο με κρατά στη ζωή τόσα χρόνια και περιμένει από μένα να αναζητήσω την αγάπη. Το κυνήγι της αγάπης είναι δύσκολο. Θέλει θυσίες, πράξεις και θέληση. Τώρα στα βαθιά μου γεράματα, αν κάνω καλές πράξεις και ζήσω μια ζωή με νόημα προσφέροντας, ίσως ο Θεός με πάρει κοντά του, έχοντας κάνει το καθήκον μου. Χίλιες φορές καλύτερα από άλλα διακόσια χρόνια μοναξιάς και απόγνωσης.

  

                                  Ε.Σ.

ΕΦΗΒΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

Βοήθησέ με Θεέ μου

Να κάνω κάποιον ευτυχισμένο σήμερα

Να καταφέρω να κάνω κάποιον να γελάσει

Να καταφέρω να τον κάνω να νιώσει και αυτός αγάπη.

Βοήθησέ με Κύριέ μου

Να καταπολεμήσω τον εγωισμό μου

Να καταπολεμήσω τη ζήλεια μου

Να καταπολεμήσω την εγωπάθειά μου.

Βοήθησέ με Ουράνιέ μου

Να ζήσω αυτήν, αυτήν τη μια ακόμα μέρα

Που τόσο απλόχερα μου έδωσες

Γεμάτη ευτυχία, συγχώρηση και αγάπη

Ε. Λ.- Π.

****************************

Κύριε, δώσε μου τη δύναμη να αντιμετωπίσω τις προκλήσεις που μου επιφυλάσσει η κάθε ημέρα. 

Βοήθησέ με να μην υποκύψω σε πειρασμούς, ενώ όταν κάνω λάθη γίνε το στήριγμά μου, ώστε να μπορέσω να σε ακολουθήσω και πάλι.

Δίδαξέ μου να μετατρέπω τον θυμό μου σε ευγένεια, και να αγαπώ όλους τους συνανθρώπους μου. Αμήν.

                   Α. Σ.  

ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ

ΠΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΟΤΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ''ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ'' ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ?

