Ήταν κάποτε μία κυρία η οποία προσήλθε με μετάνοια να εξομολογηθεί σε κάποιον ιερέα. Ο ιερέας την καλοδέχτηκε, έβαλε το πετραχήλι του και την παρότρυνε να αρχίσει να του λέγει τα λάθη της. Η γυναίκα κόμπιαζε. Μετά από λίγη ώρα και μετά από τα πειστικά λόγια του ιερέως ότι δεν χρειάζεται να ντρέπεται ή να φοβάται να ομολογήσει τα λάθη της, η γυναίκα άρχισε να του διηγείται τα λόγια, τις κατακρίσεις και τα κουτσομπολιά που σε όλη της την ζωή έλεγε για ανθρώπους, που είτε τους γνώριζε είτε δεν τους είχε συναντήσει ποτέ. Ο ιερέας την άκουσε υπομονετικά. Όταν τελείωσε ο ιερέας σηκώθηκε όρθιος και της διάβασε τη συγχωρητική ευχή. Η γυναίκα νόμιζε πως όλα τελείωσαν και πήγε να φύγει.
Ο ιερέας όμως την είπε: «Μην βιάζεσαι.
Θα σε παρακαλέσω κάτι: μόλις πας στο σπίτι σου, πάρε το πουπουλένιο μαξιλάρι σου και ανέβα στην ταράτσα. Εκεί, με ένα μαχαίρι να το ανοίξεις στα δυο, καθώς θα φυσά ο αέρας. Και αύριο σε περιμένω παλι να μου πεις τι έγινε. Η γυναίκα πήγε και έκανε ότι της είπε ο ιερέας. Την επομένη η γυναίκα ξαναπήγε στον ιερέα. «Έκανα ότι μου είπατε», είπε. Και ο ιερέας την ρώτησε: «Τι παρατήρησες καθώς έσκιζες το μαξιλάρι»; Η γυναίκα χωρίς δισταγμό είπε: «Με το που άρχισα να σκίζω το μαξιλάρι άρχισαν να βγαίνουν τα πούπουλα που υπήρχαν μέσα και να γεμίζουν τον τόπο… Τα περισσότερα τα έπαιρνε ο αέρας και τα πήγαινε πολύ μακριά». Ο ιερέας μετά την σύντομη αυτή περιγραφή της είπε: «Τώρα λοιπόν, πήγαινε σπίτι σου και μάζεψε όλα εκείνα τα πούπουλα που υπήρχαν μέσα στο μαξιλάρι»! Η γυναίκα τα έχασε. «Μα, τι λέτε πάτερ, πώς να τα μαζέψω; Ένας Θεός ξέρει πού έχουν σκορπιστεί τώρα με τον αέρα. Αυτό που λέτε είναι αδύνατο». Ο ιερέας την κοίταξε γεμάτος ηρεμία και της είπε: «Να λοιπόν τι είναι το κουτσομπολιό»!!!
Η γυναίκα σάστισε. Κατάλαβε ότι αν και μετάνιωσε γι’ αυτά που είπε, τα λόγια της ακόμα και τώρα πληγώνουν ανθρώπους και γίνονται αιτία σκανδαλισμού κι άλλων. Και είναι πολύ δύσκολο να μαζευτούν…
