Ο Γερμανός Έρχερτ Κέσνερ πολέμησε το 1941 στη μάχη της Κρήτης. Επισκέφτηκε πάλι την Κρήτη το 1952. Ένα σούρουπο μπήκε στο γερμανικό νεκροταφείο, νομίζοντας ότι θα το βρει έρημο. Αλλά με έκπληξη διαπίστωσε ότι σε πολλούς τάφους έκαιγαν τα καντήλια τους. Στο βάθος του κοιμητηρίου είδε σε κάποιον τάφο σκυμμένη μια μαυροφορεμένη γυναίκα που άναβε το καντήλι του. «Σε γερμανικούς τάφους ανάβετε τα καντήλια; Αυτοί ήταν εχθροί σας», της είπε με απορία. Κι αυτή του απάντησε αρχοντικά: «Όλα τα παιδιά που είναι θαμμένα σ’ αυτό το κοιμητήριο κάποιας μάνας ήταν παιδιά. Ανάβω τα καντήλια στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ». Η χριστιανή αυτή Ελληνίδα της Κρήτης στον πόλεμο που μας έκαναν οι Γερμανοί έχασε τον σύζυγο και τον μονάκριβο γιο της. Έμεινε χήρα και ζούσε ολομόναχη. Αλλά δεν κρατούσε κακία στους Γερμανούς. Κι όχι μόνο κακία δεν τους κρατούσε, αλλά πήγαινε κάθε μέρα στο κοιμητήριο και άναβε τα καντήλια των τάφων τους…
