ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΧΡΙΣΜΑ
Μυστήριο του Χρίσματος: Η κάθοδος του Παρακλήτου στον βαπτιζόμενο. Αρχικά, (από τους Αποστόλους) δια επιθέσεως των χειρών. Αργότερα (από τον Β’ αι.) με μύρο που ευλογούσε ο Επίσκοπος και έχριαν οι πρεσβύτεροι .
Αισθητή φανέρωση της αποκατάστασης του ανθρώπου στο τρισσό αξίωμα (βασιλικό, ιερατικό, προφητικό).
Το άγιο Μύρο αποτελείται από πολλά αρώματα μαζί με έλεο. Έτσι φανερώνεται η ποικιλία των χαρισμάτων-ενεργειών του Αγίου Πνεύματος και η ευωδία της αγιωσύνης Του.
Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος στον χριόμενο τον αναδεικνύει, κατά Χάριν, υιό του Θεού (ονομάζεται χριστιανός). Συνεπώς, πρέπει να ζήσει μια αντάξια ζωή. Μετά το Χρίσμα ανήκουμε στο ποίμνιο του Χριστού, επανερχόμαστε στην προπτωτική κατάσταση. Φανερώνεται και αποτυπώνεται το κατ’ εικόνα του Θεού στο είναι μας, όπως η σφραγίδα επάνω στο κερί (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας). Ο Διάβολος δεν τολμά να αντικρύσει τη σφραγίδα των προβάτων του Χριστού.
Το άγιο Χρίσμα είναι: αφιέρωση στον Θεό, προσφορά θυσίας ολόκληρου του εαυτού μας (γι’ αυτό σφραγίζονται όλα τα μέλη του σώματος με το σημείο του Σταυρού ), προσωπική Πεντηκοστή (τελείωση των πάντων εν Χριστώ, όπως με τις φλόγες της Πεντηκοστής), η πανοπλία της νέας εν Χριστώ ζωής.
Με το άγιο Χρίσμα ο άνθρωπος γίνεται περιουσία του Θεού, χαρισματικό ον και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα συνυφαίνεται στην ύπαρξή μας. Ζούμε όντως. Με το Χρίσμα αποκτούμε τη μοναδική προσωπικότητά μας. Είναι το δώρο της κλήσης μας, γινόμαστε αυτό που ο Θεός θέλει να γίνουμε, αυτό που Εκείνος αγάπησε σε μας προαιωνίως.
«Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου. Αμήν». Προκύπτει από τα παρακάτω αγιογραφικά χωρία: Β’ Κορ 1,21-22, Εβρ 6,4, Εφ 3,7, Ρωμ 5,15, Πρ 2,38 και 10,45. Ανοίγεται στον βαπτιζόμενο η θύρα της θέωσης, η υψηλή και μοναδική του κλήση. Εν τω Χριστώ γινόμαστε ο ναός του Αγίου Πνεύματος.
Βαπτισμένοι και χρισμένοι αποκτούμε τέλεια και τα
ΤΡΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ο Βασιλιάς
Ο άνθρωπος δημιουργείται ως ο βασιλιάς της δημιουργίας. Μετά την προπατορική αμαρτία γίνεται ένας πεπτωκός βασιλιάς. Ο Χριστός επανορθώνει την ανθρώπινη φύση στην άρρητη δόξα και δύναμή της, γίνεται ο Λυτρωτής του κόσμου. Αυτή η αποκατάσταση γίνεται από έναν σταυρωμένο Βασιλιά. Η φανέρωση, η δύναμη και το δώρο της Βασιλείας Του είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός αποκαλύπτει ότι η αμαρτία ταυτίζεται με την απόρριψη του Θεού και πως αυτή η απόρριψη είναι ο νόμος αυτού του κόσμου, αλλά και το τέλος του. Κατά συνέπεια, ο Σταυρός (ο θάνατος του θανάτου) εγκαινιάζει τη Β. τ. Θ. απελευθερωμένη από τον άρχοντα του κόσμου τούτου, ως καινούρια ζωή όπου τα πάντα και εν πάσι Χριστός.
Ο Σταυρός, όντας η ενθρόνιση του Χριστού ως Βασιλιά, μας αποκαλύπτεται ως ο μοναδικός δρόμος για την ενθρόνισή μας με αυτόν, για την ανόρθωσή μας ως βασιλέων. Έτσι, ο Σταυρός γίνεται το έσχατο κριτήριο όλων των επιλογών της ζωής μας.
