Αυτό το αφιερώνω στον συμπαίκτη και συνοδοιπόρο στη ζωή μου Masud…
Προσωπικά πιστεύω πως και εγώ έχω ζήσει ένα θαύμα, μα πολλοί δεν το θεωρούν θαύμα, αλλά κάτι διαφορετικό που έχει να κάνει με τον χαρακτήρα και τη δυναμικότητα κάθε ανθρώπου. Φέτος στην ομάδα μου ήρθε ένα προσφυγόπουλο, ο Masud.Το παιδί αυτό είναι περίπου 16 χρόνων αλλά δεν είμαι και σίγουρος, διότι παίζει στο εφηβικό και τον συναντώ μόνο κάθε Τρίτη, που κάνω προπόνηση με τους μεγάλους.
Ο Masud κατάγεται από το Αφγανιστάν και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του για να σώσει τη ζωή του. Εγώ πάντα πάω πιο νωρίς στην προπόνηση, όπως και ο Masud, γι’ αυτό πιάνουμε τη συζήτηση… Δεν ντράπηκε να μου πει ότι ζει υπό κακές συνθήκες και έχει λίγα χρήματα. Μάλιστα, μου τόνισε ότι θα προσπαθήσει να μαζέψει χρήματα και σε 3-4 χρόνια θα πάει να ζήσει στη Γερμανία αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Μια μέρα ανοίξαμε το θέμα της γενοκτονίας στην χώρα του. Μου μίλησε για τον πόλεμο περιγράφοντάς μου φρικτές σκηνές πόνου, κάτι που έμοιαζε με ταινία, κινηματογράφο, θέατρο μα σίγουρα όχι με την πραγματικότητα… Σοκαρίστηκα… Στο πρόσωπό του διέκρινα μια απελπισία αλλά μετά χαμογέλασε και μου πρότεινε να πάμε να τρέξουμε.
Στη συνέχεια έγινε μια παρεξήγηση. Ένα παιδί κάτι του είπε και ο Masud κατάλαβε πως πρόσβαλε την οικογένεια του. Αμέσως το βλέμμα του μετατράπηκε σε στοχαστικό. Δεν θύμωσε, αλλά πολύ ήρεμα είπε: «Εμένα βρίσε με αλλά όχι την οικογένεια μου…Ο μπαμπάς και η μαμά μου πυροβολήθηκαν μπροστά στα μάτια μου… Σου εύχομαι να μην το ζήσεις ποτέ». Έτσι του είπε, χωρίς να του κρατήσει κακία… Φαίνεται έχει περάσει τα πάντα και δεν τον λυγίζει τίποτα. Εκείνη τη στιγμή ένιωθα πως κοιμόμουν… Δεν είχα συνειδητοποιήσει τι συνέβη. Αμέσως του εξηγήσαμε ότι ήταν μια ασάφεια και το παιδί δεν του είχε προσβάλει την οικογένειά του.
O Masud όπως πάντα χαμογέλασε και σηκώθηκε γιατί είχε έρθει η σειρά μας. Όλο αυτό έγινε μέσα σε ένα φρικιαστικό πεντάλεπτο γιατί κάναμε μια άσκηση που δεν έπαιζαν όλοι οι παίκτες μαζί και έτσι περιμέναμε την σειρά μας…Και για δες…ο Masud χαμογελάει μετά απ’όσα πέρασε. Δεν σταματάει να ελπίζει πως τα πράγματα θα καλυτερεύσουν... Δεν ήθελα να φανώ περίεργος και να τον ρωτήσω με ποιον μένει και πού… Αλλά ξέρω... Ξέρω ότι σήμερα Τρίτη μετά το σχολείο θα πάω προπόνηση και θα τον δω πάλι εκεί να περιμένει να αρχίσουμε με ένα τεράστιο χαμόγελο. Μόνο που φαντάζομαι όσα μου περιέγραψε σοκάρομαι. Θα μπορούσε να μείνει εκεί, να δεχθεί και αυτός μια σφαίρα αλλά άκουσε τη φωνή του μπαμπά του…«Τρέξε».Φίλησε τα πτώματα των γονιών του και όντως έτρεξε χωρίς να ξανακοιτάξει πίσω… «Την θυμάμαι καλά αυτή τη σκηνή…», μου μιλούσε σπαστά Ελληνικά και λίγο Αγγλικά… Είναι η μόνη φορά που τον είδα να κλαίει. Δάκρυσα όταν τα άκουσα αυτά, αλλά, όπως και να χει, το παρελθόν είναι παρελθόν και δεν αλλάζει. Αυτό λοιπόν, για να μην σας κουράζω, τα γράφει ένας έφηβος ο οποίος πιστεύει ότι ζει ένα θαύμα…
Φίλε Masud,σου εύχομαι μέσα από όλη μου την καρδιά να χαμογελάς για πάντα.
