Ο αββάς Σιλουανός ήταν ηγούμενος σ' ένα μικρό Μοναστήρι πάνω στο όρος Σινά, που είχε όλους-όλους δώδεκα μοναχούς. Απ' αυτούς ξεχώριζε, για την αδιάκριτη υπακοή του, ένας νέος από αρχοντική γενιά, που τα είχε θυσιάσει όλα για την αγάπη του Χριστού. Με τις αρετές του ο νέος είχε γίνει πολύ αγαπητός στον αββά Σιλουανό. Οι άλλοι μοναχοί όμως φθόνησαν τον Μάρκο - έτσι έλεγαν τον καλό νέο - και παραπονέθηκαν στους Πατέρες του Σινά πως τάχα ο Γέροντάς του έκανε άδικες διακρίσεις.
Εκείνοι τότε πήγαν να ελέγξουν τον αββά Σιλουανό.
— Ελάτε, τους είπε ταπεινά ο άγιος Γέροντας, να βεβαιωθείτε μόνοι σας, τι είναι εκείνο που κάνει τον Μάρκο να ξεχωρίζει από τους άλλους.
Τους πήρε κι έκαναν ένα γύρο σ' όλο το Μοναστήρι. Ο αββάς στεκόταν έξω από κάθε κελί, χτυπούσε την πόρτα και φώναζε τον αδελφό με τ' όνομά του. Από μέσα ακουγόταν η φωνή εκείνου:
— Τώρα αμέσως, αββά. Αλλά κανείς δεν παρουσιαζότανε.
Και λίγο πιο πέρα:
— Αυτή τη στιγμή δε μπορώ, είμαι απασχολημένος.
Σε άλλο κελί πάλι:
— Σε λίγο, αββά, μόλις τελειώσει η σειρά που πλέκω.
Έφτασαν τέλος και στο κελί του Μάρκου. Μόλις άκουσε τη φωνή του Γέροντά του, ο καλός υποτακτικός πετάχτηκε ευθύς έξω. Ο αββάς Σιλουανός βρήκε μια πρόφαση να τον απομακρύνει κι υστέρα είπε στους Πατέρας:
— Που είναι οι άλλοι μοναχοί που φώναξα; Ούτε ένας δεν ήλθε, εκτός από το ευλογημένο τούτο τέκνο της υπακοής.
Μπήκαν στο κελί του Μάρκου. Ζωγράφιζε και είχε αφήσει ατελείωτη μια μικρή καμπύλη, για να υπακούσει στο κάλεσμα του Γέροντος του.
— Αξίζει πραγματικά την αγάπη σου, είπαν οι πατέρες στον Αββά Σιλουανό. Από σήμερα θα έχει ξέχωρη και τη δική μας εκτίμηση, γιατί κι ο Θεός τον αγαπά και τον έχει χαριτώσει.
Γεροντικό μοναχής Θεοδώρας Χαμπάκη, εκδ. Λυδία
