Στα πόδια του γεροπαππού Ευαγγελιστού και Αποστόλου Ιωάννου καθίζω, σαν μικρό παιδί, και ρωτώ:
«Ποια γέροντα ήταν η ευτυχέστερη μέρα της ζωής σου; Μήπως όταν σε πήρε ο Κύριος ψηλά στο όρος Θαβώρ και είδες τη δόξα του Θεού;»
«Όχι» μου απαντά.
«Μήπως όταν αναπαύτηκες στο στήθος του Κυρίου εκεί στο Μυστικό δείπνο;»
«Όχι» και πάλι μου απαντάει.
«Μήπως όταν σου εμπιστεύτηκε ο Κύριος τη Μητέρα του επάνω εκεί στον Γολγοθά;»
«Όχι, όχι, μην κουράζεσαι να με ρωτάς. Θα σου πω εγώ. Η ευτυχέστερη μέρα της ζωής μου ήταν όταν άκουσα τον Κύριο να μου λέει «δεῦρο ἀκολούθει μοι», και εγώ άφησα τον γέρο πατέρα μας τον Ζεβεδαίο, τη βάρκα μου και τα δίχτυα, τη συντροφιά μου και τις ακρογιαλιές για να ακολουθήσω τον Κύριο. Και από τότε η μία χάρις ακολούθησε την άλλη. Η πιστότητα μου στο πρώτο κάλεσμα έφερε τις άλλες ευλογίες. Και συ, παιδί μου, πρόσεξε να ανταποκρίνεσαι παρευθύς στην πρώτη Χάρη του Θεού γιατί η άρνηση της θα σε στερήσει από πολλές άλλες.»
Αυτά μου είπε ο γεροπαππούς Ιωάννης και με έβαλε σε βαθιές σκέψεις.
