Η Παναγία θεωρείται από τον Χριστιανισμό ως η γυναίκα, ο αναμάρτητος άνθρωπος που επιλέχθηκε από τον ίδιο τον Κύριο, ώστε να κυοφορήσει, να φέρει στη ζωή και να αναθρέψει τον Υιό του. Αντιμετωπίζεται ως η τελειότητα του κόσμου, μέσα στου οποίου την ψυχή βρέθηκε η αγνότητα και η πίστη, η οποία αναζητούνταν, ώστε να γίνει το μέσο για τη σωτηρία του κόσμου. Της χρωστάμε ευγνωμοσύνη για την αφιέρωση, τον αλτρουισμό και την πίστη της στο Θεό. Για μένα όμως είναι κάτι πολύ πιο βαθύ, πιο σημαντικό. Πιστεύω ότι της χρωστάω την πίστη μου. Προσπαθώντας να τη σκιαγραφήσω, να την αποτυπώσω μέσα στο μυαλό μου και την καρδιά μου, βρίσκομαι αντιμέτωπη με μια φιγούρα απορροφημένη και αφιερωμένη στην αγάπη και την τρυφερότητα. Για μένα είναι η αρχή του Χριστιανισμού, του λόγου που πλέον δεν υποκλινόμαστε μπροστά σε άψυχα είδωλα υποβαθμίζοντας εκτός από τον εαυτό μας και τον Θεό, που μας χάρισε τον εαυτό Του, αφιερώθηκε στην ύπαρξή μας και παλεύει με κάθε μέσο για τη σωτηρία και την καθοδήγησή μας στην εξιλέωση και τον Παράδεισο. Δεν υπολόγισε τη ζωή της και δεν έθεσε σε προτεραιότητα την άμεση προσωρινή της ευτυχία, αλλά υπολόγισε περισσότερο την ανθρωπότητα. Πώς μπορώ να αγνοήσω εγώ μία τέτοια ύπαρξη; Δεν έχω το δικαίωμα, δεν μου επιτρέπεται. Είμαι τόσο μικρή απέναντι στη μεγαλειότητα και την ατελείωτη και ανεξάντλητη αγάπη της, που αισθάνομαι ότι το να την νιώθω στη ζωή μου δεν είναι μια απλή ξεκάθαρη επιλογή, αλλά μια ανάγκη που δεν μπορώ να αντισταθώ και να της αντιτεθώ. Αποτελεί κάποιο είδος σύγκρισης στις πράξεις και κρύβεται πίσω από πολλά μυστικά σοκάκια στη ζωή μου. Παρόλο που όλα αυτό είναι απόλυτα και αδιαμφισβήτητα μέσα στο μυαλό μου, όταν προσπαθώ να τα κάνω πράξη, να τα ενσαρκώσω στη ζωή μου, κάτι υπάρχει που με κρατά πίσω. Δεν μπορώ να πω ότι με κρατά η πιο σύγχρονη άποψη και η ανεξήγητη αποστροφή προς τη θρησκεία και ότι δεν έχω το θάρρος και το σθένος να εκφράσω τις απόψεις, τα πιστεύω και τις πεποιθήσεις μου. Απλώς, νομίζω ότι χρειάζομαι την καθοριστική αναζήτηση και κατανόηση του εαυτού μου. Αυτή την αναζήτηση που θα με ωθήσει στο να καταλάβω πιο πρακτικά και ρεαλιστικά στο ποιο ρόλο διαδραματίζει πραγματικά η Παρθένος Μαρία στις αποφάσεις και στην εξέλιξή μου. Ίσως τελικά αυτό που χρειάζεται είναι να απομυθοποιήσω την εικόνα της αψεγάδιαστης τελειότητας και να την αντικαταστήσω με αυτό το πρότυπο που εκτός από τον θαυμασμό, τον σεβασμό, την πίστη και την αγάπη μου να διεκδικεί και την ύπαρξή μου…
Σ.Κ.
Β’ Γυμνασίου