Ο Ιερέας
Η ιερωσύνη του Χριστού είναι ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση Του. Ο Ιησούς είναι Βασιλιάς, Ιερέας και Προφήτης επειδή είναι ο νέος Αδάμ, ο τέλειος Άνθρωπος, ο ανορθωτής του ανθρώπου.
Η ιερατική διάσταση της ανθρώπινης φύσης: η ιδιότητα του ιερέα είναι η προσφορά θυσίας, δηλ. ο αγιασμός της ζωής και της δημιουργίας ενταγμένης μέσα στη θεία θέληση και τάξη. Όλα μεταβάλλονται σε κοινωνία με τον Θεό.
Προπατορική αμαρτία: Ο άνθρωπος από θυσιαστικό και ευχαριστιακό ον μετατρέπεται σε καταναλωτικό. Πρώτος καταναλωτής είναι ο ίδιος ο Αδάμ. Δεν πλησίασε τον κόσμο ως ιερέας, αλλά ως καταναλωτής: προτίμησε να φάει από αυτόν, να τον χρησιμοποιήσει και να τον κυριέψει για τον εαυτό του και όχι να τον προσφέρει στον Θεό. Και ο πιο τραγικός καρπός αυτής της αστοχίας ήταν να μεταβάλλει ακόμα και την ίδια τη θρησκεία σε καταναλωτικό αγαθό προορισμένο μόνο να ικανοποιήσει τις θρησκευτικές του ανάγκες.
Με τη Σάρκωσή Του, με την αυτοπροσφορά Του στον Θεό Πατέρα για τη σωτηρία του κόσμου, ο Χριστός αποκάλυψε την αληθινή ιερατική φύση του ανθρώπου, και δωρίζοντά μας τη ζωή Του –με το Βάπτισμα και το Χρίσμα- μας επανορθώνει στην ιερωσύνη μας, μας ξαναδίνει δύναμη να κάνουμε ολόκληρη τη ζωή μας μια λογική λατρεία (Ρωμ 12,1), προσφορά, θυσία, κοινωνία. Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα. Καλούμαστε δηλ. να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας σε αυτό που την έκανε το Άγιο Πνεύμα, σε λειτουργία, σε λατρεία του Θεού, σε κοινωνία μαζί Του. Προσπαθούμε να είμαστε παντού και πάντα μάρτυρες της αλήθειας του Χριστού.
Η ιερωσύνη του Χριστού (αποκάλυψη του Ευαγγελίου της Βασιλείας, θυσία εις άφεσιν αμαρτιών, σωτηρία, δωρεά καινούριας ζωής) είναι μοναδική και προσωπική. Επάνω της οικοδομεί την Εκκλησία Του, μέσα στην οποία εγκαθιστά ιερείς για να επιβεβαιώνουν και να συνεχίζουν την ιερωσύνη Του μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Έτσι, ο ιερέας, με την ανάδειξη και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, συνεχίζει το σωτηριώδες έργο του.
Ο Προφήτης
Η προφητεία του Χριστού συνιστά ακόμα μία φανέρωση της τελειότητας της ανθρώπινης φύσης Του.
Προφητεία είναι η δύναμη που πάντοτε δίνεται στον άνθρωπο να μπορεί να διακρίνει το θέλημα του Θεού, να ακούει τη φωνή Του και να είναι στην κτήση και στον κόσμο η μαρτυρία και ο φορέας της θείας Σοφίας. Προφήτης είναι αυτός που ακούει τον Θεό, κι έτσι μπορεί να μεταφέρει το θέλημά Του στον κόσμο, αυτός που διαβάζει όλα τα γεγονότα, όλες τις καταστάσεις με τα μάτια του Θεού. Και αυτή είναι η αληθινή κλήση του ανθρώπου, η αληθινή του φύση.
Όμως, ο άνθρωπος με την υπερηφάνειά του (και η αμαρτία είναι ο καρπός της υπερηφάνειας – θα γίνω θεός χωρίς τον Θεό) νόμισε ότι μπορεί να γνωρίζει τον κόσμο και να τον κατέχει πραγματικά χωρίς προφητεία, δηλ. χωρίς Θεό. Το αποτέλεσμα αυτής της γνώσης είναι εμφανές στα αδιέξοδα των σύγχρονων άθεων κοινωνιών (πλήρης υποδούλωση σε ψεύτικες προφητείες επιστημονικές και θρησκευτικές).
