Ο Βίπερ είναι ένα μικρό σπουργίτι που λατρεύει τον ήλιο. Κάθεται και λιάζεται με τις ώρες χωρίς να κουράζεται να κοιτάει τις λαμπερές ακτίνες του. Κάθε φορά, όμως, που έρχεται μία καταιγίδα, ο Βίπερ θυμώνει και ρωτάει με αγανάκτηση την μητέρα του γιατί ο Θεός αφήνει την καταιγίδα να κυριαρχεί στον ήλιο και να καταστρέφει τις ηλιόλουστες μέρες. Η μητέρα του χαμογελάει συγκαταβατικά και του απαντάει με στοργή: Κάποια μέρα θα καταλάβεις.. Όταν πας μια βόλτα στα σύννεφα. Τα χρόνια περνούσαν και οι βροχές και οι καταιγίδες με τις αστραπές και τις βροντές τους κατέστρεφαν τις ονειρεμένες ηλιόλουστες μέρες του Βίπερ, ο οποίος δεν έπαυε να αναρωτιέται γιατί συμβαίνει αυτό, ενώ η μητέρα του του απαντούσε πάντα το ίδιο αινιγματικά. Μια μέρα, όμως, με μια φοβερή καταιγίδα, η μητέρα του του είπε επιτέλους κάτι διαφορετικό. Του είπε: Βίπερ, κάτι ξεχωριστό σε περιμένει. Απλώς πρέπει να το ανακαλύψεις μόνος σου εκεί πάνω. Το μικρό σπουργιτάκι δεν είχε ξαναπετάξει και τρόμαξε στην ιδέα να βρεθεί ξαφνικά μόνο του στον θυμωμένο ουρανό. Επειδή, όμως, ήθελε να ανακαλύψει την αλήθεια πήρε το θάρρος και πέταξε προς τα σύννεφα. Ανεβαίνοντας προς το άγνωστο αντί για απαντήσεις στα ερωτήματά του, συναντούσε μόνο αστραπές, βροντές και ασταμάτητη βροχή. Φοβήθηκε τόσο που αποφάσισε να εγκαταλείψει μια για πάντα την προσπάθεια του. Κι εκεί που ήταν έτοιμος να κατέβει, πέρασε πάνω από τα σύννεφα και εκεί έγινε η μεγάλη αποκάλυψη.. Το σπουργιτάκι έμεινε άναυδο μ’αυτό που έβλεπε! Πιο όμορφος από ποτέ, ο ήλιος έλαμπε!! Καμία καταιγίδα δεν μπορούσε να κυριαρχήσει σ’αυτό που έβλεπε.. Το προσωπάκι του φωτίστηκε και χαμογέλασε γιατί επιτέλους κατάλαβε.. Βρήκε την απάντηση που τόσα χρόνια έψαχνε.. Ο ήλιος δεν σταμάτησε ποτέ να λάμπει στην πραγματικότητα. Έλαμπε σταθερά! Σταθερά σαν την αγάπη της μητέρας του. Απλώς οι καταιγίδες τον έκρυβαν.. Δεν μπορούσε να το σκεφτεί αυτό πριν.. Για να το καταλάβει έπρεπε να ταξιδέψει ως τα σύννεφα..
