Βρωμάτων νηστεύουσα ψυχή μου, καὶ παθῶν μὴ καθα-ρεύουσα, μάτην ἐπαγάλλῃ τῇ ἀτροφίᾳ· εἰ μὴ γὰρ ἀφορμή σοι γένηται πρὸς διόρθωσιν, ὡς ψευδὴς μισεῖσαι παρὰ Θεοῦ, καὶ τοῖς κακίστοις δαίμοσιν ὁμοιοῦσαι, τοῖς μηδέποτε σιτουμέ-νοις· μὴ οὖν ἁμαρτάνουσα, τὴν νηστείαν ἀχρειώσῃς, ἀλλ' ἀκίνητος, πρὸς ὁρμὰς ἀτόπους μένε, δοκοῦσα παρεστάναι ἐσταυρωμένῳ τῷ Σωτῆρι, μᾶλλον δὲ συσταυροῦσθαι, τῷ διὰ σὲ σταυρωθέντι, ἐκβοῶσα πρὸς αὐτόν· Μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.
ΤΡΙΩΔΙΟΝ, Ἰδιόμελον τῶν Ἀποστίχων τῶν Αἴνων Τετάρτης τῆς Τυρινῆς
*****************
Όταν νηστεύεις από φαγητά, ψυχή μου, και δεν καθαρίζεσαι από τα πάθη, μάταια χαίρεσαι για την αφαγία σου. Γιατί αν η αφαγία δεν σου γίνει αφορμή για διόρθωση, μισείσαι από τον Θεό ως ψεύτικη και μοιάζεις με τους κάκιστους δαίμονες που ποτέ τους δεν τρώνε. Μην αχρηστέψεις λοιπόν τη νηστεία αμαρτάνοντας, αλλά παράμενε ασυγκίνητη μπροστά στις άτοπες επιθυμίες, θεωρώντας ότι στέκεσαι κοντά στον εσταυρωμένο για σένα Σωτήρα, μάλλον ότι σταυρώνεσαι μαζί Του, φωνάζοντας προς Αυτόν: Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη Βασιλεία Σου (Θυμήσου με, Κύριε, στην βασιλεία Σου).
