Νύχτα τρανή. Πάνω από τη γη τη
μολυσμένη γη μας,
Περνά ο Θεός… Σκιρτοβολά κι
αγάλλει η ψυχή μας.
Περνά ο Θεός και σμίγουνε φύση
θνητή και θεία,
Κι ασίγητη στους ουρανούς
αντιλαλεί υμνωδία.
Νύχτα τρανή, γεμάτη φώς, ψηλά
στον ουρανό
Βλέπω ένα αστέρι να σκορπά τις
μαγικές του αχτίδες
Ψάλλε ψυχή μου. Τώρα πια θα πάψω
να πονώ.
Γλυκές φυτρώνουν μέσα μου κι
ανθοβολούν οι ελπίδες.
Νύχτα τρανή, ξανάνιωμα του
παλιωμένου κόσμου,
Σαν φώς και δύναμη ψυχής και νου
σε νιώθω εντός μου.
Νύχτα τρανή. Ώ θείο Παιδί στη
βρεφική σου φάτνη
Κόσμοι, φυλές, λαοί, γενιές, για
να σε προσκυνήσουν
Σκύβουν γεμάτοι από χαρά κι από
παλμό γεμάτοι
Κι από το φώς που χάρισε στον
κόσμο η γέννησή Σου.
