Στο άκουσμα του «Τις Θεός…» με διαπερνά ένα αίσθημα ευθύνης. Νιώθω ότι με καθιστά κάποιος υπεύθυνη να συνεχίσω μια πορεία φωτός, την οποία οι προηγούμενοι από μένα την άρχισαν και συνέχισαν με το αίμα τους. Στο άκουσμα του «Τις Θεός…» νιώθω συγκίνηση και υπερηφάνεια για όλους τους μάρτυρες της Εκκλησίας που θυσίασαν την ύπαρξη τους για Εκείνον και για να μπορούμε εμείς σήμερα να γιορτάζουμε. Στο άκουσμα του «Τίς Θεός…» αισθάνομαι ευγνωμοσύνη. Είμαι ευγνώμων, γιατί μέσα στο «μέγας ως», νομίζω κρύβεται η συνειδητοποίηση όλων των δώρων που μου έχει στείλει από τη μέρα της γέννησης μου. Στο άκουσμα του «Τις Θεός…» θυμάμαι όλες τις δύσκολες στιγμές μου, που μόνο με Εκείνον τις ξεπέρασα, μόνο με τη στοργική Του αγκαλιά, και τώρα μετά από αυτές τις στιγμές, το «Τις Θεός…» έχει πιο πολύ βάθος. Στο άκουσμα του «Τις Θεός…» παίρνω θάρρος, θέλω να παλέψω κόντρα στη κακή μου πλευρά, που πλέον έχει γίνει δεύτερη φύση μου. Στο άκουσμα του «Τις Θεός…» θέλω τόσο να Τον αγαπήσω όπως Εκείνος θέλει, χωρίς συμφέρον, χωρίς εγωισμό. Στο άκουσμα του «Τίς Θεός…» η καρδιά μου Του φωνάζει Ευχαριστώ.
Θ.Ρ.
