Ένας μοναχός της αρχαίας Ανατολής πεζοπορούσε στη έρημο. Στο δρόμο τον πιάνει μια συμμορία ληστών. Του ζητούν να τους δώσει το πουγκί του. «Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου», του λένε άγρια. «Δεν έχω ούτε πεντάρα πάνω μου», τους απαντά. Η ματιά του ήταν γλυκιά, γεμάτη καλοσύνη. Τους έκανε εντύπωση κι ο αρχηγός τους τον λυπήθηκε. «Θα έπρεπε να σε σκοτώσουμε, του λέει, αφού δεν μας δίνεις τίποτα, αλλά ίσως να έχεις κάτι να μας δώσεις. Κάνε μας ένα κήρυγμα κι αν το πετύχεις σε αφήνουμε να φύγεις, αλλιώς…»
Ο μοναχός δεν τους χάλασε το χατίρι. Σκέφτηκε λίγο κι ύστερα τους είπε: «Αδελφοί μου, η ζωή σας μοιάζει με τη ζωή του Χριστού μας. Όπως Εκείνος, έτσι κι εσείς γεννηθήκατε σε έναν στάβλο ή κάπου αλλού χειρότερα. Σαν Εκείνον, περάσατε τα νιάτα σας χωρίς να έχετε πού να γείρετε το κεφάλι. Σαν Εκείνον, όταν μεγαλώσατε, γίνατε ο φόβος και ο τρόμος των άσπλαχνων πλουσίων. Σαν Εκείνον, θα πεθάνετε, καρφωμένοι σε ένα ξύλο, μέσα στους χλευασμούς του όχλου. Και σαν Εκείνον θα κατεβείτε στον Άδη, μόνο που θα μείνετε εκεί χωρίς να αναστηθείτε όπως Αυτός. Είναι η μόνη διαφορά που βλέπω. Μετανιώστε, αδελφοί μου, τώρα που είναι καιρός. Αυτό σας εύχομαι για να λείψει κι αυτή η διαφορά.
Τα λόγια του άγγιξαν τις καρδιές τους. Φιλοτιμήθηκαν να μοιάσουν σε όλα με τον Χριστό, κι άλλαξαν από εκείνη τη στιγμή.