Πολλοί νομίζουν ότι τα παιδιά στην σύγχρονη εποχή δεν έχουν προβλήματα. Η αλήθεια όμως είναι, ότι έχουν πάρα πολλά. Μπορεί οι ενήλικες να έχουν πιο σημαντικά προβλήματα, αλλά και τα παιδιά και οι ενήλικες νιώθουν ακριβώς το ίδιο. Ένα πρόβλημα είναι οι μεγάλες προσδοκίες που έχουν οι μεγάλοι για τα παιδιά. Ξυπνάμε εφτά η ώρα το πρωί (και αυτό χρειάζεται πραγματικά υπερβολική προσπάθεια), ετοιμαζόμαστε, πάμε σχολείο, αντιμετωπίζουμε ό, τι μπορείτε να φανταστείτε εκεί πέρα, γυρνάμε σπίτι, τρώμε, πάμε φροντιστήριο, γυρνάμε εξουθενωμένοι σπίτι, μετά κάνουμε όλο το διάβασμα που μας έχουν βάλει οι καθηγητές μας, γυρνάνε οι γονείς σπίτι από τις δουλειές τους και επειδή η μέρα μας πήγαινε τόσο ξεκούραστα και χαρούμενα, φυσικά δεν την αφήνουν έτσι. Ξεκινάνε να φωνάζουνε για κάθε πράγμα που έκανες λάθος στην ζωή σου. Ετοιμάζεσαι για ύπνο στις δώδεκα το βράδυ είτε επειδή είχες πολύ διάβασμα, είτε επειδή καθόσουν και σκεπτόσουν για την ζωή σου πριν κοιμηθείς, είτε επειδή προσπαθούσες να ξεφύγεις λίγο από την καθημερινότητα και είδες λίγο τηλεόραση ή έκατσες στο κινητό σου. Κοιμάσαι, ξέροντας ότι αύριο το πρωί πρέπει να ξυπνήσεις μόνη σου πριν βγει ο ήλιος, να ετοιμαστείς και να πας σχολείο. Προσπαθείς να χαμογελάσεις για ν μπεις μέσα. Εκεί που όλοι παίρνουν είκοσι και στεναχωριούνται για ένα δεκαεννέα που έτυχε να πάρουν, ενώ εσύ τα πήγες χάλια. Προσπαθείς να μην παραδόσεις τα όπλα και να είσαι ικανοποιημένη με μερικούς κακούς βαθμούς σου. Ο καθηγητής που σε μισεί, πάλι σου βάζει τις φωνές, πάλι σε μειώνει. Προσπαθείς να ενταχθείς, να είσαι ίδια με τους άλλους, αλλά είναι πολύ δύσκολο. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να το θέλεις αυτό, αλλά έτσι νιώθεις, δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Προσπαθείς να νιώσεις ωραία που είσαι μόνη, αλλά δεν γίνεται. Όλοι έχουν τα προβλήματά τους. Προσπαθείς να μην τους ζαλίσεις με τα δικά σου γιατί δεν θέλεις να χαλάσεις το πόσο χαρούμενα νιώθουνε ή απλά δεν τους το λες γιατί ξέρεις ότι δεν θα δώσουν την παραμικρή σημασία. Όλοι είναι πολύ απασχολημένοι με τον εαυτό τους. Δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις για όσα νιώθεις. Πας σπίτι, η ίδια ρουτίνα. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι όλοι νομίζουν πως δεν έχεις προβλήματα, απλά γιατί διαλέγεις να μην τους χαλάσεις την ημέρα με τα προβλήματά σου. Ανησυχείς για την κάθε μικροσκοπική λεπτομέρεια πάνω σου. Επειδή πάχυνες και σε κορόιδεψαν κάποια παιδιά για αυτό. Αυτοί δεν το καταλαβαίνουν. Δεν συνειδητοποιούν πόσο άσχημα σε έκαναν να νιώθεις. Υπάρχουν μέρες που όλοι νιώθουν έτσι, αλλά υπάρχουν και μέρες που πραγματικά νιώθεις ευτυχισμένη, όχι επειδή εξαφανίστηκαν όλα τα προβλήματά σου, αλλά επειδή ένα έφτιαξε λίγο... Επειδή κάποιος ενδιαφέρθηκε για εσένα ή επειδή εσύ μίλησες σε κάποιον για ένα από τα εκατομμύρια προβλήματά σου. Εκείνες τις μέρες που είσαι τόσο χαρούμενη, προσπαθείς να το απολαύσεις όσο πιο πολύ γίνεται. Προσπαθείς να κάνεις τους ανθρώπους που αγαπάς να νιώσουν και αυτοί έτσι. Όταν ξέρεις ότι έφτιαξες την ημέρα κάποιου και τον έκανες ευτυχισμένο για λίγο, τον έκανες να ξεχάσει όλα αυτά τα προβλήματα, τότε νιώθεις και εσύ ευτυχισμένη...

                                    Ε. Λ.Π.

ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΗΜΕΡΑ

Πολλά παιδιά, συχνά ανάμεσά μας, αντιμετωπίζουν προβλήματα στη σύγχρονη κοινωνία. Αυτά προέρχονται αρκετές φορές από το σπίτι, όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να καβγαδίζουν και αυτά με την αφέλειά τους και την αγνή ψυχή τους νομίζουν πως είναι τα ίδια η αιτία του τσακωμού. Η ψυχολογία τους καταστρέφεται. 

