Πλησιάζουμε στην έναρξη της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Με την 4η Κυριακή του Τριωδίου ολοκληρώνεται αυτή η περίοδος της προετοιμασίας μας, για να μπούμε σ’ αυτή την όμορφη, πολύ δυνατή πνευματικά περίοδο της Εκκλησίας μας, την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, και σήμερα ο Χριστός μας μιλάει μέσα από την «Επί του όρους» ομιλία Του, και μας τονίζει με ιδιαίτερο τρόπο την ποιότητα και την ουσία και την αξία της πορείας μας, η οποία ταυτίζεται με αυτή την πορείας της περιόδου αυτής. Στο τέλος του Ευαγγελίου ακούσαμε ότι, εκεί που είναι ο θησαυρός μας, εκεί είναι και η καρδιά μας. Όταν ακούει κανείς τη λέξη «θησαυρό», ενθουσιάζεται, γιατί υπολογίζει ότι, πρόκειται για κάτι το μεγάλο, για κάτι, το οποίο πραγματικά θα επιθυμούσε κανείς να έχει. Είτε είναι υλικά αγαθά, είτε είναι ανθρώπινες σχέσεις, όταν χρησιμοποιούμε τη λέξη «θησαυρός», εννοούμε πραγματικά κάτι πολύ όμορφο, που μας γεμίζει. Ποιος είναι ο δικός μας θησαυρός; Ποιος είναι ο πραγματικός μας θησαυρός; Ποια είναι η πορεία μας, για να ζητήσουμε να τον κερδίσουμε, να τον βάλουμε στη ζωή μας, να είναι η πραγματική μας ζωή;
Είναι ο Χριστός! Ο Χριστός είναι ο μεγάλος μας θησαυρός. Και η πορεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι η πορεία, για να συναντήσουμε το Χριστό στα πάθη Του και στην Ανάστασή του και από την συνάντηση αυτή, η ζωή μας να αλλάξει. Η ζωή μας να μεταμορφωθεί. Να ταυτιστεί η ζωή μας, η καρδιά μας και ο θησαυρός μας, έτσι ώστε να μην υπάρχει τίποτε άλλο, που να μπει μέσα και να εμποδίσει αυτή την ενότητα, αυτή την όμορφη σχέση αγάπης.
Είναι όμως δύσκολο να γίνει αυτό, γιατί άλλοι παράγοντες, έξω από το θέλημα του Θεού, μας τραβάνε από εδώ και από εκεί, και έτσι αυτή η μοναδικότητα του θησαυρού, γίνεται σχετική. Δηλαδή, καλούμαστε να ζήσουμε μία αυθεντική, μοναδική και εκ καρδίας σχέση με τον Χριστό. Όπως μας προσφέρει τον εαυτό Του, να Του τον προσφέρουμε κι εμείς, όπως μας φανερώνει την αγάπη Του, να Του την φανερώσουμε κι εμείς. Να ζήσουμε μαζί Του, να ζήσουμε κοντά Του, να Τον αφήσουμε να μας πάρει στην αγκαλιά Του, να μας ασφαλίσει, να μας δυναμώσει, να μας μεταμορφώσει, να μας συγχωρήσει, να μας αλλάξει εντελώς.
