ΜΕΓΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ (Όπως λέμε, η ζωή μου όλη στην ουσία της)

Την περίοδο αυτή (και γιατί όχι σε όλη μου τη ζωή) επιλέγω:

ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΦΑΓΗΤΟ και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ,

ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΛΟΓΙΑ και  ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΓΑΠΗ,

ΛΙΓΟΤΕΡΟΥΣ ΛΟΓΙΣΜΟΥΣ και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ,

ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΙΔΙΟΤΡΟΠΙΕΣ και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΘΥΣΙΑ,

ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΥΠΝΟ και ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΣΚΗΣΗ και ΜΕΛΕΤΗ.

 

Κι όλα αυτά, Χριστέ μου, τα κάνω για Σένα, για την Αγάπη Σου, με τα δικά Σου δώρα και τη δική Σου Χάρη. Τι ωραία που συμπυκνώνει το τροπάριο του Τριωδίου την ατμόσφαιρα των ημερών αυτών: Νηστείαν δάκρυα, ευχάς συμπάθειαν, ευκατάνυκτον ήθος, γνώμην ορθήν, βίου καθαρότητατα επιδειξώμεθα πιστοί, όπως δόξης απολαύσωμεν (Πέμπτη Γ’ Εβδομάδος, ωδή δ’).

 

Είναι όμως καθοριστικής σημασίας το ότι βλέπω και ενστερνίζομαι τη Μεγάλη Σαρακοστή με τη διαδικασία του επείγοντος περιστατικού. Επικεντρώνω την προσοχή μου μόνο στο αγαθό της πνευματικής υγείας, το οποίο διαπιστώνω ότι το στερούμαι. Μου λείπει τόσο, που κινδυνεύει η ζωή μου. Μόλις το αντιληφθώ, ζητώ, εκλιπαρώ για άμεση βοήθεια. Φωνάζω ασθενοφόρο, γιατρό, πηγαίνω στο νοσοκομείο. Επιθυμώ να γίνω καλά, να ζήσω, να μην πεθάνω. Το θεραπευτήριο είναι η Εκκλησία, ο γιατρός είναι ο Χριστός, το ΕΚΑΒ είναι ο πνευματικός και οι αδελφοί χριστιανοί, που βοηθούν πηγαίνοντάς με κατευθείαν στον Γιατρό και στον χώρο της θεραπείας, που είναι ο Ίδιος μαζί μας και μέσα μας. Όταν βρίσκομαι σε τέτοια κατάσταση, όλες οι υπόλοιπες ενασχολήσεις και τα σχέδιά μου ξεθωριάζουν και μοιάζουν να μην έχουν την απόλυτη αξία, την οποία μέχρι τώρα τους έδινα. Παραδόξως, αποδυναμώνεται και όλος ο κακός μου εαυτός, τον οποίον ίσαμε τώρα αγαπούσα, όσο κι αν δεν ήθελα να το παραδεχθώ. Τα πάντα μένουν στην άκρη έως ότου γίνω καλά. Ο νους μου αδειάζει από όλα. Γεμίζει μόνο με ό,τι μου δίνει ζωή, ελπίδα, δύναμη, κουράγιο, δηλ. με το Άγιο Πνεύμα.

Έτσι, προσηλώνομαι στον στόχο μου, να αναστηθώ και να μην πεθάνω. Να απλώσω το παραλυμένο μου χέρι στον μεγάλο Ιατρό και να με σηκώσει λέγοντάς μου:
- άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει. «Πάρε την καινούρια σου ζωή χάρισμα και τρέχα να την ζήσεις και να την χαρείς. Μην ξεχάσεις όμως να πάρεις και Μένα μαζί σου. Τώρα πια είμαστε αχώριστοι. Σου έδωσα και σου έσωσα τη ζωή. Ζήσε μαζί Μου, όπως Εγώ ζω μαζί σου. Γιατί σε αγάπησα, σε αγαπώ και θα σε αγαπώ για πάντα».

Και εγώ ταπεινά, και στην κυριολεξία αποσβολωμένος, θα Σου απαντήσω σκιρτώντας από χαρά:
-  «Ναι Κύριε έρχομαι τρέχοντας, δεν θέλω να σε ξαναχάσω εξαιτίας μου. Μου φώτισες τα σκοτάδια μου, με ανέστησες. Σε προσκυνώ και Σε ευχαριστώ. Κράτησέ με, να Σε κρατώ.  Σε ευγνωμονώ.

 

Έτσι, ελπίζω και ποθώ να έρθει η ώρα που θα βροντοφωνάξω το βράδυ της Αναστάσεως (αλλά και σε κάθε θεία Λειτουργία) το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και θα εννοώ τον εαυτό μου, τα αδέλφια μου, αλλά και όλον τον κόσμο. Έτσι, που να με πιάνει κανείς και να φλέγεται από την Ανάστασή Σου. Κι εγώ, να μην καταλαβαίνω τίποτα, παρά μόνο να τραγουδώ μέχρι να με πάρει ο ύπνος.

                                  π. Θ.Ρ.