«Όσοι θλίβονται και πάσχουν και υποφέρουν είναι φυσικόν να γίνωνται αξιοσυμπάθητοι. Οι άνθρωποι της αγάπης είναι τότε κοντά των. Αλλά ιδιαιτέρως είναι κοντά των ο Θεός, η πηγή της αγάπης. Τότε, που σε έχει πλακώσει η θλίψις και σε έχει ζαλίσει η συμφορά, τότε ακριβώς στέκει επάνω σου ο Πατήρ ο ουράνιος. Αν η μητέρα σκύβη με στοργήν επάνω εις το άρρωστο παιδί της, με ασυγκρίτως περισσοτέραν στοργήν ο σπλαγχνικός Θεός παρακολουθεί εκείνους που υποφέρουν, και μάλιστα όταν δεν έχουν καμμίαν από τους ανθρώπους βοήθειαν. Η ώρα της θλίψεως είναι ώρα ευλογημένη και καρποφόρος. Την ώραν αυτήν η ψυχή στρέφεται προς τον Θεόν περισσότερον και αισθάνεται την ανάγκην Του. Αλλά και την ώραν αυτήν ο Θεός ο πανάγαθος δίδει πλουσιωτέραν την χάριν του εις την πονεμένην ψυχήν. Φωτίζει με σκέψεις που ελαφρώνουν την θλίψιν, εμπνέει αποφάσεις γενναίας, ομιλεί μυστικά εις την ψυχήν λόγια ελπίδος, μεταδίδει ανδρείαν και θάρρος, φανερώνει ακόμη την καλυτέραν λύσιν»
(†Δημήτριος Γ. Παναγιωτόπουλος)
