Νομίζω ότι αυτό που με εντυπωσίαζε περισσότερο ήταν η ατμόσφαιρά της ειρήνης και της ηρεμίας που την περιέβαλλε. Δεν ήταν η ηρεμία της αδράνειας, αλλά της εργασίας που ήταν καλά οργανωμένη και της συμπάσχουσας αγάπης προς όλους όσους βρίσκονταν γύρω της. Ακτινοβολούσε ειρήνη και αγάπη και μαζί με όλα αυτά και την υψηλή αίσθηση του καθήκοντος και της αληθινής ευλάβειας. Ήταν εκείνη η γοητευτική αίσθηση του χιούμορ που την έκανε τόσο έντονα αγαπητή σε όλους εμάς που ζούσαμε μια συνηθισμένη ζωή.
Ποτέ δεν αισθανθήκαμε ενοχλημένοι από την καλοσύνη και την ευσέβειά της. Όσο μικρές κι ασήμαντες κι αν ήταν οι υποθέσεις μας και τα ενδιαφέροντά μας, η Μεγάλη Δούκισσα πάντα ενδιαφερόταν γι’αυτά και ήταν πάντα γεμάτη συμπόνια, γεμάτη από αισθήματα, γεμάτη ευαισθησία. Είχε ένα θαυμάσιο τρόπο να βλέπει το καλό και το αληθινό στους ανθρώπους και να τους κάνει να εξωτερικεύουν αυτή την πλευρά τους. Ήταν επίσης εντελώς απαλλαγμένη από έπαρση για την καλοσύνη της. Συχνά έλεγε ότι στις συζητήσεις της με τους υπεύθυνους της Εκκλησίας της, αυτοί την προειδοποιούσαν να προσέχει την αυτοδικαίωση και τα όποια συναισθήματα υπερηφάνειας σχετικά με την θρησκευτικότητά της ή την αφιέρωση της ζωής της στη βοήθεια των άλλων. Και γνωρίζω ότι πρόσεχε πολύ τον εαυτό της απ’αυτή την άποψη όπως και από κάθε άλλη. Δεν υπήρχε ποτέ το «δεν μπορώ» και ποτέ κάτι απαισιόδοξο σχετικά με τη ζωή στη μονή της Μάρθας και της Μαρίας. Τα πάντα ήταν καθαρά εξωτερικά και εσωτερικά. Ήταν μια θαυμάσια εμπειρία να είναι κανείς εκεί.
Η άποψή της ήταν ότι μπορούσε να μάθει κάτι απ’όλους, και πάντοτε έκανε διάφορα σχέδια σχετικά με το πώς να βελτιώσει την μονή. Ήταν τόσο αξιαγάπητη, και τόσο θαυμάσια, και τόσο πολύ πάνω από όλους εμάς, και όμως, την ίδια στιγμή, τόσο κοντά μας και τόσο αγαπητή.
Σπάνια η ανθρώπινη φύση έχει φτάσει τόσο κοντά στην τελειότητα.
«Είναι ευκολότερο το αδύναμο άχυρο να αντισταθεί στη δυνατή φωτιά, παρά η φύση της αμαρτίας να αντισταθεί στη δύναμη της αγάπης.
Εμείς πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτή την αγάπη στις ψυχές μας, για να μπορέσουμε να συγκαταριθμηθούμε μαζί με όλους τους αγίους,
γιατί αυτοί ήταν σε όλα ευάρεστοι στο Θεό μέσω της αγάπης του προς τον πλησίον»
Ποτέ δεν αισθανθήκαμε ενοχλημένοι από την καλοσύνη και την ευσέβειά της. Όσο μικρές κι ασήμαντες κι αν ήταν οι υποθέσεις μας και τα ενδιαφέροντά μας, η Μεγάλη Δούκισσα πάντα ενδιαφερόταν γι’αυτά και ήταν πάντα γεμάτη συμπόνια, γεμάτη από αισθήματα, γεμάτη ευαισθησία. Είχε ένα θαυμάσιο τρόπο να βλέπει το καλό και το αληθινό στους ανθρώπους και να τους κάνει να εξωτερικεύουν αυτή την πλευρά τους. Ήταν επίσης εντελώς απαλλαγμένη από έπαρση για την καλοσύνη της. Συχνά έλεγε ότι στις συζητήσεις της με τους υπεύθυνους της Εκκλησίας της, αυτοί την προειδοποιούσαν να προσέχει την αυτοδικαίωση και τα όποια συναισθήματα υπερηφάνειας σχετικά με την θρησκευτικότητά της ή την αφιέρωση της ζωής της στη βοήθεια των άλλων. Και γνωρίζω ότι πρόσεχε πολύ τον εαυτό της απ’αυτή την άποψη όπως και από κάθε άλλη. Δεν υπήρχε ποτέ το «δεν μπορώ» και ποτέ κάτι απαισιόδοξο σχετικά με τη ζωή στη μονή της Μάρθας και της Μαρίας. Τα πάντα ήταν καθαρά εξωτερικά και εσωτερικά. Ήταν μια θαυμάσια εμπειρία να είναι κανείς εκεί.
Η άποψή της ήταν ότι μπορούσε να μάθει κάτι απ’όλους, και πάντοτε έκανε διάφορα σχέδια σχετικά με το πώς να βελτιώσει την μονή. Ήταν τόσο αξιαγάπητη, και τόσο θαυμάσια, και τόσο πολύ πάνω από όλους εμάς, και όμως, την ίδια στιγμή, τόσο κοντά μας και τόσο αγαπητή.
Σπάνια η ανθρώπινη φύση έχει φτάσει τόσο κοντά στην τελειότητα.
«Είναι ευκολότερο το αδύναμο άχυρο να αντισταθεί στη δυνατή φωτιά, παρά η φύση της αμαρτίας να αντισταθεί στη δύναμη της αγάπης.
Εμείς πρέπει να καλλιεργήσουμε αυτή την αγάπη στις ψυχές μας, για να μπορέσουμε να συγκαταριθμηθούμε μαζί με όλους τους αγίους,
γιατί αυτοί ήταν σε όλα ευάρεστοι στο Θεό μέσω της αγάπης του προς τον πλησίον»
Αγία Ελισάβετ