Η αποκατάσταση του ανθρώπου ως προφήτη από τον Χριστό έχει να κάνει με τη σωτηρία μας. Το δώρο της προφητείας, το οποίο μας χαρίζεται από το Άγιο Πνεύμα, δεν έχει να κάνει ούτε με θαυματουργικές δυνάμεις, ούτε με υπερφυσικές γνώσεις, ούτε με θρησκευτικές μαντείες, ούτε με οράματα, όνειρα και αποκαλύψεις. Ο καλύτερος τρόπος για να ορίσουμε αυτό το δώρο είναι η λέξη εγκράτεια, στοιχείο που η χριστιανική ασκητική γραμματεία θεωρεί ως το πρώτο και ουσιαστικό θεμέλιο κάθε γνήσιας πνευματικότητας. Εγκράτεια είναι η εσωτερική ολότητα και ακεραιότητα, αυτή η αρμονία ψυχής και σώματος, λογικής και καρδιάς, η οποία μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα στο σύνολό της. Κι αυτό, γιατί ο εγκρατής άνθρωπος ανοίγεται ολόκληρος στον Θεό και το θέλημά Του, κι έτσι δίνει σε κάθε τι νόημα και αξία.
Συμπερασματικά: Το χρίσμα με το άγιο Μύρο είναι η αρπαγή μας στη Βασιλεία, η χειροτονία μας σε βασίλειον ιεράτευμα, η απόθεση πάνω μας των προφητικών χαρισμάτων. Τα παίρνουμε όλα αυτά επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι το δώρο που μας πρόσφερε ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Βασιλιάς, ο Ιερέας και ο Προφήτης.
ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ εξηγεί ότι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η αναζήτηση και η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Ο απ. Παύλος περιγράφει τη Βασιλεία του Θεού ως δικαιοσύνη και ειρήνη εν Πνεύματι Αγίω (ρωμ 14,17).
Με το μυστήριο του Χρίσματος λαμβάνουμε το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, όχι απλώς κάποια χάρη. Η εκπλήρωση του Βαπτίσματος στο άγιο Χρίσμα είναι η προσωπική έλευση και αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο (έρχεται και σκηνώνει μέσα του).
Το Άγιο Πνεύμα το γνωρίζουμε μόνο από την παρουσία Του μέσα μας, ως άρρητης χαράς, ειρήνης και πληρότητας (αληθινής ευτυχίας). Δεν υπάρχει εικόνα, ούτε παράστασή Του, γιατί δεν ενανθρώπησε. Όταν όμως έρχεται και κατοικεί μέσα μας, καθετί γίνεται εικόνα Του και αποκάλυψή Του. Έτσι, γίνεται η Ζωή της ζωής μας, η Χαρά της χαράς μας και η Αγάπη της αγάπης μας. Καθίσταται ο αγιαστής όλων των πραγμάτων και των δεδομένων της ζωής μας.
Κατά το μυστήριο του αγίου Χρίσματος το Άγιο Πνεύμα μας σφραγίζει, δηλ. μας αποκαλύπτει και μας επιβεβαιώνει ως μέλη της Εκκλησίας, ως Σώμα Χριστού, ως πολίτες της Βασιλείας του Θεού, ως μετόχους της Ζωής Του. Με αυτήν τη σφραγίδα μας μεταβάλλει αληθινά σε εαυτούς μας, χειροτονεί τον καθένα μας σε αυτό που ο Θεός προαιώνια θέλει να είμαστε, αληθινές προσωπικότητες εν Χριστώ.
Στο χρίσμα με το Άγιο Πνεύμα λάβαμε το αληθινά καινούριο περιεχόμενο της ζωής μας, την Αγιότητά Του. Ως εκ τούτου, καλούμαστε να μεταμορφώσουμε τη ζωή που μας έδωσε ο Θεός σε ζωή ολοκληρωμένη και αγία.
Μυστήριο του Χρίσματος: Η κάθοδος του Παρακλήτου στον βαπτιζόμενο. Αρχικά, (από τους Αποστόλους) δια επιθέσεως των χειρών. Αργότερα (από τον Β’ αι.) με μύρο που ευλογούσε ο Επίσκοπος και έχριαν οι πρεσβύτεροι .