‘Υστερα, έχουν να αντιμετωπίσουν και προβλήματα στο σχολείο. Ευκολότερα καταλαβαίνει κανείς με ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί λέει κάτι λάθος στην τάξη. Τα υπόλοιπα παιδιά θα γελάσουν. Αυτό θα φοβάται πλέον να μιλήσει και θα νιώθει σα να του έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του. Ως εκ τούτου, θα μένει σιωπηλό. Στο διάλειμμα θα το κοροϊδεύουν και δεν θα έχει φίλους και παρέα. Όταν θα γυρνά σπίτι οι γονείς του δε θα έχουν χρόνο να το ακούσουν και αυτό κρατώντας τα πάντα μέσα του, θα οδηγείται προς την «αυτοκαταστροφή». 

Πώς περιμένετε ένα τέτοιο παιδί να ενταχθεί αργότερα στην κοινωνία, με τέτοια «μαύρα» παιδικά και εφηβικά χρόνια; Γι’αυτό, παρακαλώ, να προσέχουμε κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα μας, γιατί μπορεί να ενοχλεί και να βαραίνει τον άλλον, ακόμη και αν δεν το λέει. Ειδικά, αν αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι, δε θα έχει και μεγάλη όρεξη για αστειάκια, τα οποία πολλές φορές λέμε καλοπροαίρετα. Αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε είναι το πώς ο άλλος το παίρνει. Ας μπούμε, λοιπόν, στη θέση του συνανθρώπου μας και ας σκεφτούμε πριν μιλήσουμε! Όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή! Μην είσαι εσύ αυτός που θα του το στερήσει!!

