Το θείο Φως που διαπερνά όλο τον κόσμο. Το θείο Φως που μεταμορφώνει τον άνθρωπο, το θείο Φως στο οποίο τα πάντα αποκτούν το έσχατο και αιώνιο νόημά τους. «καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι», φώναξε ο Πέτρος όταν είδε αυτό το Φως κι αυτή τη Δόξα. Κι από την ώρα εκείνη ο χριστιανισμός, η εκκλησία, η πίστη είναι μια συνεχής, χαρούμενη επανάληψη αυτών των λόγων, «καλόν ἐστιν ἡμᾶς ὧδε εἶναι». Η πίστη, όμως, είναι και μια έκκληση για το αΐδιο Φως, μια δίψα γι’αυτόν τον φωτισμό και γι’αυτή τη μεταμόρφωση. Αυτό το φως συνεχίζει να λάμπει, μέσα στο σκοτάδι και στο κακό, μέσα στη μουντή γκριζάδα και στη θολή ρουτίνα αυτού του κόσμου, σαν ηλιαχτίδα που διασχίζει τα σύννεφα. Το αναγνωρίζει η ψυχή, παρηγορεί την καρδιά, μας κάνει να νιώθουμε ζωντανοί και μας μεταμορφώνει εκ των έσω.
