Φτάνουν τα Χριστούγεννα! Τι χαρά! Εκπτώσεις,
ταξίδια, λαχταριστά γλυκά, γεμιστές γαλοπούλες,........, σημαίες που μετρούν
αντίστροφα την 25η Δεκεμβρίου. Όμως, ξέρουμε τι πραγματικά
περιμένουμε να έρθει ή χαιρόμαστε μόνο για τα προαναφερθέντα; Μέσα σε όλη αυτήν
τη χαρμόσυνη ατμόσφαιρα διακοπών και χαλάρωσης, βρίσκουμε άραγε λίγο χρόνο να
πάμε στην Εκκλησία, έστω και μια φορά, να κοιτάξουμε τον ουρανό και να ευχαριστήσουμε
τον Θεό, που μας χάρισε τόσο απλόχερα τον Σωτήρα μας, ή μήπως τα Bazaar, οι διάφορες
γιορτινές εκδηλώσεις, τα ταξίδια που κάνουμε, μας τρώνε όλο το χρόνο;
Η απάντηση είναι πως μάλλον δεν βρίσκουμε αρκετό χρόνο. Τι γελοιότητα αλήθεια! Όλοι περιμένουμε τα Χριστούγεννα με ανυπομονησία και χαρά, αλλά ουσιαστικά δεν ξέρουμε καν τι αναμένουμε. Ακούμε τα παιδιά να τραγουδάνε τα κάλαντα χωρίς κανέναν ενθουσιασμό, λες και απλά απαγγέλλουν ένα παιδικό τραγούδι που έμαθαν απ’ έξω. Κι εμείς χαιρόμαστε, τους λέμε και του χρόνου, τους δίνουμε λεφτά και αυτά φεύγουν ευχαριστημένα, σκεφτόμενα ποιά πόρτα θα χτυπήσουν έπειτα ή πώς θα χρησιμοποιήσουν τα χρήματα που κέρδισαν.
Σε έναν κόσμο όπου όλα αποτελούν ευκαιρία για κέρδος, θα περίμενε κανείς ότι μια γιορτή τόσο ιερή όσο τα Χριστούγεννα δεν θα στοχοποιούνταν έτσι. Όμως όχι! Τα Χριστούγεννα έχουν γίνει η μεγαλύτερη ευκαιρία κέρδους για διάφορες εταιρείες, και όχι μόνο. Αυτό θα πει απληστία! Ο Θεός μας χαρίζει έναν Σωτήρα, τον Υιό Του, ο οποίος ταπεινώνεται για να υψωθούμε εμείς, ο Οποίος συγχωρεί τις αμαρτίες μας, μας δίνει ελπίδα, με απλά λόγια γίνεται το Φώς που πρόσφερε ο Πατέρας μας σε εμάς τους τυφλούς. Αλλά φυσικά, το ότι βρήκαμε το Φώς μας δεν είναι αρκετά σημαντικό για εμάς… Όχι βέβαια… Κι έτσι, αποφασίζουμε να βγάλουμε τα μάτια μας μόνοι μας! Έπειτα, σκεφτόμαστε ότι το Θείο Δώρο, το οποίο εμείς πετάξαμε στα σκουπίδια, μπορεί τελικά να μας προσφέρει κάτι. Κι έτσι, καταλήξαμε τυφλοί έμποροι που πουλούν πλαστή ευτυχία στους τυφλούς αδελφούς τους.
Κι ο Θεός μας κοιτά από ψηλά και κουνά το κεφάλι Του λυπημένος, που μας έκανε ένα τόσο πολύτιμο δώρο και εμείς το απορρίψαμε έτσι.
Εμείς πώς θα νιώθαμε, άραγε, εάν κάναμε σε κάποιον ένα δώρο πολύ πολύτιμο και το βλέπαμε ξαφνικά πεταμένο στα σκουπίδια, σκεπασμένο από σκόνη και βρωμιά; Θα θυμώναμε, θα οργιζόμασταν... Πώς θα πρέπει άραγε να νιώθουμε που το κάνουμε αυτό στον Θεό και τον ίδιο τον εαυτό μας;
Το καλύτερο που μας μένει να κάνουμε είναι να ξεφύγουμε απ’ όλους τους τυφλούς εμπόρους, από τον τυφλό κερδοσκόπο εαυτό μας και να τρέξουμε γρήγορα στη χωματερή, να περιμαζέψουμε το Δώρο, να το ξεσκονίσουμε και να το καθαρίσουμε πριν να είναι πολύ αργά και χάσουμε για πάντα το μοναδικό σφουγγάρι, μέσα από το οποίο μπορούμε να το καθαρίσουμε: την αθωότητα.
Μ.Ψ.