Αισθητή φανέρωση της αποκατάστασης του ανθρώπου στο τρισσό αξίωμα (βασιλικό, ιερατικό, προφητικό).
Το άγιο Μύρο αποτελείται από πολλά αρώματα μαζί με έλεο. Έτσι φανερώνεται η ποικιλία των χαρισμάτων-ενεργειών του Αγίου Πνεύματος και η ευωδία της αγιωσύνης Του.
Η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος στον χριόμενο τον αναδεικνύει, κατά Χάριν, υιό του Θεού (ονομάζεται χριστιανός). Συνεπώς, πρέπει να ζήσει μια αντάξια ζωή. Μετά το Χρίσμα ανήκουμε στο ποίμνιο του Χριστού, επανερχόμαστε στην προπτωτική κατάσταση. Φανερώνεται και αποτυπώνεται το κατ’ εικόνα του Θεού στο είναι μας, όπως η σφραγίδα επάνω στο κερί (αγ. Κύριλλος Αλεξανδρείας). Ο Διάβολος δεν τολμά να αντικρύσει τη σφραγίδα των προβάτων του Χριστού.
Το άγιο Χρίσμα είναι: αφιέρωση στον Θεό, προσφορά θυσίας ολόκληρου του εαυτού μας (γι’ αυτό σφραγίζονται όλα τα μέλη του σώματος με το σημείο του Σταυρού ), προσωπική Πεντηκοστή (τελείωση των πάντων εν Χριστώ, όπως με τις φλόγες της Πεντηκοστής), η πανοπλία της νέας εν Χριστώ ζωής.
Με το άγιο Χρίσμα ο άνθρωπος γίνεται περιουσία του Θεού, χαρισματικό ον και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα συνυφαίνεται στην ύπαρξή μας. Ζούμε όντως. Με το Χρίσμα αποκτούμε τη μοναδική προσωπικότητά μας. Είναι το δώρο της κλήσης μας, γινόμαστε αυτό που ο Θεός θέλει να γίνουμε, αυτό που Εκείνος αγάπησε σε μας προαιωνίως.
«Σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου. Αμήν». Προκύπτει από τα παρακάτω αγιογραφικά χωρία: Β’ Κορ 1,21-22, Εβρ 6,4, Εφ 3,7, Ρωμ 5,15, Πρ 2,38 και 10,45. Ανοίγεται στον βαπτιζόμενο η θύρα της θέωσης, η υψηλή και μοναδική του κλήση. Εν τω Χριστώ γινόμαστε ο ναός του Αγίου Πνεύματος.
Βαπτισμένοι και χρισμένοι αποκτούμε τέλεια και τα
ΤΡΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Ο Βασιλιάς
Ο άνθρωπος δημιουργείται ως ο βασιλιάς της δημιουργίας. Μετά την προπατορική αμαρτία γίνεται ένας πεπτωκός βασιλιάς. Ο Χριστός επανορθώνει την ανθρώπινη φύση στην άρρητη δόξα και δύναμή της, γίνεται ο Λυτρωτής του κόσμου. Αυτή η αποκατάσταση γίνεται από έναν σταυρωμένο Βασιλιά. Η φανέρωση, η δύναμη και το δώρο της Βασιλείας Του είναι ο Σταυρός. Ο Σταυρός αποκαλύπτει ότι η αμαρτία ταυτίζεται με την απόρριψη του Θεού και πως αυτή η απόρριψη είναι ο νόμος αυτού του κόσμου, αλλά και το τέλος του. Κατά συνέπεια, ο Σταυρός (ο θάνατος του θανάτου) εγκαινιάζει τη Β. τ. Θ. απελευθερωμένη από τον άρχοντα του κόσμου τούτου, ως καινούρια ζωή όπου τα πάντα και εν πάσι Χριστός.
Ο Σταυρός, όντας η ενθρόνιση του Χριστού ως Βασιλιά, μας αποκαλύπτεται ως ο μοναδικός δρόμος για την ενθρόνισή μας με αυτόν, για την ανόρθωσή μας ως βασιλέων. Έτσι, ο Σταυρός γίνεται το έσχατο κριτήριο όλων των επιλογών της ζωής μας.
