ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

Κύριε!
Δεν μου φτάνει πια
να είσαι η πρώτη μου σκέψη το πρωί
κι η τελευταία το βράδυ!

Δε μου φτάνει πια
το φως της Γνώσης Σου,
που καταυγάζει
της ψυχής μου το σκοτάδι!

Ούτε ο Νόμος Σου,
που φέρνει στην καθημερινότητά μου τάξη,
κι η Πίστη στη δική Σου Πρόνοια,
που τη ζωή μου τόσο έχει αλλάξει!

Νιώθοντας τη μεγάλη αγάπη Σου
μες στης καρδιάς  μου τις δονήσεις,
απ’ «τ’ άδηλα και κρύφια της σοφίας Σου»
πολλά προσμένω ακόμη να μου γνωρίσεις…

Γιατί, Εσύ, Κύριε,
η γλυκιά κι αιώνια Παρουσία,
μου έδειξες δρόμους
που ποτέ μου δεν φαντάστηκα,
προοπτικές
που δεν υποψιάστηκα,
βιώματα με πλούτισες
που ποτέ δεν υπολόγισα,
για να χαρίσεις στην ψυχή μου αθανασία!

                       Άννα Μπέση
                 «…Εν Γη Ευθεία…», 2007