Η εικόνα αυτή είναι γνωστή σε όλους μας. Μια ανήμπορη κυρία ή ένας κύριος με σωματική αναπηρία κάθεται στο φανάρι μια κρύα χειμωνιάτικη νύχτα και παρακαλάει για ένα κομμάτι ψωμί και κάτι να βάλει πάνω του. Το φανάρι εναλλάσσει τα χρώματά του, αυτοκίνητα έρχονται και φεύγουν και κανείς δεν δίνει σημασία. Όλοι, εκτός από έναν, ο οποίος σταματά στο φανάρι. Ο αβοήθητος άνθρωπος τον πλησιάζει με μια σπίθα ελπίδας να τρεμοπαίζει στο μάτι του, και απλώνει το χέρι του. Ο οδηγός όμως δεν του δίνει χρήματα. Έχει κάτι άλλο κατά νου. Το φανάρι γίνεται πράσινο μα εκείνος δεν κουνιέται. Τα άλλα αυτοκίνητα αρχίζουν να κορνάρουν και να ανάβουν τα φώτα, κάνοντας την νύχτα μέρα. Ο οδηγός ανοίγει την πόρτα, κατεβαίνει και κατευθύνεται προς τον ανήμπορο κύριο, ο οποίος είχε είδη απομακρυνθεί και η σπίθα στα μάτια του είχε σβήσει. Βγάζει το μπουφάν του, το δίνει στον κύριο, του προσφέρει ένα μπουκαλάκι ουίσκι που είχε μαζί του για το κρύο και κάθεται δίπλα του να του κάνει παρέα. Ο ανήμπορος άνθρωπος τον κοιτά σαν μόλις να του είχε χαρίσει κάτι αμύθητης αξίας. Και πράγματι, μπορεί να μην του είχε δώσει κάτι ακριβό, αλλά κάτι που δεν αγοράζεται. Του είχε προσφέρει την αγάπη του. Ενώ όλοι οι οδηγοί του κόρναραν, εκείνος δεν νοιάστηκε για αυτό αλλά για τον συνάνθρωπό του που είχε πέσει χαμηλά και εκείνος τον βοήθησε να ξανασηκωθεί, να σταθεί στα πόδια του. Αλλά το κυριότερο, του προσέφερε τόσο απλόχερα το σημαντικότερο αγαθό στον κόσμο … αγάπη !!!
Γ.Ξ