                                       Θ.Π

ZYΓΑΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Μια φορά και έναν καιρό, ζούσε ένας ναύτης που ταξίδευε μέρα-νύχτα, και την οικογένεια του πού και που την έβλεπε… Είχε έναν γιο, μικρό σε ηλικία, αλλά μεγάλο σε ωριμότητα και γενναιότητα. Η γυναίκα του, δυναμική, αισιόδοξη και προτίστως πιστή και επιμελής στις εντολές του Θεού. Ο ναύτης έβλεπε την οικογένειά του μια φορά την εβδομάδα και κυρίως στις επίσημες γιορτές και αργίες. Η γυναίκα του ήταν άνεργη. Άνεργη, αλλα δυναμική και μαχητική. Αυτά τα δύο προσόντα τα απέκτησε μέσω της προσπάθειας που κατέβαλλε, να μεγαλώσει σωστά, μόνη, το παιδί της.
Κάποια Χριστούγεννα, μετά από μια επίσκεψη στον γιατρό, η μητέρα έφερε τα ευχάριστα νέα στην οικογένεια, ότι σε εννιά μήνες θα αποκτούσε μωράκι! Ο πατέρας συγκινημένος, πήρε την οικογένεια και με όλα τα χρήματα που μάζευε τα τελευταία χρόνια, τους πήγε ένα όμορφο, οικογενειακό, χειμωνιάτικο ταξίδι!
Οι μέρες  πέρασαν γρήγορα αλλά ευχάριστα και ο ίδιος δεν κατάλαβε πότε ξαναβρέθηκε στα κύματα. Το πλοίο ήταν εμπορικό. Μετέφερε βαμβάκι σε μακρινά μέρη. Οι καιροί στην θάλασσα ήταν δύσκολοι. Πολλές φορές έβλεπε τη  θάλασσα σαν να ήταν ο Παράδεισος, η μετά θάνατον ζωή και ύστερα έβγαινε ο Ιησούς και τον καθησύχαζε πως όλα θα πάνε καλά, σε περίπτωση τρικυμίας.
Ώσπου μια μέρα, Ιούνιος θα ήταν, βγήκε έκτακτο δελτίο ειδήσεων ότι ο καιρός , την επομένη, θα είχε ισχυρή επιδείνωση με καταιγίδες και βοριάδες. Εκείνη τη νύχτα ο ανδρας δεν κοιμήθηκε. Το επόμενο πρωί ο καιρός ήταν, μυστηριωδώς, καλός. Ο άνδρας χαρούμενος έλαβε ένα μήνυμα από την γυναίκα του ότι έσπασαν τα νερά. Αγχωμένος ρώτησε τον καπετάνιο πότε ήταν η επιστροφή στη πόλη. Ο καπετάνιος απορρημένος απάντησε , ότι αν ο καιρός ήταν ευνοϊκός, εκείνη τη μέρα το μεσημέρι, αλλιώς την επομένη. Ο ναύτης τρελάθηκε, ήθελε να πάρει το πρώτο αεροπλάνο να πάει στη γυναίκα του, όμως ήταν αργά.
Στη πόλη, ο γιός του ακολούθησε πιστά τη μητέρα του μέχρι το μαιευτήριο.
Ξαφνικά ο καιρός στο πλοίο χειροτέρεψε. Ο ναυτικός ήξερε τι θα ακολουθούσε και παρόλη την ωριμότητά του, έβαλε τα κλάματα. Δε θα έβλεπε το παιδι του, που θα ερχόταν στο κόσμο νεογέννητο. Σοκαρίστησκε. Ο καιρός σκοτείνιασε, τα μπουμπουνητά πλησίαζαν, τα κύματα αποκτούσαν ύψος. Αμέσως δόθηκε εντολή να φορέσει όλο το προσωπικό σωσίβια γιλέκα. Όλη η επιβίωση του προσωπικού στηριζόταν στα χέρια του καπετάνιου. Η τρικυμία επιδεινώθηκε. Με το πρώτο μεγάλο κύμα έσπασε το τζάμι του θαλάμου του καπετάνιου. Όταν το είδε αυτό, ο άνδρας έτρεξε αμέσως να βοηθήσει. Ξφνικά  πήρε μήνυμα από τη γυναίκα του  ότι η γέννα καθυστερούσε και  ότι η γυναίκα του είχε χαμηλή πίεση και πυρετό. Ο άνδρας κόντεψε να λιποθυμήσει. Η άκρη του ματιού του, αντίκρισε το ελικόπτερο έκτακτης ανάγκης. Η πρώτη σκέψη που του πέρασε από το μυαλό του, ήταν να πάει να βρει τη γυναίκα του. Ο καιρός όλο και δυνάμωνε. Άναψε τον έλικα, έβαλε βενζίνη. Ξαφνικά άκουσε μια δυνατή κραυγή από το πιλοτήριο. Αμέσως έτρεξε να δει τι συμβαίνει. Τά’χασε. Ο καπετάνιος λιποθύμησε. Ήξερε ότι πια όλοι οι ναυτικοί ήταν αφημένοι στο έλεος του Θεού. Κοίταξε το ελικόπτερο. Τους αγαπούσε τους υπόλοιπους ναύτες. Αγαπούσε εξίσου τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Κόλλησε. Αυτή τη φορά κύλησε δάκρυ. Το σκούπισε. Μονολόγησε «Θεέ τι να κάνω? Να σώσω εκατοντάδες ταλαίπωρους ναύτες ή να πάω στη γυναίκα μου και στο νεογέννητο μωρό μου?». Δε πήρε απάντηση. Χωρίς δεύτερη σκέψη έπιασε το τιμόνι του πλοίου…
                                      Α.Κ.

