Σ’ αυτήν την σκοτεινή φάτνη…
Μέσα στο καλοκαίρι τα πιο αληθινά μου Χριστούγεννα.
Μέσα στις πολεμικές ιαχές το πιο ειρηνικό γεγονός.
Μέσα στον πόνο της αμαρτίας, η χαρά της Γέννησής Σου,
στο βίωμα της Θείας Ευχαριστίας.
Όμως, σήμερα, σαν να έχουν όλα μια μορφή διαφορετική.
Ήσυχα ταγμένη στα Χριστούγεννα…
Η Αγία Τράπεζα είναι η φάτνη σου...
Το εὐλογημένη ἡ βασιλεία είναι οι ωδίνες της μητέρας σου...
Το Ευαγγέλιο, το πιο χαρμόσυνο μήνυμα, το "δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ" στους ἀγραυλοῦντες...
Η Μικρή Είσοδος, το πρώτο κούρνιασμα στην αγκαλιά της άσπιλης μάνας...
Ο Τρισάγιος Ύμνος, οι χαρούμενες ωδές των αγγέλων...
Το ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ, η πάλη του Ιωσήφ...
Το τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν, τα δώρα των μάγων...
Το κατάπεμψον τὸ πνεῦμα σου τὸ Ἄγιον, το φωτεινό αστέρι...
Το μεταβαλὼν τῷ Πνεύματί Σου τῷ ῾Αγίῳ, η ίδια η Γέννησή Σου, μικρέ Χριστέ...
Μεταβαλών: από Θεός, άνθρωπος. Από βασιλιάς, αμνός. Από Λόγος Θεού, Μετάληψη ανθρώπων...
Χριστέ μου, σήμερα η λειτουργία της Βηθλεέμ μού αποκάλυψε ότι η Γέννησή Σου δεν ήταν ένα απλό γεγονός
ήταν η πρώτη Θεία Λειτουργία επί γης.
Σ’ αυτήν την σκοτεινή φάτνη…
Τι θα γίνει στη δική μου Βηθλεέμ;
Είναι κι αυτή βρώμικη... Είναι κι αυτή σκοτεινή...
Βάλλεται κι εκείνη από πολέμους...
Μα Εσύ είσαι εδώ, βρέφος αγνό και Πανάγιο...
Χριστέ μου, τι να Σου ψάλλω;
Βράχνιασε η φωνή μου απ την κενολογία...
Πως να προσκυνήσω;
Πονάει το σώμα μου απ’ τα πάθη...
Πως να αντικρύσω το φως του αστεριού;
Τύφλωσαν τα μάτια μου τα άλλα θεάματα...
Τι να Σου προσφέρω;
Άδειασα το είναι μου με το εγώ μου...
Μα Χριστέ μου,
Σε χρειάζομαι!
Πιο πολύ, πιο έντονα, πιο συνειδητά από ποτέ,
Έχω ανάγκη η κάθε Λειτουργία μου στο εξής,
Να’ ναι και Χριστούγεννα.
Δεν μπορώ να Σου ψάλλω, όπως οι άγγελοι.
Δεν έχω δώρα, όπως οι μάγοι.
Δεν Σε αγαπώ, όπως η μητέρα Σου.
Η φάτνη μου όμως Σε χρειάζεται, Χριστέ μου!
Είναι σκοτεινή χωρίς το φως Σου.
Είναι τόσο βρώμικη χωρίς την καθαρότητά Σου.
Δεν είναι τίποτα, χωρίς Εσένα…
Έλα και κάνε την ναό Σου.
Για να νιώσω επιτέλους Χριστούγεννα.
Τώρα και για πάντα. Αμήν.
Μ- Α. Ρ.
Μέσα στο καλοκαίρι τα πιο αληθινά μου Χριστούγεννα.
Μέσα στις πολεμικές ιαχές το πιο ειρηνικό γεγονός.
Μέσα στον πόνο της αμαρτίας, η χαρά της Γέννησής Σου,
στο βίωμα της Θείας Ευχαριστίας.
Όμως, σήμερα, σαν να έχουν όλα μια μορφή διαφορετική.
Ήσυχα ταγμένη στα Χριστούγεννα…
Η Αγία Τράπεζα είναι η φάτνη σου...
Το εὐλογημένη ἡ βασιλεία είναι οι ωδίνες της μητέρας σου...
Το Ευαγγέλιο, το πιο χαρμόσυνο μήνυμα, το "δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῶ" στους ἀγραυλοῦντες...
Η Μικρή Είσοδος, το πρώτο κούρνιασμα στην αγκαλιά της άσπιλης μάνας...
Ο Τρισάγιος Ύμνος, οι χαρούμενες ωδές των αγγέλων...
Το ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ, η πάλη του Ιωσήφ...
Το τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν, τα δώρα των μάγων...
Το κατάπεμψον τὸ πνεῦμα σου τὸ Ἄγιον, το φωτεινό αστέρι...
Το μεταβαλὼν τῷ Πνεύματί Σου τῷ ῾Αγίῳ, η ίδια η Γέννησή Σου, μικρέ Χριστέ...
Μεταβαλών: από Θεός, άνθρωπος. Από βασιλιάς, αμνός. Από Λόγος Θεού, Μετάληψη ανθρώπων...
Χριστέ μου, σήμερα η λειτουργία της Βηθλεέμ μού αποκάλυψε ότι η Γέννησή Σου δεν ήταν ένα απλό γεγονός
ήταν η πρώτη Θεία Λειτουργία επί γης.
Σ’ αυτήν την σκοτεινή φάτνη…
Τι θα γίνει στη δική μου Βηθλεέμ;
Είναι κι αυτή βρώμικη... Είναι κι αυτή σκοτεινή...
Βάλλεται κι εκείνη από πολέμους...
Μα Εσύ είσαι εδώ, βρέφος αγνό και Πανάγιο...
Χριστέ μου, τι να Σου ψάλλω;
Βράχνιασε η φωνή μου απ την κενολογία...
Πως να προσκυνήσω;
Πονάει το σώμα μου απ’ τα πάθη...
Πως να αντικρύσω το φως του αστεριού;
Τύφλωσαν τα μάτια μου τα άλλα θεάματα...
Τι να Σου προσφέρω;
Άδειασα το είναι μου με το εγώ μου...
Μα Χριστέ μου,
Σε χρειάζομαι!
Πιο πολύ, πιο έντονα, πιο συνειδητά από ποτέ,
Έχω ανάγκη η κάθε Λειτουργία μου στο εξής,
Να’ ναι και Χριστούγεννα.
Δεν μπορώ να Σου ψάλλω, όπως οι άγγελοι.
Δεν έχω δώρα, όπως οι μάγοι.
Δεν Σε αγαπώ, όπως η μητέρα Σου.
Η φάτνη μου όμως Σε χρειάζεται, Χριστέ μου!
Είναι σκοτεινή χωρίς το φως Σου.
Είναι τόσο βρώμικη χωρίς την καθαρότητά Σου.
Δεν είναι τίποτα, χωρίς Εσένα…
Έλα και κάνε την ναό Σου.
Για να νιώσω επιτέλους Χριστούγεννα.
Τώρα και για πάντα. Αμήν.
Μ- Α. Ρ.