Το πρώτο ερώτημα είναι, αν όντως αυτό είναι το πραγματικό μας μέλημα κι αν ξεκινώντας η Μεγάλη Σαρακοστή, θέλουμε να το επικεντρώσουμε, θέλουμε να το συνειδητοποιήσουμε ακόμα περισσότερο, θέλουμε πραγματικά, να γίνει πολύ πιο έντονο στη ζωή μας, και να ξέρουμε ότι, εφόσον το αποφασίσουμε αυτό, θα έχουμε πολλές αλλαγές και πολλές διαφοροποιήσεις. Η μία αλλαγή είναι στις εσωτερικές μας διαδικασίες και προθέσεις. Είδατε, λέει το Ευαγγέλιο σήμερα, ο Χριστός μας, μας τόνισε, ότι, όταν κάνουμε κάτι, το κάνουμε για την αγάπη Του και για αυτή την απόκτηση του θησαυρού και όχι για άλλους λόγους, όπως η νηστεία, που είναι πολύ βασικό στοιχείο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Τονίζει ο Χριστός: Όχι, για να το βλέπουν οι άνθρωποι, όχι για να νομίζουν ότι νηστεύετε, όχι για να δείξετε, ότι κάτι συμβαίνει. Όχι σε σχέση με εκείνους. Ούτε καν σε σχέση με τον εαυτό σας. Μόνο σε σχέση μ’ εμένα. Ουσιαστικά, μυστικά, γιατί η νηστεία είναι μία έκφραση λατρείας προς το Θεό, είναι μία σχέση πολύ ζωντανή μαζί Του, γι’ αυτό και δεν έχει εξωτερική έκφανση, όπως νομίζουμε, αλλά εσωτερική στάση.
Και μαζί με τη νηστεία η συγχωρητικότητα και η εγκράτεια, όσον αφορά την εξάρτησή μας από οποιοδήποτε αγαθό και από οποιαδήποτε κατάσταση. Δηλαδή, όταν θα βρούμε αυτό τον θησαυρό, όταν θα τον αγαπήσουμε και θα τον θελήσουμε, θα πρέπει να αφήσουμε τον εαυτό μας ανεπηρέαστο από όλα τα υπόλοιπα στοιχεία. Θα πρέπει, δηλαδή, να ζήσουμε με απόλυτη πτωχεία. Και πτωχεία δεν σημαίνει, ότι δεν έχουμε τίποτα απολύτως. Πτωχεία σημαίνει ότι δεν έχουμε άλλους θησαυρούς, δεν έχουμε άλλες εξαρτήσεις, οι οποίες μας κάνουν να αισθανόμαστε είτε καλά, είτε ασφαλείς, είτε καλύτεροι από τους άλλους, είτε πιο ευσεβείς, είτε οτιδήποτε άλλο. Με τη νηστεία, τη συγχωρητικότητα, την απλότητα και την εγκράτεια, καλούμαστε να δώσουμε τον εαυτό μας, στην κυριολεξία, σ’ αυτόν τον θησαυρό, που είναι ο Χριστός. Σ’ αυτή την μεγάλη αγάπη, που είναι ο Χριστός για μας και να προσαρμόσουμε τη ζωή μας σ’ αυτή την ιδιαίτερη και μοναδική σχέση. Και καθώς την προσαρμόζουμε, αρχίζουμε και κόβουμε, αρχίζουμε και αφαιρούμε, αρχίζουμε και διαφοροποιούμε. Πρώτα η εσωτερική μας διάθεση και η πρόθεσή μας είναι αποκλειστικά και μόνο από ενδιαφέρον και αγάπη για το Χριστό και τις εντολές Του, και από ενδιαφέρον και αγάπη για τον κάθε συνάνθρωπό μας, τον οποίο τον χωρούμε μαζί μας, γι’ αυτό και τον συγχωρούμε, γιατί δεν θέλουμε να υπάρχει καμία σπασμένη γέφυρα στις σχέσεις μας. Θέλουμε όλες οι σχέσεις να είναι τόσο δυνατές, που να μπορεί να πηγαίνει κανένας από τη μία μεριά στην άλλη χωρίς εμπόδιο.