Ένας σύγχρονος καλός Σαμαρείτης

Η εικόνα αυτή είναι γνωστή σε όλους μας. Μια ανήμπορη κυρία ή ένας κύριος με σωματική αναπηρία κάθεται στο φανάρι μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα και παρακαλάει για ένα κομμάτι ψωμί και κάτι να βάλει πάνω του. Το φανάρι εναλλάσσει τα χρώματά του, αυτοκίνητα έρχονται και φεύγουν και κανείς δεν δίνει σημασία. Όλοι, εκτός από έναν, ο οποίος σταματά στο φανάρι. Ο αβοήθητος άνθρωπος τον πλησιάζει με μια σπίθα ελπίδας να τρεμοπαίζει στο μάτι του, και απλώνει το χέρι του. Ο οδηγός όμως δεν του δίνει χρήματα. Έχει κάτι άλλο κατά νου. Το φανάρι γίνεται πράσινο μα εκείνος δεν κουνιέται. Τα άλλα αυτοκίνητα αρχίζουν να κορνάρουν και να ανάβουν τα φώτα, κάνοντας την νύχτα μέρα. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα, κατεβαίνει και κατευθύνεται προς τον ανήμπορο κύριο, ο οποίος είχε είδη απομακρυνθεί και η σπίθα στα μάτια του είχε σβήσει. Βγάζει το μπουφάν του, το δίνει στον κύριο, του προσφέρει ένα μπουκαλάκι ουίσκι που είχε μαζί του για το κρύο και κάθεται δίπλα του να του κάνει παρέα. Ο ανήμπορος άνθρωπος τον κοιτά σαν μόλις να του είχε χαρίσει κάτι αμύθητης αξίας. Και πράγματι, μπορεί να μην του είχε δώσει κάτι ακριβό, αλλά κάτι που δεν αγοράζεται. Του είχε προσφέρει την αγάπη του. Ενώ όλοι οι οδηγοί του κόρναραν, εκείνος δεν νοιάστηκε για αυτό αλλά για τον συνάνθρωπό του που είχε πέσει χαμηλά και εκείνος τον βοήθησε να ξανασηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του. Αλλά το κυριότερο, του προσέφερε τόσο απλόχερα το σημαντικότερο αγαθό στον κόσμο … αγάπη !!! 

   

                                                                                                                       Γ.Ξ

ΨΑΧΝΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ

Στις μέρες μας η αληθινή και τέλεια αγάπη είναι είδος προς εξαφάνιση. Βλέπω ανθρώπους στον δρόμο, κανένας να μην τους δείχνει συμπόνια και όλοι να τους αγνοούν, ηλικιωμένους, που δεν έχουν έναν άνθρωπο κοντά τους και αναρωτιέμαι αν μπορώ να βρω την τέλεια, ολοκληρωμένη αγάπη. Δεν τη βρίσκω πουθενά, ούτε και στους κοντινούς μου ανθρώπους, ούτε και στον εαυτό μου, γιατί κανείς δεν είναι τέλειος. Πολλοί την έχουν αναπτύξει σε μεγάλο βαθμό, αλλά κανείς ολοκληρωτικά. Όλοι τους έχουν διαφορετικά στοιχεία της αγάπης. Τότε ήταν που κατάλαβα ότι ο συνδυασμός όλων αυτών των χαρακτηριστικών της αγάπης που βρίσκονται στην καρδιά του κάθε ανθρώπου, είναι η αγάπη που μοίρασε ο Θεός τον κόσμο. Τώρα που το συνειδητοποίησα αυτό, μπορώ πλέον να βαδίσω σε έναν άλλο δρόμο της ζωής: τον δρόμο προς την αγάπη του Θεού.

ΤΟ ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΜΠΕΡΕΝΤ

Το σκίτσο του Μπέρεντ δείχνει μια τυπική μέρα Χριστουγέννων. Η αγωνία των ανθρώπων είναι χαραγμένη στο κατά τα άλλα χαρούμενό τους πρόσωπο. Το πλήθος τρέχει να προλάβει να αγοράσει δώρα και χριστουγεννιάτικα έλατα. Στο κάτω δεξί μέρος της εικόνας βλέπουμε τον Ιωσήφ και τη Μαρία. Κανείς δεν τους δίνει σημασία.

