Πολλά παιδιά, συχνά ανάμεσά μας, αντιμετωπίζουν προβλήματα στη σύγχρονη κοινωνία. Αυτά προέρχονται αρκετές φορές από το σπίτι, όταν τα παιδιά βλέπουν τους γονείς τους να καβγαδίζουν και αυτά με την αφέλειά τους και την αγνή ψυχή τους νομίζουν πως είναι τα ίδια η αιτία του τσακωμού. Η ψυχολογία τους καταστρέφεται.
‘Υστερα, έχουν να αντιμετωπίσουν και προβλήματα στο σχολείο. Ευκολότερα καταλαβαίνει κανείς με ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί λέει κάτι λάθος στην τάξη. Τα υπόλοιπα παιδιά θα γελάσουν. Αυτό θα φοβάται πλέον να μιλήσει και θα νιώθει σα να του έχει αφαιρεθεί το δικαίωμα να εκφράζει την άποψή του. Ως εκ τούτου, θα μένει σιωπηλό. Στο διάλειμμα θα το κοροϊδεύουν και δεν θα έχει φίλους και παρέα. Όταν θα γυρνά σπίτι οι γονείς του δε θα έχουν χρόνο να το ακούσουν και αυτό κρατώντας τα πάντα μέσα του, θα οδηγείται προς την «αυτοκαταστροφή».
Πώς περιμένετε ένα τέτοιο παιδί να ενταχθεί αργότερα στην κοινωνία, με τέτοια «μαύρα» παιδικά και εφηβικά χρόνια; Γι’αυτό, παρακαλώ, να προσέχουμε κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα μας, γιατί μπορεί να ενοχλεί και να βαραίνει τον άλλον, ακόμη και αν δεν το λέει. Ειδικά, αν αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι, δε θα έχει και μεγάλη όρεξη για αστειάκια, τα οποία πολλές φορές λέμε καλοπροαίρετα. Αυτό που πρέπει να σκεφτόμαστε είναι το πώς ο άλλος το παίρνει. Ας μπούμε, λοιπόν, στη θέση του συνανθρώπου μας και ας σκεφτούμε πριν μιλήσουμε! Όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή! Μην είσαι εσύ αυτός που θα του το στερήσει!!
Θ.Π
