Πολλοί νομίζουν ότι τα παιδιά στην σύγχρονη εποχή δεν έχουν προβλήματα. Η αλήθεια όμως είναι, ότι έχουν πάρα πολλά. Μπορεί οι ενήλικες να έχουν πιο σημαντικά προβλήματα, αλλά και τα παιδιά και οι ενήλικες νιώθουν ακριβώς το ίδιο. Ένα πρόβλημα είναι οι μεγάλες προσδοκίες που έχουν οι μεγάλοι για τα παιδιά. Ξυπνάμε εφτά η ώρα το πρωί (και αυτό χρειάζεται πραγματικά υπερβολική προσπάθεια), ετοιμαζόμαστε, πάμε σχολείο, αντιμετωπίζουμε ό, τι μπορείτε να φανταστείτε εκεί πέρα, γυρνάμε σπίτι, τρώμε, πάμε φροντιστήριο, γυρνάμε εξουθενωμένοι σπίτι, μετά κάνουμε όλο το διάβασμα που μας έχουν βάλει οι καθηγητές μας, γυρνάνε οι γονείς σπίτι από τις δουλειές τους και επειδή η μέρα μας πήγαινε τόσο ξεκούραστα και χαρούμενα, φυσικά δεν την αφήνουν έτσι. Ξεκινάνε να φωνάζουνε για κάθε πράγμα που έκανες λάθος στην ζωή σου. Ετοιμάζεσαι για ύπνο στις δώδεκα το βράδυ είτε επειδή είχες πολύ διάβασμα, είτε επειδή καθόσουν και σκεπτόσουν για την ζωή σου πριν κοιμηθείς, είτε επειδή προσπαθούσες να ξεφύγεις λίγο από την καθημερινότητα και είδες λίγο τηλεόραση ή έκατσες στο κινητό σου. Κοιμάσαι, ξέροντας ότι αύριο το πρωί πρέπει να ξυπνήσεις μόνη σου πριν βγει ο ήλιος, να ετοιμαστείς και να πας σχολείο. Προσπαθείς να χαμογελάσεις για ν μπεις μέσα. Εκεί που όλοι παίρνουν είκοσι και στεναχωριούνται για ένα δεκαεννέα που έτυχε να πάρουν, ενώ εσύ τα πήγες χάλια. Προσπαθείς να μην παραδόσεις τα όπλα και να είσαι ικανοποιημένη με μερικούς κακούς βαθμούς σου. Ο καθηγητής που σε μισεί, πάλι σου βάζει τις φωνές, πάλι σε μειώνει. Προσπαθείς να ενταχθείς, να είσαι ίδια με τους άλλους, αλλά είναι πολύ δύσκολο. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να το θέλεις αυτό, αλλά έτσι νιώθεις, δεν μπορείς να κάνεις κάτι για αυτό. Προσπαθείς να νιώσεις ωραία που είσαι μόνη, αλλά δεν γίνεται. Όλοι έχουν τα προβλήματά τους. Προσπαθείς να μην τους ζαλίσεις με τα δικά σου γιατί δεν θέλεις να χαλάσεις το πόσο χαρούμενα νιώθουνε ή απλά δεν τους το λες γιατί ξέρεις ότι δεν θα δώσουν την παραμικρή σημασία. Όλοι είναι πολύ απασχολημένοι με τον εαυτό τους. Δεν έχεις κανέναν να μιλήσεις για όσα νιώθεις. Πας σπίτι, η ίδια ρουτίνα. Το χειρότερο απ' όλα είναι ότι όλοι νομίζουν πως δεν έχεις προβλήματα, απλά γιατί διαλέγεις να μην τους χαλάσεις την ημέρα με τα προβλήματά σου. Ανησυχείς για την κάθε μικροσκοπική λεπτομέρεια πάνω σου. Επειδή πάχυνες και σε κορόιδεψαν κάποια παιδιά για αυτό. Αυτοί δεν το καταλαβαίνουν. Δεν συνειδητοποιούν πόσο άσχημα σε έκαναν να νιώθεις. Υπάρχουν μέρες που όλοι νιώθουν έτσι, αλλά υπάρχουν και μέρες που πραγματικά νιώθεις ευτυχισμένη, όχι επειδή εξαφανίστηκαν όλα τα προβλήματά σου, αλλά επειδή ένα έφτιαξε λίγο... Επειδή κάποιος ενδιαφέρθηκε για εσένα ή επειδή εσύ μίλησες σε κάποιον για ένα από τα εκατομμύρια προβλήματά σου. Εκείνες τις μέρες που είσαι τόσο χαρούμενη, προσπαθείς να το απολαύσεις όσο πιο πολύ γίνεται. Προσπαθείς να κάνεις τους ανθρώπους που αγαπάς να νιώσουν και αυτοί έτσι. Όταν ξέρεις ότι έφτιαξες την ημέρα κάποιου και τον έκανες ευτυχισμένο για λίγο, τον έκανες να ξεχάσει όλα αυτά τα προβλήματα, τότε νιώθεις και εσύ ευτυχισμένη...
Ε. Λ.Π.
.jpg)
