Τι θα μπορούσαμε, αγαπητοί μου, να διδαχθούμε από τη μεγαλειώδη γιορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου; Το πώς η Παναγία ζυμώθηκε με τον Χριστό και ενώθηκε μαζί Του όσο κανένας άνθρωπος. Του πρόσφερε, εν ελευθερία, πεντακάθαρη τη φύση της κι Εκείνος την έκανε μητέρα Του. Και από αυτό το ακατάληπτο ζύμωμα προέκυψε η σωτηρία μου, η Εκκλησία όλων των χριστιανών. Καλούμαι κι εγώ, λοιπόν, να αφήσω τον Χριστό να ζυμωθεί μαζί μου, όπως έκανε η πανάχραντη Μητέρα Του, προσφέροντάς Του τον εαυτό μου, τα θελήματά, τις μετανοημένες αμαρτίες, τη φρικτή αυτονομία, την αμέλειά μου και την προσκόλληση στον παρόντα κόσμο και τα αγχώδη θέλγητρά του. Μήπως και κάποια στιγμή, μετά από ψήσιμο σε υψηλή θερμοκρασία, βγει ένα εύγεστο και δυναμωτικό ψωμί κι έτσι η ζωή μου αποκτήσει το αληθινό της νόημα, δηλ. τη, δια του θανάτου του παλιανθρώπου, κατά Χάριν αθανασία. Και μήπως, τέλος, δοκιμάσει και κανένας πεινασμένος και χορτάσει, δοξολογώντας τον Θεό και ευγνωμονώντας την Μεγαλόχαρη, και μετά θάνατον ζώσα, μητέρα του Χριστού μας. Αμήν.
Α.Ν.Χ.
16. 08. 2019 