Κανονικά η γιορτή αυτή προήλθε από την γέννηση του Ιησού, αλλά σχεδόν κανείς δεν ασχολείται μαζί Του. Γιορτάζουμε την γιορτή Του χωρίς τον ίδιο. Το σκίτσο του Μπέρεντ μπορεί να είναι ειρωνικό, απεικονίζει όμως την σκληρή αλήθεια. Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να πάει στην Εκκλησία, δεν νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του, αλλά για τα δώρα που θα πάρει, για τα φαγητά που θα μαγειρέψει και με ποια παρέα θα τα φάει. Θα έπρεπε τις ημέρες των Χριστουγέννων τα μικρά παιδιά να μαθαίνουν για το έργο, τη διδασκαλία, τη ζωή και για την εκούσια θυσία του Ιησού. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται να βοηθούν τους συνανθρώπους τους τις μέρες των Χριστουγέννων περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο. Αντί λοιπόν να κάνουμε δώρα ο ένας στον άλλον θα έπρεπε να κάνουμε ένα όλοι μαζί στον Ιησού. Ο Χριστός όμως δεν θέλει πολλά. Την πίστη μας, την αφοσίωση και την επικοινωνία μας μαζί Του, μέσω της Εκκλησίας. Συμπεραίνοντας, ο Ιησούς έχει μείνει εδώ και 1982 χρόνια χωρίς δώρο… όμως παρόλα αυτά συνεχίζει να μας αγαπάει!

                                                                                         