Ο Ιερέας
Η ιερωσύνη του Χριστού είναι ριζωμένη στην ανθρώπινη φύση Του. Ο Ιησούς είναι Βασιλιάς, Ιερέας και Προφήτης επειδή είναι ο νέος Αδάμ, ο τέλειος Άνθρωπος, ο ανορθωτής του ανθρώπου.
Η ιερατική διάσταση της ανθρώπινης φύσης: η ιδιότητα του ιερέα είναι η προσφορά θυσίας, δηλ. ο αγιασμός της ζωής και της δημιουργίας ενταγμένης μέσα στη θεία θέληση και τάξη. Όλα μεταβάλλονται σε κοινωνία με τον Θεό.
Προπατορική αμαρτία: Ο άνθρωπος από θυσιαστικό και ευχαριστιακό ον μετατρέπεται σε καταναλωτικό. Πρώτος καταναλωτής είναι ο ίδιος ο Αδάμ. Δεν πλησίασε τον κόσμο ως ιερέας, αλλά ως καταναλωτής: προτίμησε να φάει από αυτόν, να τον χρησιμοποιήσει και να τον κυριέψει για τον εαυτό του και όχι να τον προσφέρει στον Θεό. Και ο πιο τραγικός καρπός αυτής της αστοχίας ήταν να μεταβάλλει ακόμα και την ίδια τη θρησκεία σε καταναλωτικό αγαθό προορισμένο μόνο να ικανοποιήσει τις θρησκευτικές του ανάγκες.
Με τη Σάρκωσή Του, με την αυτοπροσφορά Του στον Θεό Πατέρα για τη σωτηρία του κόσμου, ο Χριστός αποκάλυψε την αληθινή ιερατική φύση του ανθρώπου, και δωρίζοντά μας τη ζωή Του –με το Βάπτισμα και το Χρίσμα- μας επανορθώνει στην ιερωσύνη μας, μας ξαναδίνει δύναμη να κάνουμε ολόκληρη τη ζωή μας μια λογική λατρεία (Ρωμ 12,1), προσφορά, θυσία, κοινωνία. Τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα. Καλούμαστε δηλ. να μεταμορφώσουμε τη ζωή μας σε αυτό που την έκανε το Άγιο Πνεύμα, σε λειτουργία, σε λατρεία του Θεού, σε κοινωνία μαζί Του. Προσπαθούμε να είμαστε παντού και πάντα μάρτυρες της αλήθειας του Χριστού.
Η ιερωσύνη του Χριστού (αποκάλυψη του Ευαγγελίου της Βασιλείας, θυσία εις άφεσιν αμαρτιών, σωτηρία, δωρεά καινούριας ζωής) είναι μοναδική και προσωπική. Επάνω της οικοδομεί την Εκκλησία Του, μέσα στην οποία εγκαθιστά ιερείς για να επιβεβαιώνουν και να συνεχίζουν την ιερωσύνη Του μέχρι τη συντέλεια των αιώνων. Έτσι, ο ιερέας, με την ανάδειξη και τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, συνεχίζει το σωτηριώδες έργο του.
Ο Προφήτης
Η προφητεία του Χριστού συνιστά ακόμα μία φανέρωση της τελειότητας της ανθρώπινης φύσης Του.
Προφητεία είναι η δύναμη που πάντοτε δίνεται στον άνθρωπο να μπορεί να διακρίνει το θέλημα του Θεού, να ακούει τη φωνή Του και να είναι στην κτήση και στον κόσμο η μαρτυρία και ο φορέας της θείας Σοφίας. Προφήτης είναι αυτός που ακούει τον Θεό, κι έτσι μπορεί να μεταφέρει το θέλημά Του στον κόσμο, αυτός που διαβάζει όλα τα γεγονότα, όλες τις καταστάσεις με τα μάτια του Θεού. Και αυτή είναι η αληθινή κλήση του ανθρώπου, η αληθινή του φύση.
Όμως, ο άνθρωπος με την υπερηφάνειά του (και η αμαρτία είναι ο καρπός της υπερηφάνειας – θα γίνω θεός χωρίς τον Θεό) νόμισε ότι μπορεί να γνωρίζει τον κόσμο και να τον κατέχει πραγματικά χωρίς προφητεία, δηλ. χωρίς Θεό. Το αποτέλεσμα αυτής της γνώσης είναι εμφανές στα αδιέξοδα των σύγχρονων άθεων κοινωνιών (πλήρης υποδούλωση σε ψεύτικες προφητείες επιστημονικές και θρησκευτικές).
