Ένας Ινδός ιεραπόστολος, που τον έλεγαν Σαντού, διέσχιζε τις παγωμένες εκτάσεις του Θιβέτ, κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο στους ειδωλολάτρες ιθαγενείς. Είχε για συνοδό του μόνο έναν οδηγό. Το κρύο ήταν ανυπόφορο και κινδύνευαν να ξυλιάσουν. Στη μέση του δρόμου, συναντούν ένα ανθρώπινο σώμα, παγωμένο και αναίσθητο.
- Ας μεταφέρουμε σε καμιά καλύβα παρακάτω αυτόν τον άνθρωπο, λέει ο Σαντού. Ζει ακόμα. Ίσως προλάβουμε και τον σώσουμε.
- Εγώ δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου, του λέει ο οδηγός, όχι να φορτωθώ τόσο βάρος. Και προχώρησε.
Ο Σαντού, τότε, έβαλε τον άνθρωπο στην πλάτη του και καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια άρχισε να περπατά. Από την πολλή, όμως, προσπάθεια, θερμάνθηκε υπερβολικά το σώμα του Σαντού κι αυτή η ζέστη μεταδόθηκε στο παγωμένο σώμα του ανθρώπου που κουβαλούσε, με αποτέλεσμα να επανέλθει αυτό το σώμα στη ζωή.
Έτσι, σε λίγο περπατούσαν και οι δύο πλάι-πλάι, δοξολογώντας τον Θεό. Προχωρώντας, όμως, αρκετή ώρα, βρήκαν παγωμένο και νεκρό τον οδηγό, που είχε αρνηθεί να δώσει τη βοήθεια του.
- Ας μεταφέρουμε σε καμιά καλύβα παρακάτω αυτόν τον άνθρωπο, λέει ο Σαντού. Ζει ακόμα. Ίσως προλάβουμε και τον σώσουμε.
- Εγώ δεν μπορώ να σύρω τα πόδια μου, του λέει ο οδηγός, όχι να φορτωθώ τόσο βάρος. Και προχώρησε.
Ο Σαντού, τότε, έβαλε τον άνθρωπο στην πλάτη του και καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια άρχισε να περπατά. Από την πολλή, όμως, προσπάθεια, θερμάνθηκε υπερβολικά το σώμα του Σαντού κι αυτή η ζέστη μεταδόθηκε στο παγωμένο σώμα του ανθρώπου που κουβαλούσε, με αποτέλεσμα να επανέλθει αυτό το σώμα στη ζωή.
Έτσι, σε λίγο περπατούσαν και οι δύο πλάι-πλάι, δοξολογώντας τον Θεό. Προχωρώντας, όμως, αρκετή ώρα, βρήκαν παγωμένο και νεκρό τον οδηγό, που είχε αρνηθεί να δώσει τη βοήθεια του.