Το άλλο εμπόδιο είναι το γεγονός ότι, μας κρατάνε πράγματα. Μας κρατάνε και μας αφήνουνε πίσω. Σήμερα ζούμε σε μια εποχή, όπου από τη μία υπάρχουν κάποιες ανέσεις, μία πρόοδος τεχνολογική και υλική και από την άλλη ο άνθρωπος είναι συνεχώς με το νου του κάπου αλλού. Από κάπου εξαρτάται. Από τα ίδια τα ηλεκτρονικά μέσα μαζικής δικτύωσης, τα οποία είναι η νέα μάστιγα της εξάρτησης. Από υλικά στοιχεία, όπως υπερβολή σε ότι αφορά την διατροφή με πολλούς τρόπους, είτε αρνούμενος είτε δεχόμενος κάτι, το οποίο νομίζεις ότι σε ευχαριστεί και σε κάνει να νοιώθεις ωραία, είτε από διάφορες καταστάσεις, οι οποίες είναι εξαρτήσεις ως πάθη και μας τραβάνε και δεν μας αφήνουν να αναπνεύσουμε. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας λέει: Νηστεία. Δηλαδή ελευθερία, απλότητα, αφιέρωση στην μεγάλη αγάπη, που είναι ο Χριστός και ελεύθερη εξάρτηση από Αυτόν, ο οποίος θα μπορούσε να μας έχει δέσμιους, κι όμως με την ευγένειά Του και την αγάπη Του, μας κρατάει συνεχώς σ’ ένα επίπεδο, που μπορούμε να Του πούμε κάθε φορά «όχι». Μπορούμε να Του πούμε, ότι μπορεί να περιμένει, κι Εκείνος περιμένει.
Ίσως να είναι μοναδική μας ευκαιρία, και έτσι να το βλέπουμε, η Μεγάλη Σαρακοστή, που ξεκινάει αύριο, να βρούμε τον εαυτό μας αληθινά, να βρούμε τον αληθινό μας θησαυρό, που είναι ο Χριστός, να Τον ακολουθήσουμε, και να Του δώσουμε όλη μας τη ζωή, όλα μας τα λάθη, όλες μας τις εξαρτήσεις, όλες μας τις υπερβολές, όλες μας τις εσωτερικές καταστάσεις, οι οποίες έχουν κακές προθέσεις και δημιουργούν αντιθέσεις μεταξύ μας. Να Του τα δώσουμε όλα και με πάρα πολύ προσευχή, με πάρα πολύ σοβαρό έλεγχο του εαυτού μας, με αληθινή νηστεία, η οποία δεν φαίνεται εξωτερικά, αλλά κυρίως είναι μια εσωτερική στάση πτωχείας, απλότητας και απεξάρτησης από το οτιδήποτε μας αρέσει και από το οτιδήποτε μας κρατάει δέσμιους σ’ αυτό τον κόσμο, και νομίζουμε ότι είναι σημαντικό για μας. Το μοναδικό σημαντικό και η μοναδική σχέση είναι η συνάντησή μας με το Χριστό. Θα έχουμε, λοιπόν, βία;; και θα έχουμε πόλεμο, αν το πάρουμε στα σοβαρά, γιατί, πριν ξεκινήσουμε τον αγώνα εμείς, τον έχει ξεκινήσει ο διάβολος, ο οποίος δεν θέλει αυτή την σοβαρότητα κι αυτή την αληθινή προσπάθεια.
Πριν τον ξεκινήσουμε εμείς τον αγώνα, τον έχουν ξεκινήσει οι άλλοι άνθρωποι, οι οποίοι μας βλέπουν και ταράζονται και νομίζουν ότι, δεν πάμε εμείς καλά, γι’ αυτό και μας εχθρεύονται με πολλούς τρόπους, επειδή πήγαμε κοντά στο Χριστό και επειδή πάμε πιο κοντά στο Χριστό. Και αντί να κατηγορήσουν τους εαυτούς τους, και να δουν, τι γίνεται με τις δικές τους ενοχές, αρχίζουν;; και κατηγορούν εμάς. Όλα αυτά δεν πρέπει να μας επηρεάζουν καθόλου. Το μόνο που πρέπει να σκεφτούμε είναι, να μη χάσουμε το δρόμο και το ταξίδι αυτό και να φτάσουμε να ζήσουμε πραγματικά την Ανάσταση του Χριστού μέσα από τα πάθη Του, παρ’ όλες τις διώξεις και παρ’ όλες τις δυσκολίες. Γιατί αυτός ο θησαυρός είναι η μοναδική μας καρδιά, είναι η μοναδική μας ύπαρξη, είναι η αληθινή μας ζωή.
