Τη λευτεριά του νου αγάπησα.
Λαχτάρησα ζωή και θάνατο μαζί της.
Αδέσμευτος- είπα- στα "δέοντα" του νόμου
και βρέθηκα πιασμένος απ' το βρόγχι του εγώ μου.
Φρούδες, λοιπόν, για λευτεριά οι ονειραστές ελπίδες,έτοιμες να με καταπιούν του κόσμου οι παγίδες,σκλαβιάς αποπνιξιά παντού,
ανάσες μελλοθάνατες θανάτου χάδι. Καμιάς ζωής ελεύθερο σημάδι.
Ώσπου...
Τα πόδια μου μπερδεύτηκαν
στα δίχτυα της Αγάπης Του
δούλος και σκλάβος της.
Μυστήριο! Λύτρωση βαθιά!...
Κι είπα με λεύτερης πνοής ανάσα, φωναχτά,
για ν' ακουστεί σ' ολόκληρη την πλάση:
Όποιος το ενάντιο φρονεί- ας δοκιμάσει!...
"Φοίβη"
