Ο σωματικός κόπος κάνει το σώμα να παραπονιέται και να γκρινιάζει και να αντιδρά, δεν μπορεί, όμως, να κάνει ράθυμη την ψυχή στην προσευχή. Απλώς βάζεις το ραδιόφωνο πιο δυνατά, ακούς τη μουσική, την απολαμβάνεις και δεν ακούς πια τις γκρίνιες. Εννοώ ότι δυναμώνοντας η προσευχή, εξουδετερώνει τον κόπο. Πριν γκρινιάξεις για τον σωματικό κόπο, άρχισε τη ευχή, γιατί όταν γκρινιάξεις, φεύγει η Χάρις και μένεις με τη δύναμή σου. Αν πεις τρεις φορές το: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», προχωράς με χαρά. Σε βλέπει ο Θεός και απλώνει το χέρι και σε πιάνει. Από κει και πέρα θα αρχίσει η αληθινή επικοινωνία με Εκείνον.
Όταν ο σωματικός πόνος –μετάνοιες, αγρυπνίες, θυσίες- γίνεται με αγάπη, με έρωτα, δεν βλάπτει το σώμα. Όταν γίνεται ελεύθερα και με αγάπη προς το αγαπώμενο πρόσωπο, τον Χριστό, δείχνει πόσο κανείς Τον αγαπάει. Ανεβαίνει, παραδείγματος χάριν, κάποιος το βουνό, κοπιάζει, μοχθεί, ιδρώνει. «Γιατί το έκανες;», τον ρωτούν. «Γι’ αυτόν που αγαπάω, απαντάει, γιατί καταλάβαινα πως θα τον ευχαριστήσω». Ο άνθρωπος ο πιστός, δείχνει με αισθητά μέσα την αγάπη του, την αφοσίωσή του, τη λατρεία του στον Χριστό. Να γιατί ο σωματικός κόπος, να γιατί οι μετάνοιες. Όχι για να κερδίσεις κάτι, αλλά γιατί δεν σ’ αφήνει η αγάπη, ο έρωτας προς τον Χριστό να κάνεις αλλιώς.
Άγιος Πορφύριος
