Το σκίτσο του Μπέρεντ δείχνει μια τυπική μέρα Χριστουγέννων. Η αγωνία των ανθρώπων είναι χαραγμένη στο κατά τα άλλα χαρούμενό τους πρόσωπο. Το πλήθος τρέχει να προλάβει να αγοράσει δώρα και χριστουγεννιάτικα έλατα. Στο κάτω δεξί μέρος της εικόνας βλέπουμε τον Ιωσήφ και τη Μαρία. Κανείς δεν τους δίνει σημασία.
Κανονικά η γιορτή αυτή προήλθε από την γέννηση του Ιησού, αλλά σχεδόν κανείς δεν ασχολείται μαζί Του. Γιορτάζουμε την γιορτή Του χωρίς τον ίδιο. Το σκίτσο του Μπέρεντ μπορεί να είναι ειρωνικό, απεικονίζει όμως την σκληρή αλήθεια. Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται να πάει στην Εκκλησία, δεν νοιάζεται για τον συνάνθρωπο του, αλλά για τα δώρα που θα πάρει, για τα φαγητά που θα μαγειρέψει και με ποια παρέα θα τα φάει. Θα έπρεπε τις ημέρες των Χριστουγέννων τα μικρά παιδιά να μαθαίνουν για το έργο, τη διδασκαλία, τη ζωή και για την εκούσια θυσία του Ιησού. Οι άνθρωποι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται να βοηθούν τους συνανθρώπους τους τις μέρες των Χριστουγέννων περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο. Αντί λοιπόν να κάνουμε δώρα ο ένας στον άλλον θα έπρεπε να κάνουμε ένα όλοι μαζί στον Ιησού. Ο Χριστός όμως δεν θέλει πολλά. Την πίστη μας, την αφοσίωση και την επικοινωνία μας μαζί Του, μέσω της Εκκλησίας. Συμπεραίνοντας, ο Ιησούς έχει μείνει εδώ και 1982 χρόνια χωρίς δώρο… όμως παρόλα αυτά συνεχίζει να μας αγαπάει!
Γεώργιος Ξυφαράς