                                                           Γεώργιος Ξυφαράς

ΑΧ ΑΓΑΠΗ

Υπήρχε κάποτε ένας κήπος τεράστιος, μεγάλος όσο ολόκληρη η γη μας. Στον κήπο αυτό υπήρχαν λογής-λογής λουλούδια: φανταχτερά, λιτά, μικρά, μεγάλα. Ήταν χωρισμένα σε παρτέρια και οι άνθρωποι διάλεγαν πια από αυτά θα φροντίσουν, ανάλογα με τις προτιμήσεις του ο καθένας. Σε αυτό τον μεγάλο κήπο λοιπόν, υπήρχε ένα λουλούδι ταπεινό, μικρότερο και λιγότερο φανταχτερό από όλα τα άλλα που φύτρωναν δίπλα του. Αυτό ήταν άσπρο και είχε σχήμα κρίνου, μα και τα πιο κοφτερά αγκάθια από οποιοδήποτε άλλο λουλούδι. Στην αρχή περνούσε απαρατήρητο, μέχρι που οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν την μαγευτική του μυρωδιά. Μια μυρωδιά όμοια ίσως μ’ αυτήν των αγγέλων. Η μυρωδιά της ηρεμούσε τις ψυχές των ανθρώπων, τους πρόσφερε γαλήνη κι ένα ασυνήθιστο συναίσθημα, που ο καθένας περιέγραφε διαφορετικά. Άλλους σαν άγγιγμα Θεού, άλλους σαν μια ζεστή αγκαλιά… Σιγά-σιγά όλο και περισσότεροι άνθρωποι φρόντιζαν το λουλούδι αυτό, του έδωσαν μάλιστα κι ένα όνομα: αγάπη. Το παρτέρι όλο και μεγάλωνε και το λουλούδι όλο και φούντωνε, μαζί με τα αγκάθια του. Πολλά πουλιά επισκέπτονταν τον κήπο και κάθονταν στα πλούσια κλαδιά του λουλουδιού. Όσο όμως μεγάλωνε η αγάπη, τόσο μάτωναν και τα χέρια των ανθρώπων που την φρόντιζαν, συνέχιζαν όμως, μόνο για το συναίσθημα που τους πρόσφερε το άρωμά της, το οποίο πλημμύριζε ολόκληρο τον κήπο. Κάποια μέρα όμως, κάποια πουλιά ‘φέραν κάτι σπόρους από μια χώρα μακρινή και τους έριξαν δίπλα από την αγάπη. Οι σπόροι βρήκαν εύφορο έδαφος και έγιναν γρήγορα μπουμπούκια, που όταν άνοιξαν άφησαν τους ανθρώπους άφωνους: Ήταν κάτι λουλούδια με πέταλα τόσο μεγάλα, ώστε ένας άνθρωπος χωρούσε να ξαπλώσει. Το χρώμα τους ήταν ένα εντυπωσιακό κιτρινοπράσινο και το κλωνάρι τους δεν είχε κανένα αγκάθι. Οι άνθρωποι ενθουσιάστηκαν με τα νέα αυτά λουλούδια, παρόλο που η μυρωδιά τους ήταν απαίσια. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι παρατούσαν την φροντίδα της αγάπης και άρχισαν να φροντίζουν με μανία τα νέα φυτά: Την απληστία, τον πόλεμο, το μίσος. Σιγά-σιγά η αγάπη άρχισε να μαραίνεται, το άρωμά της άρχισε να εξασθενεί, όσο η απληστία, ο πόλεμος και το μίσος πολλαπλασιάζονταν και άπλωναν παντού την απαίσια μυρωδιά τους. Η αγάπη μπορούσε πλέον να φωτοσυνθέτει με μεγάλη δυσκολία. Κάποια στιγμή, πέτυχε έναν παλιό κηπουρό, που την φρόντιζε όσο κανείς άλλος, να περνά από μπροστά της. Ήταν βιαστικός, γιατί έτρεχε να φροντίσει το νέο παρτέρι. Με αδύναμη φωνή, η αγάπη τον παρακάλεσε να έρθει κοντά της. Αυτός έκανε να φύγει, το αμυδρό όμως άρωμα που ακόμη ανέδυε τον έκανε να κοντοσταθεί. Η αγάπη τότε τον ρώτησε: «Μα γιατί; Εγώ σας πρόσφερα όλο μου το άρωμα, όλη μου την ουσία, σας έκανα ευτυχισμένους. Γιατί με αφήσατε για αυτά τα λουλούδια;». Ο κηπουρός της είπε τότε σκεφτικός: «Γιατί αγάπη, η απληστία, ο πόλεμος, το μίσος, μας ευχαριστούν με την ομορφιά τους και δεν μας πονούν». Έβγαλε τα γάντια που φορούσε κι έδειξε στην αγάπη τα γρατζουνισμένα χέρια του. «Εσύ αγάπη, μας πρόσφερες ευτυχία, αλλά και πόνο, πολύ. Κάθε φορά που θέλαμε να έρθουμε κοντά σου, τα αγκάθια σου μας μάτωναν τα χέρια. Αχ αγάπη, μας πονάς. Δεν θέλω να πονέσω για την ευτυχία». «Μα… τα λουλούδια που σας αρέσουν τώρα μυρίζουν τόσο απαίσια!», είπε η αγάπη απελπισμένη. Ο κηπουρός την κοίταξε παραξενεμένος: «Μπορεί να μην έχουν τη δικιά σου ευωδία, δεν βρωμούν όμως και είναι όμορφα». Έπειτα σηκώθηκε και έφυγε βιαστικός. Η αγάπη συνέχισε να μαραζώνει, ώσπου εξαφανίστηκε εντελώς από τον κήπο. Το κενό που άφησε το γέμισε γρήγορα το νέο παρτέρι. Όλα όμως τα πουλιά σταμάτησαν να έρχονται στον κήπο, όλα τα υπόλοιπα λουλούδια άρχισαν να μαραζώνουν κι αυτά, ενώ η μυρωδιά των κυρίαρχων λουλουδιών άρχισε να γίνεται αφόρητη. Όταν οι άνθρωποι κατάλαβαν το λάθος που έκαναν και είδαν πόσο άσχημα ήταν τελικά τα λουλούδια, προσπάθησαν να φυτέψουν ξανά την αγάπη. Έψαξαν από τη μία άκρη του κήπου ως την άλλη, αλλοίμονο όμως, δεν είχε μείνει κανένας της σπόρος πια.

Από τότε, οι άνθρωποι βάδιζαν αδιάκοπα ψάχνοντας έναν σπόρο της παλιάς αγάπης. Αλλά μόνο οι πιο αποφασισμένοι καταφέρνουν τελικά να βρουν ένα μικρό σποράκι, να φυτέψουν σε μια γωνιά του κήπου, μπας και μοσχομυρίσει λίγο η ζωή τους.

