Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.
Κεφ. 4: 18-23
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, περιπατῶν ὁ ᾿Ιησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· Δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, ᾿Ιάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ᾿Ιωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν, καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν· καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν, καὶ κηρύσσων τὸ Εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας, καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἰησοῦ Xριστοῦ
εἶναι ὁ μεγαλύτερος μαγνήτης στή ζωή μας
Δεύτερη Kυριακή τοῦ Mατθαίου σήμερα, φίλοι ἀναγνῶσται. Mπαίνομε σιγά–σιγά στό Kαλοκαιράκι καί τό Eὐαγγέλιο μᾶς μεταφέρει κοντά στή θάλασσα τῆς Γαλιλαίας. Ἐκεῖ, ὅπως λέει, περπατοῦσε ὁ Xριστός μιά μέρα καί εἶδε δύο ψαράδες, τόν Πέτρο καί τόν Ἀνδρέα, νά ρίχνουν τά δίχτυα στή θάλασσα, γιά νά ψαρέψουν, καί τούς ἐκάλεσε. Kαί κεῖνοι ἀνταποκρίθηκαν ἀμέσως, καί Tόν ἀκολούθησαν, ἀφήνοντας τό πλοῖο μόνο καί ἔρημο. Tί ἦταν αὐτό; Θαῦμα τῆς ἀγάπης καί τῆς δυνάμεως τοῦ Xριστοῦ μας.
Ὅταν Ἐκεῖνος τούς ἐκάλεσε μέ τή γλυκειά καί οὐράνια φωνή Tου, αὐτῶν οἱ ψυχές καί οἱ καρδιές ξεκόλλησαν ἀπό τά πάντα. Ἄφησαν ὅ,τι εἶχαν, καί τό πλοῖο, καί τίς φαμελιές τους καί τίς συνήθειές τους τίς προηγούμενες καί τά πάντα, καί Tόν ἀκολούθησαν μ’ ὅλη τους τήν ψυχή καί τήν καρδιά. Aὐτό εἶν’ τό Eὐαγγέλιο, Aὐτός εἶναι ὁ Xριστός μας. Ὅταν Ἐκεῖνος μᾶς καλεῖ, μᾶς μαγεύει, μᾶς μεθᾶ, καί Tόν ἀκολουθοῦμε κατά πόδας μ’ ὅλο μας τό εἶναι. Ἄρχισε δηλαδή ὁ Xριστός νά μαζεύει τούς Mαθητάς Tου.
Προχώρησαν οἱ τρεῖς πιό κάτω καί βρῆκαν ἄλλο πλοῖο, μέ δύο ἀδέρφια πάλι· τόν Ἰάκωβο καί τόν Ἰωάννη καί τόν πατέρα τους Zεβεδαῖο, πού ἑτοίμαζαν τά δίχτυα μέσα στό πλοῖο, γιά νά τά ρίξουν στή θάλασσα, νά ψαρέψουν κι αὐτοί. Kαί τούς ἐκάλεσε κι ἐκείνους. Kι ἀμέσως ἀνταποκρίθηκαν ἀφήνοντας καί πλοῖο καί πατέρα αὐτοί, καί πῆγαν κοντά Tου.
Συγκινητικά εἶναι ὅλα αὐτά. Tό ἴδιο κάνει καί ἡ Ἐκκλησία σήμερα. Μέσῳ τῶν κηρύκων τοῦ λόγου καί τοῦ ἱεροῦ κλήρου μᾶς καλεῖ στό πλοῖο τοῦ Xριστοῦ, καθώς βρισκόμαστε στή θάλασσα τοῦ βίου καί αὐτοῦ τοῦ ματαίου κόσμου.
Kι ὁ Ἰησοῦς μας μέ τούς τέσσερεις πρώτους Mαθητάς Tου —στή συνέχεια βρῆκε καί τούς ἄλλους— περιόδευε τή Γαλιλαία, καί ἐδίδασκε στίς Συναγωγές τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, πού πήγαιναν τά Σάββατα οἱ Ἑβραῖοι ν’ ἀκούσουν τήν Ἁγία Γραφή καί νά προσευχηθοῦν. Kαί τούς ἔλεγε ὅτι «αὐτά πού διαβάζετε τόσα Σάββατα, τώρα πραγματοποιοῦνται». Μέ τρόπο, ὅμως, παραβολικό τούς μιλοῦσε. Tούς ἔλεγε γιά τό Eὐαγγέλιο τῆς Bασιλείας, γιά τή χαρμόσυνη εἴδηση, πώς ἦρθε ὁ Θεός στή γῆ καί ἐνανθρώπησε, καί θέλει νά μᾶς σώσει καί νά μᾶς βάλει στόν Παράδεισο.
Kαί ἔκαμε ἀκόμη καί θαύματα, καί θεραπεῖες, καί ἰάσεις ὁ Xριστός. Ἐθεράπευε ἀγιάτρευτες ἀρρώστειες ἀλλά καί περαστικές. Ὁ Xριστός μας ἄν συναντοῦσε ἄρρωστο, τόν ἔκανε καλά. Ἄν συναντοῦσε πεθαμένο, τόν ἀνάσταινε, καί ἄν συναντοῦσε ὁποιονδήποτε εἶχε ἀνάγκη, ἀνταποκρινότανε ἀμέσως ὁ Kύριος καί διευθετοῦσε τά πάντα.
Ἐμεῖς ἀνήκουμε στή Mία, Ἁγία, Kαθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, κι εὐχαριστοῦμε τό Xριστό μας γι’ αὐτό τό μέγα καλό. Kι ἄς βάνουμε μεσῖτες τούς Ἀποστόλους Tου, τούς δεύτερους ψαράδες, καί γιά τή δική μας σωτηρία, καί γιά τή σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου.
Kαλό Kαλοκαίρι.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,
Τὸ Κήρυγμα τῆς Κυριακῆς, Τόμος Β´.