Η αποκατάσταση του ανθρώπου ως προφήτη από τον Χριστό έχει να κάνει με τη σωτηρία μας. Το δώρο της προφητείας, το οποίο μας χαρίζεται από το Άγιο Πνεύμα, δεν έχει να κάνει ούτε με θαυματουργικές δυνάμεις, ούτε με υπερφυσικές γνώσεις, ούτε με θρησκευτικές μαντείες, ούτε με οράματα, όνειρα και αποκαλύψεις. Ο καλύτερος τρόπος για να ορίσουμε αυτό το δώρο είναι η λέξη εγκράτεια, στοιχείο που η χριστιανική ασκητική γραμματεία θεωρεί ως το πρώτο και ουσιαστικό θεμέλιο κάθε γνήσιας πνευματικότητας. Εγκράτεια είναι η εσωτερική ολότητα και ακεραιότητα, αυτή η αρμονία ψυχής και σώματος, λογικής και καρδιάς, η οποία μπορεί να διακρίνει την πραγματικότητα στο σύνολό της. Κι αυτό, γιατί ο εγκρατής άνθρωπος ανοίγεται ολόκληρος στον Θεό και το θέλημά Του, κι έτσι δίνει σε κάθε τι νόημα και αξία.
Συμπερασματικά: Το χρίσμα με το άγιο Μύρο είναι η αρπαγή μας στη Βασιλεία, η χειροτονία μας σε βασίλειον ιεράτευμα, η απόθεση πάνω μας των προφητικών χαρισμάτων. Τα παίρνουμε όλα αυτά επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι το δώρο που μας πρόσφερε ο ίδιος ο Χριστός, ο οποίος είναι ο Βασιλιάς, ο Ιερέας και ο Προφήτης.
ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
Ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ εξηγεί ότι ο σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η αναζήτηση και η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος. Ο απ. Παύλος περιγράφει τη Βασιλεία του Θεού ως δικαιοσύνη και ειρήνη εν Πνεύματι Αγίω (ρωμ 14,17).
Με το μυστήριο του Χρίσματος λαμβάνουμε το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, όχι απλώς κάποια χάρη. Η εκπλήρωση του Βαπτίσματος στο άγιο Χρίσμα είναι η προσωπική έλευση και αποκάλυψη του Αγίου Πνεύματος στον άνθρωπο (έρχεται και σκηνώνει μέσα του).
Το Άγιο Πνεύμα το γνωρίζουμε μόνο από την παρουσία Του μέσα μας, ως άρρητης χαράς, ειρήνης και πληρότητας (αληθινής ευτυχίας). Δεν υπάρχει εικόνα, ούτε παράστασή Του, γιατί δεν ενανθρώπησε. Όταν όμως έρχεται και κατοικεί μέσα μας, καθετί γίνεται εικόνα Του και αποκάλυψή Του. Έτσι, γίνεται η Ζωή της ζωής μας, η Χαρά της χαράς μας και η Αγάπη της αγάπης μας. Καθίσταται ο αγιαστής όλων των πραγμάτων και των δεδομένων της ζωής μας.
Κατά το μυστήριο του αγίου Χρίσματος το Άγιο Πνεύμα μας σφραγίζει, δηλ. μας αποκαλύπτει και μας επιβεβαιώνει ως μέλη της Εκκλησίας, ως Σώμα Χριστού, ως πολίτες της Βασιλείας του Θεού, ως μετόχους της Ζωής Του. Με αυτήν τη σφραγίδα μας μεταβάλλει αληθινά σε εαυτούς μας, χειροτονεί τον καθένα μας σε αυτό που ο Θεός προαιώνια θέλει να είμαστε, αληθινές προσωπικότητες εν Χριστώ.
Στο χρίσμα με το Άγιο Πνεύμα λάβαμε το αληθινά καινούριο περιεχόμενο της ζωής μας, την Αγιότητά Του. Ως εκ τούτου, καλούμαστε να μεταμορφώσουμε τη ζωή που μας έδωσε ο Θεός σε ζωή ολοκληρωμένη και αγία.
