«Δεν ισχυρίζομαι βέβαια ότι έφθασα ήδη στο τέρμα, ούτε ότι έγινα τέλειος. Συνεχίζω όμως τον αγώνα για να κερδίσω αυτό το βραβείο, για το οποίο ήδη με κέρδισε ο Ιησούς Χριστός. Αδερφοί μου, εγώ δεν θεωρώ τον εαυτό μου ότι έφθασε στο τέρμα, σ΄ ένα όμως πράγμα συγκεντρώνω την προσοχή μου: Ξεχνώ αυτά που είναι πίσω μου και κάνω ό,τι μπορώ για να φτάσω αυτά που βρίσκονται μπροστά μου.» (Προς Φιλιππησίους 3,12). Αυτή η παντοτινή και αενάως επαναλαμβανόμενη στιγμή είναι τα προσωπικά μας εγκαίνια.
Γιατί τα βάρη του παρελθόντος είναι τροχοπέδη. Κοιτάζοντας πίσω βλέπουμε τη φθορά, τη διαφθορά και την αναξιοπρέπεια που καθόρισαν τη ζωή μας μέχρι πριν λίγο. Και που θα τα ξαναβρούμε στο δρόμο μας, αλλά και πάλι θα τα αφήσουμε πίσω, πιο εύκολα τώρα, έχουμε δει πώς γίνεται, πόσο ωραία είναι. Όλοι μέλη ενός σώματος. Άλλος φαίνεται, άλλος δεν φαίνεται, άλλος προσφέρει περισσότερα, άλλος λιγότερα, η χαρά και η δόξα ίδια για όλους. Στο λαμπρό φως των εγκαινίων σβήνουν και θα σβήνουν όλα, γιατί αυτά είναι τα εγκαίνια. Φεύγει το παλιό και το βαρύ και μένει και όλο ξανάρχεται η πρώτη ολοκάθαρη στιγμή της υπόλοιπης ζωής μας.
«Όπου κι αν έχουμε φθάσει, ας συνεχίσουμε το δρόμο που ακολουθήσαμε ως τώρα, ας έχουμε το ίδιο φρόνημα.» (Προς Φιλιππησίους 3,16). Ας αφήσουμε τη δύναμη και τη δόξα των Εγκαινίων να υποτάξει στον εαυτό της τα πάντα. Να κάνει τη φθορά αιώνια δόξα, να μετατρέψει τη διαφθορά σε αγάπη και το βαρύ, υλικό και στραβό σε ουράνιο. Ας επιτρέψουμε να μετατραπεί η εμπειρία αυτή σε λογισμό, που θα του ανοίγουμε την πόρτα της ψυχής, του νου και της καρδιάς μας την κάθε στιγμή και θα τον αφήνουμε να επηρεάζει τη μεταβλητότητά μας, λέγοντας: …καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοὶς ἐγκάτοις μου.
Ο ναός μέσα μας είναι τώρα εγκαινιασμένος, ο ναός αυτός που «λαμβάνει κόρακα και εκπέμπει περιστέρι», ο τόπος εντός, όπου «εισέρχεται λύκος και εξέρχεται πρόβατο». Εκεί είναι ο τόπος όπου γίνεται η θυσία και η Ανάστασή μας. Ας τον φροντίζουμε.