                                     Μ. Ψ.

Η ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Η Παναγία θεωρείται από τον Χριστιανισμό ως η γυναίκα, ο αναμάρτητος άνθρωπος που επιλέχθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, ώστε να κυοφορήσει, να φέρει στη ζωή και να αναθρέψει τον Υιό του. Αντιμετωπίζεται ως η τελειότητα του κόσμου, μέσα στου οποίου την ψυχή βρέθηκε η αγνότητα και η πίστη, η οποία αναζητούνταν, ώστε να γίνει το μέσο για τη σωτηρία του κόσμου. Της χρωστάμε  ευγνωμοσύνη για την αφιέρωση, τον αλτρουισμό και την πίστη της στο Θεό. Για μένα όμως είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σημαντικό. Πιστεύω ότι της χρωστάω την πίστη μου. Προσπαθώντας να τη σκιαγραφήσω, να την αποτυπώσω μέσα στο μυαλό μου και την καρδιά μου, βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια φιγούρα απορροφημένη και αφιερωμένη στην αγάπη και την τρυφερότητα. Για μένα είναι η αρχή του Χριστιανισμού, του λόγου που πλέον δεν υποκλινόμαστε μπροστά σε άψυχα είδωλα υποβαθμίζοντας εκτός από τον εαυτό μας  και τον Θεό, που μας χάρισε τον εαυτό Του, αφιερώθηκε στην ύπαρξή μας και παλεύει με κάθε μέσο για τη σωτηρία και την καθοδήγησή μας στην εξιλέωση και τον Παράδεισο. Δεν υπολόγισε τη ζωή της και δεν έθεσε σε προτεραιότητα την άμεση προσωρινή της ευτυχία, αλλά υπολόγισε περισσότερο την ανθρωπότητα. Πώς μπορώ να αγνοήσω εγώ μία τέτοια ύπαρξη; Δεν έχω το δικαίωμα, δεν μου επιτρέπεται. Είμαι τόσο μικρή απέναντι στη μεγαλειότητα και την ατελείωτη και ανεξάντλητη αγάπη της, που αισθάνομαι ότι το να την νιώθω στη ζωή μου δεν είναι μια απλή ξεκάθαρη επιλογή, αλλά μια ανάγκη που δεν μπορώ να αντισταθώ και να της αντιτεθώ. Αποτελεί κάποιο είδος σύγκρισης στις πράξεις και κρύβεται πίσω από πολλά μυστικά σοκάκια στη ζωή μου. Παρόλο που όλα αυτό είναι απόλυτα και αδιαμφισβήτητα  μέσα στο μυαλό μου, όταν προσπαθώ να τα κάνω πράξη, να τα ενσαρκώσω στη ζωή μου, κάτι υπάρχει που με κρατά πίσω. Δεν μπορώ να πω ότι με κρατά η πιο σύγχρονη άποψη και η ανεξήγητη αποστροφή προς τη θρησκεία και ότι δεν έχω το θάρρος και το σθένος να εκφράσω  τις απόψεις, τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις μου. Απλώς, νομίζω ότι χρειάζομαι την καθοριστική αναζήτηση και κατανόηση του εαυτού μου. Αυτή την αναζήτηση που θα με ωθήσει στο να καταλάβω πιο πρακτικά και ρεαλιστικά στο ποιο ρόλο διαδραματίζει πραγματικά η  Παρθένος Μαρία στις αποφάσεις και στην εξέλιξή μου. Ίσως τελικά αυτό που χρειάζεται είναι να απομυθοποιήσω την εικόνα της αψεγάδιαστης τελειότητας και να την αντικαταστήσω με αυτό το πρότυπο που εκτός από τον θαυμασμό, τον σεβασμό, την πίστη και την αγάπη μου να διεκδικεί και την ύπαρξή μου…

Σ.Κ. 

Β’ Γυμνασίου