Πουθενά τόσο βαθιά και ολοκληρωτικά δεν ερχόμαστε σε συναίσθηση και αυτογνωσία όσο μέσα στον Ναό, γιατί εδώ είναι ιδιαίτερα αισθητή η παρουσία του σώζοντος Θεού και ενεργεί με ανερμήνευτο τρόπο η χάρις Του. «..ὁ Θεὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ὑμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνεργεῖν ὑπὲρ τῆς εὐδοκίας…» (Φιλιπ. 2, 13). Με τη βοήθεια των ευχών, των ύμνων και των αναγνωσμάτων, ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του σε όλη του την γυμνότητα, διαπιστώνει την αδυναμία του, την πνευματική του φτώχεια, την αθλιότητα και άκρα αμαρτωλότητά του. Από την άλλη πλευρά, συναντάται με την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού, την άκρα αγαθότητά Του, την πανσοφία και την παντοδυναμία Του. Ω θεόπνευστη λατρεία μας! Εσύ μας ανοίγεις τα μάτια της ψυχής, μας χαρίζεις δάκρυα κατανύξεως, κατευνάζεις τα ψυχοκτόνα πάθη, πλημμυρίζεις την ψυχή με χαρά και ειρήνη, αποκαθιστάς το πνεύμα της ενότητας, εμπνέεις την ταπείνωση, την πραότητα, την καθαρότητα, την πίστη, την ελπίδα, την αγάπη. Μέσα στον ναό, με τη θεία λατρεία, η Εκκλησία σοφά μας παιδαγωγεί και μας προετοιμάζει για τον ουρανό.
